Δεν είναι λύση να μορφάζεις σαρκαστικά όταν ακούς, τώρα με αφορμή τη διεξαγωγή του ευρωπαϊκού πρωταθλήματος, τα αφεντικά του ευρωπαϊκού (UEFA), άλλοτε του παγκόσμιου (FIFA) ποδοσφαίρου να παριστάνουν τους διασώστες του λυρισμού της μπάλας από την πανδημία. Η επίκληση διάσωσης της αθωότητας, της οικουμενικότητας του ποδοσφαίρου είναι υποκριτική. Υποβλητικές διατυπώσεις με στόχο την απήχηση στο πλατύ κοινό, σε πιεστικούς καιρούς που απειλούν την υγεία του.
Η τακτική τους συνάδει με την ουσιαστική αποστολή των ίδιων ιθυνόντων του ποδοσφαίρου, επειδή αυτή είναι ξεκάθαρα πολιτική. Αθωότητα, οικουμενικότητα; Το ποδόσφαιρο όχι απλά τις κατέχει αλλά τις αναδεικνύει και κατά καιρούς τις προτείνει, μέσω των αρχικών ιδιοτήτων του παιχνιδιού, σε κυβερνήσεις χωρών, αξιωματούχους κάθε συγκεντρωτικής ιδιότητας. Μαζί και η διδαχή από το, κατά Εδουάρδο Γκαλεάνο, «μπαλέτο των φτωχών» της αλληλοβοήθειας στον δρόμο για τη νίκη. Τώρα, όμως, με αφορμή και το τεμαχισμένο ευρωπαϊκό πρωτάθλημα οι ίδιες λέξεις – ανθρωποκεντρικές έννοιες είναι μέσα παραπλάνησης, κι ας διατυπώνονται συστηματικά, με ή χωρίς ικανές αφορμές από τους μεγαλόσχημους του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου, με πρόσχημα πάντα την «προστασία από τον ιό». Με τον τρόπο που διεξάγεται το ευρωπαϊκό πρωτάθλημα εμφανίζεται, λοιπόν, ως υγειονομική ασπίδα κατά του κορονοϊού. Τι αφελής (ύποπτη είναι!) προσέγγιση, αλήθεια! Η διάσωση κερδών με κάθε τρόπο είναι ο -εφικτός όπως όλα δείχνουν- στόχος…
Θεωρείται τυχαίο πως πριν από λίγους μήνες (σ.σ.: επίσης εντός της πανδημίας, η υποσημείωση έχει τη δική της σημασία) τα 12 πιο γερά πορτοφόλια (ω, συγγνώμη, οι 12 πιο ισχυρές ομάδες) του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου συνασπίστηκαν; Ωστε να θεσμοθετήσουν τη Superleague της απόσχισης από τη γνωστή μορφή του άλλοτε Κυπέλλου Πρωταθλητριών, εσχάτως Champions League, όπου το χρήμα μοιράζεται; Αλληλουχία γεγονότων που αποδεικνύει πως η οικονομική πρωτοκαθεδρία είναι το ζητούμενο της διαμάχης και οι διατυπώσεις περί «προστασίας από την πανδημία» ή, «επιβίωσης του σχεδίου συντήρησης της σχέσης του ποδοσφαίρου με τους λαούς» είναι μόνο πειστικές -από αφελείς- προφάσεις.
Ξέρετε τι ήρθε, αυθόρμητα – ακαριαία, στο μυαλό; Η εγχώρια πραγματικότητα του, λεγόμενου, «επαγγελματικού ποδοσφαίρου» μας: Εξόφθαλμες πελατειακές σχέσεις προέδρων ομάδων – πολιτικών, με πρόσχημα την ανάπτυξη, ενώ αυτοσκοπός είναι, όπως αποδεικνύει η εμπειρία σε βάθος χρόνου, για τους πολιτικούς, η ψηφοθηρία με… παλλαϊκό πρόσημο και για προέδρους ομάδων η προσέγγιση των πολιτικών κέντρων αποφάσεων από την επιχειρηματική δραστηριότητά τους. Πειστικό προσωπείο, λοιπόν, η μπάλα!
Ολα αυτά απειλεί η πανδημία στα μάτια των αρχών του ποδοσφαίρου και όχι τη γνησιότητα του παιχνιδιού. Επειδή η, όχι απλώς πτώση αλλά κατάργηση των ρυθμών, λόγω ιού, συνεπάγεται ανυπολόγιστη οικονομική ζημία. Είχαμε ακούσει σε κύκλο ετερόκλητων, Ελλήνων και ξένων, ευρωβουλευτών (η προηγούμενη διευκρίνιση έχει ουσιαστική σημασία), σε δημοσιογραφική αποστολή – επίσκεψη στο ευρωκοινοβούλιο, στις Βρυξέλλες (2012) πως είναι θέμα χρόνου -και κατάλληλης πολιτικοοικονομικής, γιατί όχι νέας υγειονομικής, συγκυριών-προφάσεων προσθέτουμε εμείς- η παρουσία, αν όχι θέσπιση(!) των «θεατών του home office». Της τηλεόρασης, δηλαδή, που θα αναπληρώσει την παρουσία των θεατών στις εξέδρες. Εκμηδένιση του ανθρώπινου παράγοντα.
«Σάπιος», «σκληρός»
Τι είχες πει Σάββα Κωφίδη στην εφημερίδα «Πριν» (19/3/2018): «Ολα όσα συμβαίνουν -και- στο ποδόσφαιρο είναι αποτέλεσμα του σάπιου καπιταλιστικού συστήματος, χρειάζεται ηθική αναδιάταξη. Και στην Ελλάδα. Αρχικά, οι ομάδες μας να πάψουν να είναι ανώνυμες εταιρείες».
Ο Ζεράρ Πικέ, αν και παίκτης της Μπαρτσελόνα, μιας από τις ομάδες που κινήθηκαν την άνοιξη για την απόσχιση από τη ΟΥΕΦΑ, εναντιώθηκε: «Αρχικά οι 12 ομάδες της “Superleague” έλεγαν πως θα μείνουν στα εθνικά πρωταθλήματα, αλλά, επειδή πίσω τους είναι επενδυτές και τράπεζες, η κίνηση θα ήταν ζημιογόνος κι έτσι αποφάσισαν να ορίσουν τα ευρωπαϊκά παιχνίδια τους το Σαββατοκύριακο. Ετσι θα έπαιρναν τα κέρδη από τα πρωταθλήματα των χωρών τους. Αρα θα διέλυαν το σύστημα όπως το γνωρίζουμε ως σήμερα. Αυτό θέλουμε για ποδόσφαιρο; Τον εξαφανισμό των μικρότερων ομάδων ως θυμάτων του ανταγωνισμού; Να αλλάξει το μοντέλο, με την ενίσχυση από την ΟΥΕΦΑ και από τα πρωταθλήματα κάθε χώρας των ομάδων μικρότερων κατηγοριών. Δίκαιη κατανομή των κερδών στις ομάδες, αφού η ψήφος κάθε ομάδας έχει την ίδια ισχύ για την εκλογή των διοικητικών ηγεσιών του ποδοσφαίρου. Τώρα ζούμε ποδόσφαιρο-αντανάκλαση των κοινωνιών -καπιταλισμός στην πιο σκληρή μορφή του. Να βρούμε άλλο, ισορροπημένο μοντέλο».
Ισπανός (Καταλανός) είναι, άρα Δον Κιχώτης ακούγεται. Μακάρι, ο ίδιος και όσοι συντάσσονται με την ανάγκη αλλαγής πλεύσης, να βρουν έναν ή περισσότερους Σάντσο Πάντσα να τους ακολουθήσουν – διατυπώσουν ίδιες εξυγιαντικές τάσεις.
