Απονομιμοποίηση του ανθρωπισμού, ποσοτικοποίηση της βίας

Στη φάση της μη υλοποίησης των υποσχέσεων, η κυβέρνηση δείχνει να ασχολείται με άλλα. Αναρωτιέται κανείς αν έχει κάποια σημασία η ποσοτικοποίηση της εγκληματικότητας που στρέφεται κατά της ζωής, μέρα μεσημέρι, στην πρωτεύουσα. Η μεγάλη εικόνα δείχνει το αποτύπωμα της πολιτικής που επιλέγει να στρέφεται κατά ειδικών κατηγοριών του πληθυσμού, αντί να «προστατεύει την κοινωνία».

Επίσης, δείχνει την αυτονόμηση της βίαιης εγκληματικότητας. Το έγκλημα, πλούσιο, ισχυρό, ατιμώρητο, παίρνει τη μερίδα του στον δημόσιο χώρο. Το να προσποιείται κάποιος ότι όλα βαίνουν καλώς, να υπόσχεται ασφάλεια μέσω της επιβολής του δόγματος «νόμος και τάξη», να υπόσχεται ανάπτυξη μέσω του ελαύνοντος τουρισμού κ.λπ. είναι το εύκολο. Η πραγματικότητα είναι πιο ζοφερή.

Η γκρίζα οικονομία ήταν και είναι η αχίλλειος πτέρνα της χώρας. Οι παράνομες δράσεις καταλαμβάνουν ένα μεγάλο μέρος της παραγωγής. Το μαύρο χρήμα, σπαρταριστό και αφορολόγητο, ξεπλένεται με ποικίλους τρόπους. Η μαύρη εργασία είναι αρκετά χρήσιμη στην παραγωγή υπερκερδών. Τα sweatshops (τα κάτεργα), τα παράκεντρα δεδομένων, οι εκμεταλλεύσεις ανοίγονται στην ανάπτυξη.

Το λαθρεμπόριο προϊόντων καπνού, αλκοολούχων, ανθρώπινων οργάνων, το trafficking, η καταναγκαστική πορνεία, η εκμετάλλευση παιδιών, η διακίνηση κόκας σε υψηλούς κύκλους, η ικανοποίηση κάθε επιθυμίας «αρκεί να πληρώνει» και να είναι «υπεράνω πάσης υποψίας», είναι ανεμπόδιστα. Τα ξέρουμε. Αυτό που επίσης ξέρουμε είναι η απονομιμοποίηση του ανθρωπισμού. Η νομιμοποίηση του κοινωνικού αποκλεισμού και της φτώχειας. Το ντόμινο έχει αρχίσει. Το ζήτημα του δικαιώματος της ύπαρξης, του δικαιώματος στην αναπνοή και του δικαιώματος στο μέλλον θα γίνει ακόμη πιο πιεστικό. Ετσι δεν είναι, κ. Χρυσοχοΐδη;