Φαίνεται καθαρά πλέον ότι η συγκροτημένη μειοψηφία του Δ.Σ. της Ενωσης Δικαστών και Εισαγγελέων σπεύδει συνεχώς να εκφράσει δημόσια τις ιδεολογικοπολιτικές πεποιθήσεις της. Με μια ακατανόητη και εκτός ορίων παρέμβαση επιτίθεται ευθέως σε κομματικές ανακοινώσεις που κρίνουν δικαστικές αποφάσεις. Ειδικότερα, με ανακοίνωσή της η μειοψηφία επικρίνει σφοδρά το ΚΚΕ και το ΜέΡΑ25 για τις ανακοινώσεις που εξέδωσαν μετά την απόφαση να κηρυχτεί παράνομη από το Πρωτοδικείο Πειραιά η απεργία των ναυτικών.
«Η τακτική της κριτικής της μη “αρεστής” απόφασης με κακόπιστα και κακόβουλα σχόλια, με ύβρεις, υπαινιγμούς και απειλές ή ακόμη και πειθαναγκαστικά κατά των δικαστικών λειτουργών μέσα, κλονίζει την εμπιστοσύνη των πολιτών στη Δικαιοσύνη», αναφέρουν μεταξύ άλλων και συνεχίζουν: «Με αφορμή την έκδοση δικαστικής απόφασης του Πρωτοδικείου Πειραιά, λάβαμε γνώση για αναφορές, τις τελευταίες ημέρες, εκ μέρους πολιτικού κόμματος, εφημερίδας – κομματικού οργάνου και εκπροσώπου έτερου κόμματος περί “κατάπτυστης απόφασης”, “εξοργιστικής απόφασης”, “Δικαιοσύνης που λειτουργεί ως το μακρύ χέρι του μνημονιακού κράτους, της ολιγαρχίας και της εργοδοσίας”, για “εκδίκαση κατόπιν παραγγελίας των εφοπλιστών”, για “απόφαση που εκδόθηκε κατ’ απαίτηση της κυβέρνησης και των εφοπλιστών” κ.λπ.
»Οι σχολιαστές τής εν λόγω απόφασης, προφανώς, αγνοούν βασικές συνταγματικές διατάξεις και δη αυτές που προβλέπουν τη διάκριση των εξουσιών και την ανεξαρτησία της Δικαιοσύνης. […] Αγνοούν ότι οι Ελληνες δικαστές κατά την άσκηση του λειτουργήματός τους υπόκεινται μόνο στο Σύνταγμα και στους νόμους του κράτους και αποφασίζουν κατά συνείδηση. Οι αποφάσεις που εκδίδουν είναι σύμφωνες με την αρχή της νομιμότητας και όχι της σκοπιμότητας».
Θα μας επιτρέψουν οι αξιότιμοι δικαστικοί λειτουργοί να παρατηρήσουμε ότι η παραπάνω πρόταση δεν ισχύει ντε φάκτο και προφανώς επιβεβαιώνεται μόνο στην πράξη. Μια ματιά και μόνο, όχι απλά στο σκοτεινό δικαστικό παρελθόν επί χούντας, αλλά και στα μεταπολιτευτικά χρόνια, αρκεί για να διαπιστώσουν πόσες δεκάδες φορές οι αποφάσεις της Δικαιοσύνης κάθε άλλο παρά επιβεβαίωναν την ανεξαρτησία της από την εκτελεστική εξουσία.
Η συγκεκριμένη μειοψηφία σημειώνει φυσικά στην ανακοίνωσή της το αυτονόητο δικαίωμα όλων να κρίνουν τις δικαστικές αποφάσεις αλλά επιδίδεται και σε μια αδιανόητη δίκη προθέσεων («ταπεινές σκοπιμότητες, επιδιώξεις προσωπικού συμφέροντος και εξυπηρέτησης αλλοτρίων της Δικαιοσύνης σκοπών») που κάθε άλλο παρά τιμά το λειτούργημα.
Πού ήταν άραγε κάποιοι από τους αξιότιμους αυτούς λειτουργούς της Δικαιοσύνης, όταν κατασυκοφαντήθηκαν σε «εθνικό δίκτυο» συνάδελφοί τους που τόλμησαν να διερευνήσουν μεγάλα πολιτικοοικονομικά σκάνδαλα; Πού ήταν όταν εκτοξεύονταν πραγματικές απειλές κατά δικαστικών λειτουργών που τόλμησαν να ασκήσουν διώξεις σε «υψηλά» πρόσωπα και ακόμα πιο υψηλά συμφέροντα; Οι κρίνοντες κρίνονται πάντα σε ένα κράτος που θέλει να αυτοπροσδιορίζεται ως κράτος Δικαίου.
