Το μήνυμα δίχως αμφιβολία έχει φτάσει στον Λευκό Οίκο: η διαπίστωση ότι η ακινησία στην αναζήτηση λύσης στο Παλαιστινιακό υποθηκεύει κάθε άλλη πτυχή της πολιτικής των ΗΠΑ στην ευρύτερη περιοχή.
Αν μετά την εκεχειρία Ισραήλ – Χαμάς δεν υπάρξει μεσολαβητική δραστηριοποίηση των ΗΠΑ, τότε το σύνολο των προσπαθειών για περιφερειακή σταθεροποίηση θα είναι έρμαιο των παράπλευρων επιπτώσεων μιας τοπικής ανάφλεξης στη Δυτική Οχθη, τη Γάζα αλλά και εντός των συνόρων του Ισραήλ.
Σήμερα οι ΗΠΑ του Μπάιντεν έχουν ανοίξει ταυτόχρονα πολλά διπλωματικά μέτωπα στην ευρύτερη Μέση Ανατολή και τη Νοτιοδυτική Ασία. Από τη διασφάλιση της ομαλής και εμπρόθεσμης αποχώρησης των αμερικανικών δυνάμεων από το Αφγανιστάν, την εξομάλυνση και στη συνέχεια την προσέγγιση με το Ιράν, τον επαναπροσδιορισμό των σχέσεων με την Αίγυπτο, τη Σαουδική Αραβία και τα κράτη του Κόλπου, μέχρι τη σταθεροποίηση στη Συρία και την καταστολή της «ανταρσίας» Ερντογάν.
Μια νέα ανάφλεξη στο Παλαιστινιακό δεν είναι δύσκολο να οδηγήσει το Ισραήλ σε σύγκρουση με τις δυνάμεις της φιλοϊρανικής Χεζμπολά στον Νότιο Λίβανο με ό,τι αυτό μπορεί να σημαίνει για τη συνέχεια της προσέγγισης Ουάσινγκτον – Τεχεράνης την επόμενη μέρα της επιστροφής των ΗΠΑ στη Συμφωνία του 2015 για τον διεθνή έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος της Ισλαμικής Δημοκρατίας.
Μια νέα ανάφλεξη στο μέτωπο της σύγκρουσης Ισραήλ – Παλαιστινίων δίνει κάποια περιθώρια ελιγμών στον στριμωγμένο Ερντογάν να δώσει σε επικοινωνιακό τουλάχιστον επίπεδο μια ψευδαίσθηση αξιοπιστίας στο αφήγημα που τον θέλει Ηγέτη των Μουσουλμάνων απέναντι στη Νέα Σταυροφορία της Δύσης.
Η επανιεράρχηση της ατζέντας στην οποία οδηγείται ο Μπάιντεν δεν μπορεί εκ των πραγμάτων παρά να είναι μια παραλλαγή της πολιτικής των Μπους πατρός και Μπέικερ μετά την εισβολή του Σαντάμ στο Κουβέιτ στις αρχές Αυγούστου του 1990.
Ταυτόχρονα με τη συγκρότηση του ευρύτατου συνασπισμού που θα κατέληγε μερικούς μήνες αργότερα στην Καταιγίδα της Ερήμου, οι Μπους-Μπέικερ δεσμεύτηκαν στην προσπάθεια συνολικής επίλυσης της αραβοϊσραηλινής σύγκρουσης.
Πρώτο βήμα, η Ειρηνευτική Διάσκεψη της Μαδρίτης τον Νοέμβριο του 1991, που επιβεβαίωσε την άρνηση των ΗΠΑ να αποδέχονται την πολιτική της ακινησίας και των τετελεσμένων ως de facto συνιστώσα της περιφερειακής σταθερότητας και κανονικότητας.
Ο Μπάιντεν καλείται να ακυρώσει συνολικά την αλλοπρόσαλλη περιφερειακή πολιτική του Τραμπ.
