Ο ξεχωριστός Σωτήρης Αλεξανδρόπουλος

Η πιο πρόσφατη επέκταση συμβολαίου του Σωτήρη Αλεξανδρόπουλου στον Παναθηναϊκό, έως τον Ιούνιο του 2022, έγινε στα τέλη του προπερασμένου Αυγούστου. Σε χρόνο «dt». Με τις ίδιες απολαβές της πρώτης, νηπιακής μισθολογικής βαθμίδας των γηγενών επαγγελματιών ποδοσφαιριστών του συλλόγου. Πλέον, ετοιμάζεται για την πρώτη ουσιαστική επιβράβευση της καριέρας του, καθώς σήμερα είναι προγραμματισμένη συνάντηση με τον ατζέντη του για σύναψη νέου συμβολαίου, τούτη τη φορά με «επαγγελματικές» απολαβές.

Ο Αλεξανδρόπουλος δεν έθεσε ποτέ το οικονομικό ως ύψιστη προτεραιότητα. Ο στόχος του ήταν εξ αρχής ξεκάθαρος. Να γίνει πρωταγωνιστής στον αγαπημένο του Παναθηναϊκό, όπου πήγε σε ηλικία 11 ετών από τον Απόλλωνα Χαλανδρίου, και να καθιερωθεί σταδιακά.

«Είμαι Παναθηναϊκός και παίζω για την ομάδα», είχε δηλώσει πριν καν κλείσει τα 18 του χρόνια, λίγες ώρες μετά το ανεπίσημο ντεμπούτο του με τη φανέλα του Παναθηναϊκού στο «Ντε Κάιπ» απέναντι στη Φέγενορντ.

Γεννημένος στις 26 Νοεμβρίου του 2001 στο Μαρούσι, με πατέρα πυροσβέστη και σταθερές οικογενειακές αρχές, δεν έκρυψε ποτέ ότι έχει τον Παναθηναϊκό στην καρδιά του.

Χωρίς να το «διαφημίζει». Απλώς το έδειχνε με τις πράξεις του. Στο γήπεδο και πέριξ αυτού. Φορούσε με υπερηφάνεια το περιβραχιόνιο του αρχηγού της U17 και της U19 του συλλόγου.

Κι όλα αυτά από έναν αμυντικό μέσο που το ταλέντο και οι περγαμηνές του «φώναζαν» από μίλια τόσο στο «τριφύλλι» όσο και στις «μικρές» Εθνικές που αποτελούσε βασικό στέλεχος. Επί τέσσερα χρόνια είχε ατζέντη τον Ιλια Ιβιτς, όταν ακόμα ο πρώην τεχνικός διευθυντής της ΑΕΚ αναζητούσε, εντόπιζε και προσέγγιζε μελλοντικούς αστέρες για το τότε πελατολόγιό του.

Το ντεμπούτο του στη μεγάλη κατηγορία της χώρας με τον Παναθηναϊκό το πραγματοποίησε έξι ημέρες πριν μπει στα 18 του χρόνια. Δεν αντικατέστησε όποιον όποιον, αλλά τον αρχηγό του Παναθηναϊκού Δημήτρη Κουρμπέλη. Κανένα πρόβλημα. Τα πήγε εξαιρετικά και έδωσε τα πρώτα του διαπιστευτήρια. Αυτό ήταν. Μέσα σε λιγότερο από 1,5 χρόνο κατάφερε να καθιερωθεί. Ο δρόμος δεν είναι ποτέ και για κανέναν στρωμένος με ροδοπέταλα, αλλά το νερό έχει μπει στο αυλάκι.