Η συμβιβαστική φόρμουλα ΗΠΑ-Γερμανίας για τον υποθαλάσσιο Αγωγό Nord Stream 2 ήταν αναμενόμενη μετά τη συνάντηση Μπάιντεν-Πούτιν στη Γενεύη αλλά και την ατυχήσασα επί του παρόντος πρωτοβουλία Μέρκελ-Μακρόν για σύνοδο κορυφής Ε.Ε.-Ρωσίας.
Είναι προφανές ότι η Ουάσινγκτον επιχειρεί να κλείσει ανοικτά μέτωπα με το Βερολίνο, από τη μόνιμη αμερικανική δυσαρέσκεια για την αυξανόμενη ενεργειακή εξάρτηση της Γερμανίας από τη Ρωσία μέχρι τη διαχρονική, σταθερή πίεση στην καγκελαρία για αύξηση των αμυντικών δαπανών.
Ετσι όπως είχε διαμορφωθεί το τοπίο στο τέλος της θητείας Τραμπ, οι ΗΠΑ απαιτούσαν από τη Γερμανία ακύρωση της ολοκλήρωσης του αγωγού, αύξηση των αμυντικών δαπανών, αλλά και ευθυγράμμιση με την επιλογή της Ουάσινγκτον να αναδείξει την Κίνα ως κυρίαρχη στρατηγική απειλή για τη Δύση.
Τα παραπάνω σε καμιά περίπτωση δεν σημαίνουν ότι η Γερμανία είναι έτοιμη να προσδεθεί σε μια πολιτική ανάσχεσης του Πεκίνου οι στόχοι της οποίας παραμένουν θολοί.
Εχει ο Μπάιντεν επιλέξει μια συνολική γεωπολιτική, εμπορική και οικονομική ψυχροπολεμική αντιπαράθεση με το Πεκίνο ή απλά θέλει να χαράξει τις κόκκινες γραμμές που δεν θα πρέπει να πατήσει η Κίνα;
Σε ό,τι αφορά τις σχέσεις της Γερμανίας με την Κίνα, αλλά και των άλλων κέντρων ισχύος του πλανήτη, παλαιών και νέων, το κυρίαρχο ερώτημα είναι σαφές.
Εκτός των ΗΠΑ που βλέπουν την Κίνα ικανή να διεκδικήσει συνολικό στρατηγικό προβάδισμα στους παγκόσμιους συσχετισμούς σε μεσοπρόθεσμο ορίζοντα, υπάρχουν άλλες δυνάμεις όπως η Γερμανία αλλά και η Ε.Ε. συνολικά που θα δουν το Πεκίνο όχι σαν ατμομηχανή μιας παγκόσμιας οικονομικής ανάπτυξης την επόμενη μέρα της πανδημίας αλλά ως συνολική απειλή για τη Δύση;
Είναι προφανές ότι οι εμπορικές συναλλαγές και επενδύσεις ανάμεσα στη Γερμανία και την Κίνα είναι μια βαρύνουσα παράμετρος της συνολικής ισχύος και του περιθωρίου ελιγμών του Βερολίνου τόσο στους ευρωπαϊκούς όσο και στους παγκόσμιους συσχετισμούς.
Τούτων λεχθέντων, η εξομάλυνση των σχέσεων των ΗΠΑ με τη Γερμανία και η ταυτόχρονη σταθεροποίηση και προβλεψιμότητα των σχέσεων με τη Ρωσία διευρύνουν το περιθώριο του Λευκού Οίκου να επιδιώξει από θέση ισχύος την αναζήτηση ενός συνολικού γεωπολιτικού modus vivendi με το Πεκίνο στην ευρύτερη περιοχή Ασίας-Ειρηνικού.
