Ανασχηματισμός, ε και λοιπόν;

Αχός βαρύς (περί ανασχηματισμού) ακούγεται, μα μήτε η Δέσπω κάνει πόλεμο μήτε και τρέχει τίποτα. Μόνο να μας πουλάει πασατέμπο η κυβέρνηση ότι νοιάζεται για τη φήμη της. Γιατί για τη φήμη της χώρας, αμφιβάλλω. Αυτή, είτε φιλοκυβερνητικός είναι κανείς είτε με άλλο κόμμα είτε είναι στην αφασία της πολιτικής άρνησης και απάθειας –η φήμη της χώρας εννοώ– δεν δείχνει να είναι σε καλό δρόμο, παρά τις, περί του αντιθέτου, διαβεβαιώσεις, συνήθως διά διαγγελμάτων. Τι θα λέγανε δηλαδή, αν τα πράγματα, κατά κοινή ομολογία, δεν πηγαίνανε καλά; Οτι ζητήσαμε την ψήφο σας, μας τη δώσατε και με το παραπάνω και σας ξεγελάσαμε;

Τέλος πάντων, ο ανασχηματισμός (θυμήθηκα τον Παπανδρέου που τον έλεγε αναδόμηση) είναι ένας άσος που τον έχουν, φανερά, στο μανίκι όλες οι κυβερνήσεις, και όπως όλες οι πυξίδες δείχνουν στον βορρά, έτσι και όλοι οι ανασχηματισμοί δείχνουν στο δημοσκοπικό ναδίρ: τι χάνει μια κυβέρνηση σε δημοφιλία, πώς μπορεί να ανακτήσει τις απώλειες, πότε και ποιους θα ανασχηματίσει, όποτε το αποφασίσει.

Εν ολίγοις, ο ανασχηματισμός ενδιαφέρει οπωσδήποτε έναν πρωθυπουργό, ακόμα και αν δεν τον κάνει, τους/τις υπουργούς του που μπαίνουν στο κάδρο, ακόμα και αν παραμείνουν (μορφή άσκησης εξουσίας είναι και αυτό), αλλά δεν ενδιαφέρει, καθόλου, τους πολίτες· δεν γνωρίζω έως τώρα ανασχηματισμό που να ανασχημάτισε πολιτική, παρά μόνον όταν (όπως τώρα η κυβέρνηση Μητσοτάκη) θέλει να στρέψει τα πράγματα προς το χειρότερο. Ενδεικτικές περιπτώσεις οι μετασχηματισμοί στο Εσωτερικών με την κατάργηση της απλής αναλογικής στην Τοπική Αυτοδιοίκηση και στο Εργασίας με την επαπειλούμενη, έως απίστευτη, αλλαγή στην εργατική νομοθεσία.

Τα ονόματα που «ακούγονται», νομίζω η κυβέρνηση τα κάνει να «ακούγονται» και –το ρισκάρω– ακόμα και αν γίνει ανασχηματισμός, είναι αυτά που δεν θα ανασχηματιστούν. Εδώ θα είμαστε…