Ηρωες αυτοί που τα άκουγαν περισσότερο

Ηταν γραφτό η ΑΕΚ να σώσει χθες βράδυ ό,τι μπορούσε να σωθεί από αυτή την απίστευτη σεζόν που πέρασε, με ήρωες τους δύο που ίσως τα άκουσαν περισσότερο από τον καθέναν, εκτός διοίκησης και προπονητών, τους Πέτρο Μάνταλο και Παναγιώτη Τσιντώτα.

Ειδικά για τον Μάνταλο, πραγματικά έχει γραφτεί μια ιστορία που θα μείνει χθες βράδυ. Καθώς όσοι γνωρίζουν το μέγεθος του προβλήματος τραυματισμού που αντιμετωπίζει, απορούν και που βρέθηκε στο γήπεδο. Αλλά και ο Παναγιώτης Τσιντώτας που βρέθηκε στη Λεωφόρο βασικός, μέσα σε αυτό το τρελό «βγες-μπες» του Χιμένεθ από παιχνίδι σε παιχνίδι με τους γκολκίπερ, έμελλε να κάνει την απόκρουση της χρονιάς για την ΑΕΚ, στη μεγάλη ευκαιρία του Χατζηγιοβάννη. Σε ένα σημείο χρονικό που αν ερχόταν η ισοφάριση, υπήρχε πολύς χρόνος για να γίνει ακόμη μεγαλύτερη η ζημιά.

Η ΑΕΚ ήταν όπως θα μπορούσε να είναι με τις επιλογές που διαθέτει αυτή την περίοδο και μέσα σε όλα και χωρίς τον Λιβάι Γκαρσία, στην πιο κρίσιμη φάση της σεζόν, όταν κινδύνευε με την απόλυτη καταστροφή. Εκανε ένα καλό παιχνίδι τακτικής στο πρώτο ημίχρονο, δεν δυσκολεύτηκε να το φέρει εις πέρας απέναντι στον συγκεκριμένο Παναθηναϊκό και σίγουρα δικαιώθηκε για το γεγονός πως δεν έδωσε χώρο, αλλά έπαιξε αρκετά ψηλά. Κάτι που πλήρωσε με τον ΠΑΟΚ, αλλά ο Παναθηναϊκός δεν ήταν ΠΑΟΚ.

Η εικόνα στο δεύτερο ημίχρονο όμως ήταν απόλυτα αιφνιδιαστική για όλους. Σαν να τσίμπησε μια μύγα τους παίκτες της ΑΕΚ, έπαιζαν σε κάποια φάση σαν να μην υπήρχαν αντίπαλοι στο γήπεδο. Η ένταση, το πάθος, το «θέλω» που έβγαλαν εκεί οι «κιτρινόμαυροι», αν συνοδευόταν από ανάλογη ποιότητα, θα μπορούσαν να είχαν οδηγήσει ακόμη και στη μεγαλύτερη εκτός έδρας νίκη επί του Παναθηναϊκού στην ιστορία της. Οι κόντρα επιθέσεις με αριθμητικό πλεονέκτημα, που δεν μπορούσαν να πάνε ώς το τέλος οι συγκεκριμένοι παίκτες, ήταν πάρα πολλές, για να φτάσει η ΑΕΚ τελικά να κερδίσει με 0-1 και να περάσει αυτό που πέρασε με το πέναλτι του Μακέντα στις καθυστερήσεις.

Ο Μανόλο Χιμένεθ φέρει μεγάλη ευθύνη για όσα πέρασε η ΑΕΚ από τα τέλη του Γενάρη μέχρι σήμερα. Εχει πολλές δικαιολογίες, αλλά το κύμα των μυϊκών τραυματισμών και το ότι για μεγάλο διάστημα από πλευράς εικόνας συνόλου η Ενωση ήταν η πιο αντιποδοσφαιρική ομάδα του πρωταθλήματος, είναι δική του ευθύνη. Γιατί η ΑΕΚ του Χιμένεθ στην τελική ευθεία της κανονικής περιόδου έμοιαζε ομάδα χωρίς προπονητή. Αυτό δεν συνέβη στα play offs. Πήρε τις νίκες που χρειαζόταν, μεταξύ τους δύο μεγάλες εκτός έδρας με Αρη και Παναθηναϊκό. Στα πιο δύσκολα, «μίλησε» το ταβάνι του συγκεκριμένου γκρουπ, αλλά και η δική του αρνητική ψυχολογία, όταν νιώθει υποδεέστερος. Αλλά τους αντίπαλους που η ΑΕΚ έπρεπε οπωσδήποτε να κερδίσει, τους κέρδισε.

Εχει τεράστια σημασία και φάνταζε απίστευτο μόλις μερικές μέρες πριν πως θα μπορούσε η ΑΕΚ, με όσα πέρασε το τελευταίο διάστημα, να έχει τελειώσει με την εξασφάλιση της Ευρώπης, με δύο αγωνιστικές να μένουν. Μία ακόμη βδομάδα άγχους θα μπορούσε να παίξει μεγάλο ρόλο στη διαδικασία αλλαγής σελίδας, που έχει ανάγκη η ΑΕΚ. Αντίθετα, της δίνεται από σήμερα η ευκαιρία να κοιτάξει το αύριο. Ομως πρέπει να βγάλει τα σωστά συμπεράσματα. Αυτά δεν βγαίνουν χθες, αλλά με βάση όλα όσα είδαμε στη διάρκεια της σεζόν.