Ο γίγας Τούχελ, ο αφελής Πεπ και η χαμένη… ταυτότητα

Η κατάκτηση του δεύτερου Τσάμπιονς Λιγκ στην ιστορία της Τσέλσι, με το 1-0 επί της Μάντσεστερ Σίτι, δεν μπορεί να αμφισβητηθεί από κανέναν. Ηταν μια πανάξια νίκη, που μπορεί να είχε σκόρερ τον Χάβερτζ, MVP τον Καντέ, αλλά πάνω απ’ όλα είχε την υπογραφή του Τόμας Τούχελ.

Ο Γερμανός προπονητής έκανε καταπληκτική δουλειά σε όλους τους τομείς, πήρε παντού άριστα 10 και δίκαια στο τέλος της βραδιάς πανηγύρισε. Από τον Ιανουάριο που ανέλαβε την Τσέλσι, την άλλαξε αμέσως. Με το σύστημα να μετατρέπεται από 4-3-3 σε 3-4-3, κέρδισε όλους τους παίκτες του, οι οποίοι το εφάρμοσαν πιστά. Αυτό δεν φάνηκε μόνο στην Πρέμιερ Λιγκ, αλλά κυρίως στην Ευρώπη. Με απόλυτη προσήλωση στην τακτική, με ανασταλτικό παιχνίδι από τους 11 ποδοσφαιριστές και με φαρμακερές, στοχευμένες αντεπιθέσεις, η Τσέλσι απέκλεισε καθαρά την Ατλέτικο, άνετα την Πόρτο και φυσικά τη Ρεάλ Μαδρίτης στον ημιτελικό. Κάπως έτσι είχε νικήσει δύο φορές (σε ημιτελικό Κυπέλλου και πρωτάθλημα) τη Μάντσεστερ Σίτι.

Μετά την απώλεια του Κυπέλλου και την τυχερή έξοδο στο επόμενο Τσάμπιονς Λιγκ, η ατμόσφαιρα στην Τσέλσι ήταν πιο βαριά και σίγουρα αγχωτική. Ο Τούχελ, όμως, κέρδισε όλα τα στοιχήματα. Αφενός μπόρεσε να βελτιώσει την ψυχολογία του συνόλου, αφετέρου δεν κατέφυγε σε τρικ. Εμπιστεύτηκε την ίδια ακριβώς συνταγή που ο ίδιος εφηύρε πέντε μήνες νωρίτερα. Και έτσι έστειλε στον αγωνιστικό χώρο του «Ντραγκάο» παίκτες-καμικάζι που ήταν αποφασισμένοι να μη χάσουν καμία μονομαχία. Ταυτόχρονα ο ίδιος από τον πάγκο ήταν έτοιμος να μπει να… παίξει. Ζούσε το παιχνίδι στο απόλυτο, φώναζε, χτυπιόταν, ενθάρρυνε και στα τελευταία κρίσιμα λεπτά παρότρυνε τους 6.000 φίλους της Τσέλσι να κάνουν θόρυβο. Απαντες ανταποκρίθηκαν…

Το φινάλε του τελικού βρήκε τον Γερμανό να πανηγυρίζει σαν μικρό παιδί μαζί με τους παίκτες και την οικογένειά του, ενώ παράλληλα έκανε και μια σημαντική γνωριμία: συνάντησε για πρώτη φορά από κοντά στη ζωή του τον εργοδότη του! Ο Ρομάν Αμπράμοβιτς δεν πατάει το πόδι του στην Αγγλία, οπότε το παρθενικό τους συναπάντημα ήταν στα επινίκια, μέσα στο χορτάρι όπου γράφτηκε ιστορία.

Μέσα στην παραζάλη του, είναι σίγουρο πως κάπου στην άκρη του μυαλού του είχε και το Παρίσι. Εκεί όπου τον έδιωξαν για να πάρουν τα πάντα με τον… Ποκετίνο. Τελικά δεν πήραν τίποτα.

Λίγο πιο δίπλα, ο Πεπ Γουαρδιόλα έμοιαζε σαν χαμένος. Επειτα από πέντε χρόνια δουλειάς και μετά από συνεχόμενες ευρωπαϊκές «σφαλιάρες», πήγε επιτέλους με τη Σίτι σε έναν τελικό, αλλά απέτυχε παταγωδώς. Δεν κατάφερε να πετύχει ούτε αυτή τη φορά αυτό για το οποίο προσελήφθη. Και η ευθύνη ανήκει (και) στον ίδιο.

Χωρίς να εντυπωσιάσουν φέτος, οι «πολίτες» πήραν εύκολα την Πρέ- μιερ Λιγκ και πήγαν ώς τον τελικό προχθές, με ένα συγκεκριμένο σύστημα. Το 4-3-3, που δεν έχει κλασικό φορ. Βλέποντας ότι δύο φορές με Τούχελ η Τσέλσι έκανε «ματ» στη Σίτι, ο Καταλανός κόουτς αποφάσισε να πάρει ένα ρίσκο. Ναι μεν να παίξει με την ίδια διάταξη, αλλά να προσπαθήσει να αιφνιδιάσει. Ετσι παρέταξε μια ομάδα δίχως αμυντικό χαφ (Φερναντίνιο, Ρόδρι στον πάγκο), βάζοντας ως κόφτη τον Γκιντογκάν, που είναι 8άρι και πρώτος σκόρερ φέτος, επιστρέφοντας τον Φόντεν στη μεσαία γραμμή και έχοντας άλλους τέσσερις μεσοεπιθετικούς, με τον… ξεχασμένο Στέρλινγκ να παίρνει θέση βασικού. Κι όλα αυτά απέναντι σε έναν αντίπαλο που διαθέτει τον Καντέ.

Τελικά, η Τσέλσι φυσικά και δεν αιφνιδιάστηκε. Αντίθετα, ο Γουαρδιόλα εκτέθηκε με αυτό το τρικ που του γύρισε «μπούμερανγκ». Πέρα από 2-3 υποσχόμενες κατεβασιές στα πρώτα λεπτά, η μοναδική ευκαιρία της Μάντσεστερ Σίτι καταγράφηκε στο 97ο λεπτό! Σημειωτέον ότι μόλις μία φορά φέτος έπαιξε με την ίδια λογική. Στο εντός έδρας 3-1 με τον Ολυμπιακό, όπου και πάλι η ομάδα του δυσκολεύτηκε αρκετά.

Ταυτόχρονα, δεν ετοίμασε ούτε ψυχολογικά τους παίκτες. Αρκετοί ήταν αυτοί που έκαναν κακή εμφάνιση, ενώ σχεδόν κανείς δεν είχε το τσαγανό που απαιτούσε η περίσταση. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, το γκολ που έκρινε το ματς. Οταν η Τσέλσι πήρε την μπάλα, ουδείς μάρκαρε τον Μάουντ που έκανε την ασίστ. Ο Γκιντογκάν ήταν αλλού. Ενστικτωδώς ανέβηκαν ταυτόχρονα τα δύο στόπερ για να καλύψουν το κενό. Ο σκόρερ Χάβερτζ βρέθηκε μόνος του και σκόραρε μετά την αχρείαστη έξοδο του τερματοφύλακα Εντερσον, ενώ αυτός που τον κυνηγούσε μάταια ήταν ο αριστερός μπακ Ζιντσένκο…

Παρότι το παιχνίδι στράβωσε, ο Γουαρδιόλα έβαλε κάποια στιγμή τον Φερναντίνιο για να γίνει πιο ορθολογική η διάταξη, ενώ σιγά σιγά πέρασε και τους δύο σέντερ φορ του στο γήπεδο. Μόνο που τόσο ο Αγουέρο όσο και ο Γκαμπριέλ Ζεσούς δεν είναι ψηλοί, οπότε οι ατελείωτες γιόμες μέσα στην αντίπαλη περιοχή δεν είχαν κανένα αντίκρισμα.

Από το Σάββατο το βράδυ υπάρχει ένας… κανιβαλισμός προς τον προπονητή Γουαρδιόλα. Φέτος συμπλήρωσε δέκα χρόνια χωρίς Τσάμπιονς Λιγκ, πηγαίνοντας πάντοτε σε ομάδες (Μπάγερν, Σίτι) που του έδιναν απεριόριστο μπάτζετ. Η αλήθεια είναι ότι ουδείς μπορεί να μηδενίσει όσα πέτυχε στην Μπαρτσελόνα, αν και με δίδυμο Τσάβι-Ινιέστα και τον Μέσι πιο μπροστά, θα μπορούσαν κι άλλοι προπονητές να καταφέρουν αντίστοιχα πράγματα. Αναμφίβολα, ο Γουαρδιόλα δεν είναι loser, όπως διατείνονται κάποιοι. Επ’ ουδενί όμως δεν είναι και GOAT που θέλουν κάποιοι να μας πλασάρουν.

Ο ίδιος δεν φαίνεται να πτοείται απ’ όλα αυτά. Υποσχέθηκε μάλιστα ότι του χρόνου θα επιστρέψει δριμύτερος. Δεν αποκλείεται, αρκεί βέβαια πρώτα ο Τούχελ να του επιστρέψει την προπονητική ταυτότητα που του πήρε προχθές…

Το καλύτερο πρωινό του κόσμου πήρε χθες ο Θέσαρ Αθπιλικουέτα. Ο αρχηγός της Τσέλσι άραξε στη βεράντα του ξενοδοχείου, ήπιε εκεί τον καφέ του με θέα-πιάτο το γραφικό Πόρτο, έχοντας μία και μοναδική συντροφιά: την κούπα του Τσάμπιονς Λιγκ. Πόσοι θα ήθελαν να βρίσκονται στη θέση του; Ολοι όσοι ασχολούνται με το ποδόσφαιρο…