Τρίχες κατσαρές ή ουσιαστική πάλη των ιδεών;

Θα ξεκινήσω από τα βασικά. Τα πρότυπα ομορφιάς δεν είναι διαχρονικά και μεταβάλλονται από κοινωνία σε κοινωνία. Τα πρότυπα ομορφιάς σε μια πατριαρχική κοινωνία αντανακλούν τη δομή της κοινωνίας αυτής και είναι ως εκ τούτου σεξιστικά. Η αυτοδιάθεση του σώματος είναι απόλυτα θεμιτή και επιθυμητή και συνεπώς το πώς είναι το σώμα του καθενός/μιας είναι δική του υπόθεση. Οποιαδήποτε επίκληση σε διαχρονικά πρότυπα ομορφιάς και «φυσιολογικές» συμπεριφορές είναι απλά καταδικασμένη σε λογικό αδιέξοδο. 

Αφού λοιπόν ξεκαθάρισα τη θέση μου χάριν αποφυγής οποιασδήποτε παρεξήγησης, θα ήθελα να σταθώ στο πλαίσιο γύρω από το οποίο άνοιξε η σχετική με τα παραπάνω κουβέντα στα Social Media που είναι και ο βασικός λόγος που κάνω αυτή την ανάρτηση. 

Οι κοινωνίες δεν αλλάζουν από τη μία μέρα στην άλλη. Ο σεξισμός, τα πρότυπα ομορφιάς, οι κοινωνικά αποδεκτές (ή μη) συμπεριφορές είναι αντιλήψεις που καλλιεργούνται στους περισσότερους ανθρώπους από πολύ μικρή ηλικία. Ως εκ τούτου είναι αντιλήψεις βαθιά ριζωμένες στο μυαλό των ανθρώπων και όσο συνειδητή προσπάθεια και να καταβάλει κανείς δε μπορεί να μην διατηρεί κατάλοιπά τους. Πραγματικά μη σεξιστές άνθρωποι θα είναι αυτοί που θα γεννηθούν σε μια μη σεξιστική κοινωνία. 

Κάνω όλη την παραπάνω εισαγωγή για να καταλήξω στο γεγονός ότι όταν ανοίγουν συζητήσεις για αυτά τα ζητήματα θα εμφανίζονται πάντα άτομα τα οποία θα τείνουν να υπερασπιστούν το εκάστοτε αντικείμενο αμφισβήτησης. Άλλοτε αυτό θα γίνεται με τρόπο καλοπροαίρετο και ενδεχομένως μη συνειδητά, άλλοτε με μεγάλη απορία και έλλειψη κατανόησης και άλλοτε με τρόπο χυδαίο και επιθετικό. Σε κάθε περίπτωση αυτή η αντίδραση χρησιμεύει για να ανοίξει μια κουβέντα πολύ χρήσιμη, να γίνει μια μάχη ιδεών και διαλεκτικά να καταλήξουμε σε ένα ανώτερο σημείο από αυτό από το οποίο ξεκινήσαμε. Η προσπάθεια «φίμωσης» (σε πολλά εισαγωγικά αν θέλετε) αυτής της αντίδρασης είναι επιζήμια ακόμα και για τον σκοπό που θεωρεί ότι υπηρετεί αυτός που την κάνει. Κοινώς: Αναρτήσεις τύπου «ας βγάλουνε τα μάτια τους αυτοί που δε τους αρέσουν οι τρίχες», τα report σε βιντεάκια που εκφράζουν τέτοιες απόψεις και γενικά μια αντίληψη ότι η αντίθετη άποψη δεν αποτελεί αντικείμενο διαφωνίας αλλά επαίσχυντη πράξη στην οποία όποιος/α υποπέσει αξίζει κάποιου είδους τιμωρία είναι μια βαθιά αυταρχική αντίληψη που αντιλαμβάνεται την πρόοδο της κοινωνίας μέσα από ανανεούμενα σύνολα «κανόνων» που πρέπει να ακολουθούνται. Η κοινωνία όμως εξελίσσεται μέσα από τις αντιφάσεις της. Και για να υπάρξει σύνθεση πρέπει να υπάρξει θέση και αντίθεση. Αν τείνουμε αναιρέσουμε το πεδίο σύγκρουσης των δύο τότε πολύ απλά δε μπορούμε να προχωρήσουμε παρακάτω.

*Φοιτητής, Τμήμα Μηχανικών Η/Υ και Πληροφορικής Παν. Πατρών