Από ένα εικοσάλεπτο

Το είδα ξημερώματα, στο πεζοδρόμιο, να γυαλίζει, ολοκαίνουργιο. Το μάζεψα· ένα εικοσάλεπτο. «Το τυχερό μου!» είπα. Δεν είχε βγει ακόμα ήλιος, ήμουν και σε καλή διάθεση, ίσως από καλό ύπνο, είχε πετύχει κι ο πρωινός καφές. Σκέφτηκα –γιατί το μυαλό ενός χρονογράφου είναι και κάπου διεστραμμένο επαγγελματικά: πάει συνήθως στο κακό…– ότι, αν αυτό το τυχερό εικοσάλεπτο, ως δηλωθέν ποσόν, με ανέβαζε φορολογική κλίμακα, άραγε θα το δήλωνα ή θα το απέκρυπτα;

Μες στην Πανεπιστημιούπολη πια, στα διακόσια μέτρα από την είσοδο, διστακτική στην άκρη του πεζοδρομίου μια ευμεγέθης χελώνα: to be (στην άσφαλτο) or not to be; Σκέφτηκα ότι, στατιστικά, η κυρία (ή ο κύριος) έχει σημαντικό προβάδισμα προσδόκιμου ζωής από το δικό μου. Την έπιασα προσεκτικά, έχωσε το κεφάλι της στο καβούκι, την ακούμπησα στο χώμα του άλσους και ξανάβγαλε το κεφάλι της από το καβούκι· ίσως και να με ευχαρίστησε.

Στα διακόσια μέτρα, στο ρείθρο τώρα του πεζοδρομίου, μια γάτα. Πλησιάζω, τρομάζει, συσπειρώνεται… ακούω θόρυβο αυτοκινήτου. Στέκομαι (γκαζώνουν κάποιοι στη λεωφόρο της Πανεπιστημιούπολης! Πώς να τους χαρακτηρίσεις; Είμαστε και στην Παγκόσμια Εβδομάδα Οδικής Ασφάλειας. Εκτιμώ ότι στα… ανασφαλή πρέπει να βάζουμε και τα ζώα!). Ευτυχώς… γάτα η γάτα, δεν την έκανε από την άσφαλτο, την έκανε από το πάρκο. «Ωραία» είπα, «Εβδομάδα οδικής ασφάλειας και, μάνι μάνι, γλίτωσα από τροχούς μια χελώνα και μια γάτα!». Το τυχερό (τους) εικοσάλεπτο!

Εφτασα μέχρι Καλοπούλα. Στην επιστροφή είδα σε κορμό δέντρου ανακοίνωση ότι «ΒΡΕΘΗΚΕ» ποιμενικός που σε προγενέστερη ανακοίνωση «ΧΑΘΗΚΕ». Ακόμα, είδα να ανηφορίζουν ανιψιό μου (γιο πρώτης μου εξαδέλφης) με τη γυναίκα του. Μένουν στο Παγκράτι, αλλά σε κείνα τα μέρη πρώτη φορά τους έβλεπα! Στα φανάρια του Κάραβελ… το πρώτο της ημέρας κορνάρισμα. Είχα επιστρέψει στην πόλη.