Bella Italia

Η ομάδα που άνοιξε τον χορό στο Euro 2020, με το 3-0 επί της Τουρκίας, ήταν αυτή που άφησε και την τελευταία φωτογραφία: ο 37χρονος αρχηγός της Ιταλίας Τζόρτζιο Κιελίνι με το τρόπαιο στα χέρια, περιστοιχισμένος από τους υπόλοιπους «ατζούρι» να πανηγυρίζουν ως πρωταθλητές Ευρώπης.

Η εικόνα τριών νεαρών παιδιών, των Ράσφορντ, Σάκα και Σάντσο, να κλαίνε σαν μωρά, ίσως ξέροντας πόσο αμείλικτο είναι το Νησί σε τέτοιες περιπτώσεις, ήταν σπαραχτική. Μια ήττα μέσα στο «Ουέμπλεϊ» στα πέναλτι, ένα τρόπαιο που θεωρούσε δικό της όλη η Αγγλία να κάνει φτερά…

Ομως από την άλλη, η «Σκουάντρα Ατζούρα» έκανε δική της άλλη μία 11η Ιουλίου. Τέτοια μέρα, το 1982, είχε κατακτήσει το Παγκόσμιο Κύπελλο στην Ισπανία με πρωταγωνιστή τον Πάολο Ρόσι. Χθες, μερικούς μήνες αφότου ο «Παμπλίτο» έφυγε από τη ζωή, η Ιταλία πανηγυρίζει ξανά. Είναι πρωταθλήτρια Ευρώπης ύστερα από 53 χρόνια. Αξια και δίκαια.

Ηταν ο θρίαμβος μιας τρίχρονης προσπάθειας για να επιστρέψει στα «σαλόνια» μετά την απουσία της από το μουντιαλικό ραντεβού του 2018, αλλά και το καταστροφικό Παγκόσμιο Κύπελλο του 2014. Η ιταλική ποδοσφαιρική ομοσπονδία έδωσε τα «κλειδιά» στον Ρομπέρτο Μαντσίνι. Και αυτός ξεκίνησε από τα βασικά, γνωρίζοντας ότι πλέον το κάλτσιο δεν διαθέτει αστέρες του διαμετρήματος ενός Ντελ Πιέρο, ενός Πίρλο ή ενός Τότι που την είχαν οδηγήσει στον τελευταίο της θρίαμβο, τον παγκόσμιο τίτλο του 2006. Διαθέτει όμως αστεράκια σε ανοδική πορεία, έτοιμα να μεσουρανήσουν, αλλά και «εργάτες» με πνευμόνια. Δούλεψαν αθόρυβα και άρχισαν οι νίκες…

Χθες ήρθε η απτή απόδειξη του τι μπορεί να κάνει η αυτοπεποίθηση σε μία ομάδα αήττητη επί σχεδόν τρία χρόνια. Το αρχικό πλάνο του Ρομπέρτο Μαντσίνι για τον τελικό με τους Αγγλους πήγε στράφι μόλις σε δυο λεπτά, από το… βιαστικό γκολ του Λιουκ Σο. Οι «ατζούρι» δεν το έβαλαν κάτω και έλυσαν τα προβλήματά τους. Τους πήρε χρόνο, αγχώθηκαν στο πρώτο ημίχρονο, αλλά βρήκαν τον τρόπο. Και τον βρήκαν στο ομαδικό ποδόσφαιρο, στην κάθετη ανάπτυξη, το θράσος και την επιμονή. Εχοντας ξεριζώσει την ιταλική έμφυτη τάση για κατενάτσιο, απλοποίησαν το ποδόσφαιρό τους, διατηρώντας όμως τον χαρακτήρα των μονομάχων, να παλεύουν κάθε μπάλα. Και ήρθε η αποζημίωση με το γκολ του Μπονούτσι αρχικά, που έστειλε το ματς στην παράταση, και με την τελική επικράτηση στα πέναλτι χάρη στα μαγικά χέρια του Ντοναρούμα.

Η Ιταλία έφτασε στην κορυφή της Ευρώπης παρά τα εμπόδια που παρουσιάστηκαν στον δρόμο της με τη μορφή τραυματισμών. Την (τεράστια) απώλεια του Λορέντσο Σπινατσόλα, που βγήκε νοκ άουτ μετά τον προημιτελικό με το Βέλγιο, αλλά και την αποχώρηση του λαβωμένου Φεντερίκο Κιέζα, καλύτερου παίκτη της στο χθεσινό παιχνίδι έως το 80’. Η Ιταλία σε όλο το τουρνουά έβρισκε επιχειρήματα, είτε στους Διόσκουρους της άμυνας, Κιελίνι και Μπονούτσι, είτε στους μαέστρους του κέντρου, το «μοτέρ» Ζορζίνιο και τον «διαβήτη» Βεράτι, είτε στον μεταδοτικό ενθουσιασμό του Ινσίνιε στην επίθεση.

Κι έτσι κατάφερε να θάψει οριστικά πολλούς δαίμονές της. Κατ’ αρχάς, την ντροπή της τεσσάρας στον τελευταίο της τελικό, εκείνον του Euro 2012 στο Κίεβο απέναντι στην Ισπανία. Την οδυνηρή ανάμνηση μιας παράτασης που έληξε με το «χρυσό» γκολ του Νταβίντ Τρεζεγκέ το 2000. Αλλά και την αναθεματισμένη διαδικασία των πέναλτι που το 1994 της είχε στερήσει το Μουντιάλ και είχε οδηγήσει σε κατάθλιψη τον Μπάτζιο… Η «σκουάντρα ατζούρα» τα έσβησε όλα μονοκονδυλιά σε μια πολύ δύσκολη αποστολή χθες. Απέναντι στην Αγγλία, που ψήλωνε από αγώνα σε αγώνα στο τουρνουά και είχε τις κερκίδες γεμάτες από γενιές διψασμένων οπαδών. Και επιστρέφει στη Ρώμη με το τρόπαιο στα χέρια, αφήνοντας τη Γηραιά Αλβιώνα να κλαίει σήμερα άλλη μια ποδοσφαιρική απογοήτευση…