Από τη μέρα που επανήλθε η ποδοσφαιρική δράση μετά το πρώτο lockdown, η Εθνική Ελλάδας έχει δώσει 13 αγώνες. Εχει υποστεί μόλις μία ήττα, σε φιλικό από την Αυστρία. Εχει πέντε νίκες και άλλες εφτά ισοπαλίες. Μερικές (με Ισπανία, Βέλγιο εκτός) είναι κατόρθωμα. Κάποιες άλλες (οι εντός με Σλοβενία, Κόσοβο, Γεωργία) είναι αποτυχία και δυστυχώς μας στερούν διακρίσεις.
Ο Τζόνι Φαν Σιπ δεν είναι ούτε κατά διάνοια ο καλύτερος προπονητής που θα μπορούσε να έχει η εθνική ομάδα. Ομως έχει καταφέρει κάτι σημαντικό: συσπείρωσε τους πάντες. Τους έκανε ξανά μια παρέα. ΟΚ, μια ποδοσφαιρική παρέα περιορισμένων ικανοτήτων, όμως πάντα δεν λέμε ότι την Ιστορία τη γράφουν οι παρέες;
Η Εθνική Ελλάδας λοιπόν πρέπει από τον Σεπτέμβριο να υπερβάλει εαυτόν, αν θέλει να γράψει Ιστορία φυσικά. Εχει να δώσει έξι αγώνες ακόμη για τα προκριματικά του Μουντιάλ. Για να έχει ελπίδες να καταλάβει μία από τις δύο πρώτες θέσεις του ομίλου, καλό θα ήταν να μη χάσει κανένα ματς. Να νικήσει δύο φορές το Κόσοβο, να νικήσει μέσα στη Γεωργία και να πάρει τουλάχιστον τέσσερις βαθμούς από τη Σουηδία. Και στο τέλος θα γίνει ταμείο. Περιγράφουμε -και ζητάμε- δύσκολα πράγματα. Το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα δεν διαθέτει την ποιότητα άλλων ετών. Ομως, έστω με αυτούς που έπαιξαν στα δύο πρόσφατα φιλικά, με τον Φορτούνη, τον Κουρμπέλη, τον Γιακουμάκη και τους άλλους που απουσίαζαν, αξίζει να γίνει μια προσπάθεια.
Η συμμετοχή σε ένα Μουντιάλ δεν είναι εύκολη υπόθεση. Είναι σαφώς πιο βατή σε ένα EURO (όπου συμμετέχουν πια σχεδόν οι μισές ομάδες της ηπείρου), αλλά κι εκεί μετράμε δύο σερί αποτυχίες.
Η Εθνική δεν έχει το «δικαίωμα» να πάρει κάποιον αγώνα στο χαλαρό, όπως έκανε με τη Γεωργία τον Μάρτιο. Οπως δεν έχει κανείς το δικαίωμα να γράφει στα παλιά του παπούτσια αυτή την προσπάθεια. Ολοι θα πρέπει να είναι πρόθυμοι -και καλοδεχούμενοι αντίστοιχα-, αρκεί να μπορούν να ακολουθήσουν τη φιλοσοφία του προπονητή. Αφήνοντας παράλληλα τους εγωισμούς και το τουπέ τους στην ντουλάπα του σπιτιού τους. Ή έστω στα αποδυτήρια της ομάδας τους. Ολοι ξέρουμε ποιοι είναι αυτοί…
