Πρώτος δημοσιογράφος-θύμα στα ελληνικά χώματα καταγράφεται, το 1878, ο ανταποκριτής των Times του Λονδίνου Τσαρλς Ογλ, για τον θάνατο του οποίου υπάρχουν δύο εκδοχές: ότι σκοτώθηκε κατά τη διάρκεια μάχης στο Πήλιο ή ότι δολοφονήθηκε από Τούρκους στρατιώτες. Ηταν ένας τολμηρός δημοσιογράφος, που βρήκε οικτρό θάνατο κατά την επανάσταση της Θεσσαλίας, το 1878. Από το 1876, στις αλύτρωτες περιοχές της Θεσσαλίας, της Ηπείρου, της Μακεδονίας και της Κρήτης, επικρατούσε επαναστατική ατμόσφαιρα. Ετσι άρχισαν να σχηματίζονται από τους κατοίκους, αλλά και εθελοντές, ένοπλα σώματα. Ακολούθησαν μάχες με τους Τούρκους, αλλά και σφαγές δίχως προηγούμενο.
Ο Χόβαρτ Πασάς, ένας ικανός πρώην αξιωματικός του Βρετανικού Ναυτικού που προσέφερε τις υπηρεσίες του στον σουλτάνο έναντι αμοιβής, προσπάθησε να μεταπείσει τους επαναστάτες απειλώντας ότι, αν δεν έρθουν σε συνεννόηση μαζί του, θα «βομβολίσει» (βομβαρδίσει) τη Μακρινίτσα, όπως χαρακτηριστικά έγραψαν οι εφημερίδες της εποχής.
Ο Ογλ βρισκόταν στον Βόλο όταν το πληροφορήθηκε και έστειλε ένα σημείωμα στον συμπατριώτη του στο οποίο του έγραφε: «Επειδή πρόκειται να βομβαρδίσεις την Μακρυνίτσαν προς ασφάλειάν μου πηγαίνω εκεί». Ο Χόβαρτ τον απείλησε ότι θα τον διώξει από τα τουρκοκρατούμενα εδάφη και ο Ογλ του μήνυσε: «Θα με διώξεις, αλλά δεν θα φύγω όπως έφυγες εσύ από την Αγγλίαν». Ετσι ξεκίνησε για τη Μακρινίτσα όπου με έξοδά του πλήρωσε 30 εργάτες για να κατασκευάσουν χαρακώματα.
Πριν φύγει από τον Βόλο έλεγε σε γνωστούς του ότι οι Τούρκοι θα τον δολοφονήσουν και θα κόψουν το κεφάλι του. Γι’ αυτό τους έδειχνε κάποιες ουλές στο χέρι του από παλαιό τραύμα, ώστε αν βρεθεί το ακέφαλο πτώμα του να το αναγνωρίσουν.
Η περίπτωση του Ογλ μου ήρθε στο μυαλό με αφορμή την αποτρόπαιη δολοφονία δημοσιογράφου, αλλά και γιατί φέτος γιορτάζουμε τα 200 χρόνια από το 1821. Πολλοί είναι αυτοί που πιστεύουν πως η σημερινή κρίση της δυτικής δημοκρατίας είναι κρίση της δημοσιογραφίας. Αλλά παρά τα όσα άσχημα συμβαίνουν συχνά στον χώρο του Τύπου, υπήρχαν, υπάρχουν και θα υπάρχουν -θέλω να πιστεύω- δημοσιογράφοι που ψάχνουν, ερευνούν, ανακατεύουν τη μοιρασμένη τράπουλα συμφερόντων.
Συχνά το πληρώνουν με τη ζωή τους. Και είναι η αλήθεια πως εύκολα τους ξεχνάμε. Οπως στην περίπτωση του Ογλ, που πολλοί δεν γνωρίζουν. Είναι αλήθεια επίσης πως ενίοτε η πένα είναι πιο δυνατή από το ξίφος. Αλλά οι «ξιφομάχοι» δημοσιογράφοι είναι άνθρωποι δίχως πανοπλία, ανυπεράσπιστοι πολλές φορές. Τι ήξερε ο δημοσιογράφος; ρωτά συχνά ο κόσμος. Κανείς δεν ξέρει. Το μόνο που μας μένει, όπως είχε γράψει κάποτε ο Αρης Αλεξάνδρου, είν’ ένα τζάμι σπασμένο, κολλημένο βιαστικά, με τέσσερις λουρίδες μαχητικής δημοσιογραφίας.
