Τα παλιότερα χρόνια δεν ήταν καθόλου σύνηθες φαινόμενο να βλέπουμε δύο ομάδες από την ίδια χώρα να διεκδικούν ένα ευρωπαϊκό τρόπαιο. Ουσιαστικά μόνο στο Κύπελλο UEFA μπορούσε να γίνει αυτό, όπου συμμετείχαν παραπάνω από ένας εκπρόσωποι κάθε κράτους. Στο Πρωταθλητριών/Τσάμπιονς Λιγκ και στο Κυπελλούχων, έπρεπε να το κατακτήσει μία ομάδα, να λάβει μέρος ως κάτοχος την επόμενη και παράλληλα να έχει πάρει μια άλλη συμπατριώτισσά της το αντίστοιχο εγχώριο τρόπαιο.
Τα πράγματα άλλαξαν τα τελευταία χρόνια, όταν και το Τσάμπιονς Λιγκ άρχισε να φιλοξενεί τους καλύτερους κάθε χώρας και όχι μόνο τους πρωταθλητές. Ετσι στον 21ο αιώνα έχουμε δει αρκετούς «εμφύλιους» τελικούς. Και σήμερα είναι ο τρίτος αγγλικός.
Η αρχή έγινε το 2008 στη Μόσχα, όταν συναντήθηκαν Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ και Τσέλσι. Επειτα από ένα αγχωμένο ματς που έληξε 1-1 σε κανονική διάρκεια και παράταση, φτάσαμε στα πέναλτι. Το παιχνίδι μένει στη μνήμη για το γλίστρημα του Τζον Τέρι και την άστοχη εκτέλεση, που ουσιαστικά έδωσε τον τίτλο στους «κόκκινους διαβόλους». Οπως επίσης και για το γεγονός ότι τελείωσε κοντά στις 2 τα μεσάνυχτα, αφού η ρωσική πρωτεύουσα βρίσκεται μία ώρα μπροστά από εμάς.
Το 2019, ουδείς περίμενε αγγλικό τελικό. Η Λίβερπουλ είχε χάσει με 3-0 από την Μπαρτσελόνα στον πρώτο ημιτελικό και η Τότεναμ με 1-0 από τον Αγιαξ μέσα στο Λονδίνο. Ομως, σε μια εβδομάδα των θαυμάτων, οι «κόκκινοι» συνέτριψαν τους Καταλανούς με 4-0 παρότι έπαιζαν με… μισή ομάδα, ενώ ένα βράδυ αργότερα οι Λονδρέζοι επικράτησαν με 3-2 των Ολλανδών στην τελευταία φάση του αγώνα, αν και έχαναν με 2-0 στο ημίχρονο.
Ο τελικός του «Μετροπολιτάνο» της Μαδρίτης δεν επιφύλασσε ούτε σπουδαίο θέαμα ούτε μεγάλες συγκινήσεις. Η Λίβερπουλ νίκησε σχετικά εύκολα με 2-0.
Κοινό χαρακτηριστικό των δύο αυτών αγώνων είναι ότι τελικά πέρασε το φαβορί. Η Γιουνάιτεντ του σερ Αλεξ ήταν σαφώς πιο δυνατή από μια Τσέλσι που είχε αφήσει τον Μουρίνιο και πορευόταν με το υπηρεσιακό δίδυμο των Αβραμ Γκραντ και Χενκ Τεν Κάτε. Αντίστοιχα και πρόπερσι, η Λίβερπουλ έμοιαζε –και ήταν τελικά– πιο δυνατή από την Τότεναμ.
Φέτος, η Σίτι ως πρωταθλήτρια Αγγλίας φαντάζει το φαβορί κόντρα σε μια Τσέλσι που μόλις την τελευταία αγωνιστική εξασφάλισε την τέταρτη θέση. Μένει να δούμε για ποιον θα είναι η τρίτη και φαρμακερή…
Το απόλυτο της Ρεάλ
Εδώ και 20 χρόνια, πέρα από τους αγγλικούς, έχουμε δει άλλους πέντε τελικούς που ήταν «εμφύλιοι» μεταξύ δύο ομάδων από την ίδια χώρα.
Οι τρεις αφορούν την Ισπανία και έχουν μία κοινή συνισταμένη: τη Ρεάλ Μαδρίτης, που συμμετείχε και τους κατέκτησε όλους. Το 2000, στον πρώτο ιστορικά «εμφύλιο», οι «μερένγκες» δεν δυσκολεύτηκαν να νικήσουν με 3-0 τη Βαλένθια. Το 2014 στη Λισαβόνα, η Ατλέτικο Μαδρίτης κρατούσε το τρόπαιο μέχρι το 93ο λεπτό, όταν ο Σέρχιο Ράμος ισοφάρισε με κεφαλιά. Στην παράταση οι «ροχιμπλάνκος» κατέρρευσαν και η Ρεάλ θριάμβευσε με 4-1. Δύο χρόνια αργότερα στο Μιλάνο, το 1-1 παρέμεινε και στα πέναλτι ήταν πιο εύστοχοι οι παίκτες του Ζιντάν.
Ο καλύτερος τελικός σε επίπεδο ρυθμού ήταν ο γερμανικός, του 2013. Στο «Γουέμπλεϊ», Μπάγερν και Ντόρτμουντ κοντραρίστηκαν σκληρά, με τους Βαυαρούς να παίρνουν τη νίκη με 2-1 στο 89’, χάρη σε γκολ του Ρόμπεν.
Αντίθετα, δέκα χρόνια νωρίτερα είδαμε τον χειρότερο δυνατό «εμφύλιο» και έναν από τους πιο βαρετούς τελικούς όλων των εποχών. Μίλαν και Γιουβέντους κακοποίησαν το ποδόσφαιρο για 120 λεπτά στο «Ολντ Τράφορντ» και στα πέναλτι που έπρεπε –αναγκαστικά– να νικήσει κάποιος, το πέτυχαν οι «ροσονέρι» του Σεφτσένκο, σε μια διαδικασία που είχε 5/10 εύστοχα!
