«Τίποτα ακατόρθωτο»

Εχουμε πάρει θέσεις! Για να συμμετάσχουμε στην προσπάθειά του, χωρίς, ενώπιον της τηλεόρασής μας, να διανοούμαστε, την ώρα που θαρρείς πως καταργεί τη βαρύτητα, άλλους φυσικούς νόμους και βέβαια τη λογική μας, πως θα χρειαστεί να ενθαρρύνουμε τον Λευτέρη Πετρούνια. Αυτός και πάλι, τώρα από το Τόκιο, το ξέρουμε, θα ενθαρρύνει εμάς. Με την απλότητα που υλοποιεί το υπερβατικό για την κοινή αίσθηση, με χέρια που, αν και περιορισμένα μέσα σε κρίκους, είναι έτοιμα να κρατήσουν και πάλι στιβαρά την Ελλάδα.

Ανέκαμψε και δείχνει έτοιμος να μεγαλουργήσει και πάλι. Μήπως αυτό δεν περιμένουμε -καρτερικά, αλήθεια- όλοι μας στη χώρα μας; Αρκεί να εννοούμε τα λόγια μας όπως αυτός. Να γιατί δεν θα του προσάψουμε καταφυγή σε καθιερωμένες αναφορές. Δεν συνιστά εκ μέρους του απουσία έμπνευσης η διατύπωση γνωστών εννοιών, συχνά με τις ίδιες λέξεις. Αλλά σταθερότητα! Οπως αρμόζει στον χρυσό ολυμπιονίκη της προηγούμενης διοργάνωσης, μα κυρίως στον πατέρα δύο παιδιών: «Μα, ναι, είναι πιο δύσκολο να μεγαλώσεις δύο παιδιά απ’ το να κάνεις κρίκους», εξηγεί και μοιάζει να το εννοεί.

Οπως πάντα πριν και όχι μετά τις επιτυχίες του (άρα εκ του ασφαλούς όπως κάνουν δημόσια πρόσωπα που ζητάμε να παραδειγματιστούν από παρουσίες όπως η δική του), έτσι και τώρα αρκούσε τυπικό ερέθισμα, ώστε να θυμίσει πάγια κοσμοθεωρία του που γίνεται πράξη την ώρα της αλήθειας, όταν βρίσκεται παράλληλα με το έδαφος: «Δεν πιστεύω πως υπάρχει κάτι που είναι ακατόρθωτο. Με αγάπη και προσπάθεια, πάντα σε λογικά πλαίσια ενταγμένοι οι στόχοι μας, όλα μπορούμε να τα καταφέρουμε».

Πόσο μάλλον, με 15.500 βαθμούς, όπως εκείνος προ ημερών στην Ντόχα, να ξεπεράσει το απαιτούμενο όριο των 15.334 βαθμών και να δηλώσει «παρών» και στην ιαπωνική πρωτεύουσα: «Οι βαθμοί που “έπιασα” στην Ντόχα δίνουν μετάλλιο στο Τόκιο, θέλω να συντηρήσω τον εαυτό μου στην ίδια κατάσταση. Είμαι αισιόδοξος, επειδή ξέρω πως η νέα πορεία που ξεκίνησε μετά την απουσία μου ενισχύεται και πάλι από σημαντικούς ανθρώπους γύρω μου. Βοήθησαν την επάνοδό μου μετά από -αλήθεια- δύσκολη περίοδο, έτσι και στο Τόκιο».

Τον ακολουθεί και ο θαυμασμός του μέσου Ελληνα (κάθε Ελληνα για την ακρίβεια!), χρόνια τώρα δοκιμαζόμενου στην καθημερινότητά του. Το γνωρίζει:

«Και το εκτιμώ, για την ακρίβεια η αναγνώριση, δηλαδή η αγάπη, που λαμβάνω με ενισχύει σε όλες τις φάσεις της προσπάθειάς μου. Το ίδιο και στο Τόκιο. Ευχαριστώ όλους σας για τη σκέψη που θα μου στέλνετε, η ενέργειά της είναι βοηθητική για μένα».

Παλιότερα, πριν από παγκόσμιο πρωτάθλημα, μας είχε πει πως «οφείλουμε να μην ξεχνάμε και πάντα να τιμούμε όσους μας έχουν βοηθήσει. Η αγνωμοσύνη είναι αδίκημα!», είχε κορυφώσει την ίδια αναφορά του. Ως άλλη ευχή, τον καλέσαμε πριν από την αναχώρηση για την Ιαπωνία να μας θυμίσει τα ίδια, έμπρακτα στηριζόμενος στους κρίκους που θαρρείς πως είναι μέλη του σώματός του(!) και με τα λόγια του, αμέσως μετά, με το χρυσό μετάλλιο στο στέρνο του. Ανάλογης ωριμότητας ήταν οι αναφορές του και μετά την προηγούμενη χρυσή κατάληξη της προσπάθειάς του στους Ολυμπιακούς Αγώνες του Ρίο (2016), τις πέντε πρώτες θέσεις όπου έχει αναρριχηθεί σε Παγκόσμια και τις ισάριθμές σε Πανευρωπαϊκά πρωταθλήματα. Ηδη τον… ακούμε να μιλά έτσι και στο Τόκιο, ως ο επονομαζόμενος «άρχοντας των κρίκων» που θα σέβεται -και πάλι- τον εαυτό του, «μα και όσους με βοήθησαν!».