Tο ισχυρό σημάδι, το αποτύπωμα που άφησε στη ζωή και στους ανθρώπους ο Γιάννης Μπανιάς, αναδείχτηκε το Σάββατο το μεσημέρι στην πλατεία των Μελισσουργών στα Τζουμέρκα, τόπο καταγωγής του. Γυναίκες και άνδρες που περπάτησαν μαζί από τα φοιτητικά χρόνια στα τέλη του 1950 ώς το τέλος της ζωής του το 2012 συναντήθηκαν σε μια εκδήλωση μνήμης που διοργάνωσαν μέλη του Ρήγα Φεραίου και έφεραν κοντά φίλους και συντρόφους από την Αρτα, την Αθήνα, τα Γιάννενα, τη Λαμία, την Πρέβεζα, την Πάτρα, το Ναύπλιο κ.ά.
Αυτή η μακρά πορεία στην πολιτική και την Αριστερά, οι ανασυνθέσεις και οι αλλαγές, οι κινήσεις «από πάνω» στην πολιτική, αλλά και «από κάτω» μέσα στον λαό, όπως έλεγε ο ίδιος προσηλωμένος στη γείωση του πολιτικού με το κοινωνικό, όλες αυτές οι ψηφίδες που ενώνουν τους ανθρώπους και καθορίζουν τις ζωές τους, ήταν μερικά από αυτά που έφεραν κοντά όσους και όσες βρέθηκαν στην πετρόχτιστη πλατεία του ορεινού χωριού της Αρτας.
Παιδί του Πειραιά μετά το 1944 όταν και μετοίκησε η οικογένεια, ο Γιάννης Μπανιάς μιλούσε με περηφάνια για την αγάπη του για τη θάλασσα, αλλά και για το βουνό, ένωνε ο ίδιος μέσα του τις αντιθέσεις, νοιαζόταν για τη σύνθεση και την ενότητα, με αγωνία για τον άλλον απέναντι, να τον ακούσει, να κάνει πολιτική πάνω στις ανάγκες των ανθρώπων, να είναι η Αριστερά που θα ηγηθεί του πολιτικού αγώνα, να πάρει τη θέση που της ανήκει η φωνή της γυναίκας, του άνδρα, του νέου που αναζητούν ένα άλλο μέλλον για τις ζωές τους.
Γι’ αυτό και η εκδήλωση ήταν και συγκινητική αλλά και λιτή, σιωπηρή σχεδόν, με τις μετρημένες κινήσεις όλων, όχι μόνο γιατί τηρούνταν και τα μέτρα πρόληψης, αλλά και γιατί αρκούσε ένα νεύμα, ένα κούνημα του κεφαλιού, ένα χαμόγελο, για τη χωρίς λόγια συμφωνία όλων, ότι ήταν ευτύχημα που συναντήθηκαν οι δρόμοι τους με τον Γιάννη Μπανιά.
Μόνο ελλείψεις θα παρατηρηθούν αν επιχειρηθεί η καταγραφή όλων όσοι βρέθηκαν στην εκδήλωση. Από τους πολιτικούς εκπροσώπους της Αριστεράς ήταν εκεί οι: Νίκος Βούτσης, Ολγα Γεροβασίλη, Αλέκος Φλαμπουράρης, Νίκος Φίλης, Θεανώ Φωτίου, Νίκος Μανιός, Θοδωρής Δρίτσας, Τασία Χριστοδουλοπούλου, Χρήστος Μαντάς, Βασίλης Τσίρκας, Ελένη Σταματάκη.
Παρούσα η εφημερίδα «Εποχή» με τον Παύλο Κλαυδιανό και τον Τάκη Μαστρογιαννόπουλο, στελέχη που πέρασαν από το ΚΚΕ Εσωτερικού, το ΚΚΕ Εσωτερικού Ανανεωτική Αριστερά και την ΑΚΟΑ, από τον ΣΥΡΙΖΑ ώς και τις μέρες μας.
Πρόσωπα αναφοράς για τη διοργάνωση της εκδήλωσης ήταν ο Γιάννης Καψάλας και ο Μάρκος Μπασιούκας, ενώ την παρουσίαση ανέλαβε η Μαρία Μπάρκα.
Εναν ζεστό χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυναν οι δυο δήμαρχοι της περιοχής, ο Νίκος Χασιάκος των Κεντρικών Τζουμέρκων και ο Γιάννης Σεντελές των Βορείων Τζουμέρκων.
Στις σύντομες ομιλίες, ο Σταμάτης Κοιλάκος περιορίστηκε να αναφερθεί στη γνωριμία του με τον Γιάννη Μπανιά, όταν βρέθηκαν εκτοπισμένοι το 1969 στο Παρθένι της Λέρου, και την ομάδα του «Χάους», των δεκάδων εξορίστων που αναζητούσαν την πολιτική τους διαδρομή εν μέσω συγκλονιστικών εξελίξεων όπως η εισβολή των σοβιετικών τανκς το 1968 στην Πράγα, είδηση που συγκλόνισε τους κρατούμενους, όπως ανέφερε, ή τη διάσπαση του ΚΚΕ. Διαλεκτικός πάντα, χωρίς να πολώνεται, όπως είπε για τον Γιάννη Μπανιά, συμμετείχε στον διάλογο με αριστερούς όλων των προελεύσεων, κάτι που μοιάζει σαν την απαρχή της ιδέας του Χώρου Διαλόγου στην οποία πρωτοστάτησε τη δεκαετία του 2000.
Η Βένη Πολύζου, από την Αρτα, ρηγίτισσα στα φοιτητικά της χρόνια στη μεταπολίτευση, αναφέρθηκε στη σχέση που είχε ο Γιάννης Μπανιάς με τους νέους και τους δρόμους που άνοιγε στην πολιτικοποίηση.
Πιο εκτενής η ομιλία του πρώην προέδρου της Βουλής Νίκου Βούτση, έδωσε το στίγμα της πορείας του Γιάννη Μπανιά ως ηγετικού στελέχους, από τη θέση του γραμματέα του ΚΚΕ Εσωτερικού, στη διαφορετική πορεία στη συνέχεια του χώρου με το ΚΚΕ Εσ. ΑΑ, τον ρόλο της Εποχής, τον Χώρο Διαλόγου ώς και τη συγκρότηση του ΣΥΡΙΖΑ.
«Η απουσία του Γιάννη Μπανιά στην πολιτική ζωή του τόπου είναι μεγάλη» είπε και θύμισε την πρωτοπορία της πολιτικής σκέψης του Μπανιά που αντανακλάται σε σημερινές διεργασίες, όταν ήδη από τα τέλη του 1980 έβλεπε τη συνάντηση Κόκκινου – Πράσινου, την προσέγγιση μιας άλλης ενωμένης Ευρώπης μακριά από τον δρόμο του Μάαστριχτ, τις ευρωπορίες και τη Γένοβα, το Φόρουμ. Ο Γιάννης Μπανιάς ήταν διαρκώς από τη σωστή πλευρά, είπε, όχι από τύχη ή από κυνικό υπολογισμό, αλλά γιατί έπαιρνε το ρίσκο των επιλογών του και έθετε διαρκώς το αίτημα της ενότητας της Αριστεράς, όχι όμως μέσα από μέσους όρους και ποσοτικές συγκλίσεις και μεταλλάξεις, αλλά μέσα από τον δρόμο της διαρκούς ανασύνθεσης.
Με φωτογραφίες από τον πολιτικό βίο του Γιάννη Μπανιά έκλεισε και η εκδήλωση, υπόμνηση, ότι η ζωή και ο αγώνας δεν σταματούν ποτέ και σημασία έχει τι έκανες. Και ο Γιάννης Μπανιάς έκανε τόσα πολλά που θα χρειαστούν κι άλλες πολλές εκδηλώσεις για να τα αφηγηθούν.
