Εκατό μέρες Μάριο Ντράγκι: κάθε μέρα και πιο δύσκολη!

Ο Μάριο Ντράγκι γιόρτασε μόλις εκατό ημέρες διακυβέρνησης. Ο τεχνοκράτης πρωθυπουργός, τον οποίο ο διεθνής Τύπος χαρακτήρισε περίπου «μεσσία» της ιταλικής πολιτικής, συνεχίζει να χαίρει μεγάλης στήριξης των πολιτών, αλλά άρχισε να καταλαβαίνει ότι και τα προβλήματα, με την πάροδο των εβδομάδων, δείχνουν να πολλαπλασιάζονται.

Στα έως τώρα θετικά, μπορεί σίγουρα να συμπεριληφθεί η υποβολή από την Ιταλία, σχεδόν σε χρόνο ρεκόρ, του σχεδίου για την αξιοποίηση των πόρων του Ευρωπαϊκού Ταμείου Ανάκαμψης. Πρόκειται για 190 δισεκατομμύρια ευρώ, τα οποία θα χρησιμεύσουν για την ενίσχυση των υποδομών, την «οικολογική μετάβαση» της χώρας, τη βοήθεια προς την Κάτω Ιταλία και τη μερική αναβάθμιση του εθνικού συστήματος υγείας.

Η επιτυχία αυτή, όμως, στην πραγματικότητα κρύβει μια σειρά από παγίδες. Πρώτη και κύρια, η συνεχής αύξηση της ενδοκυβερνητικής έντασης, λόγω της «υποχρεωτικής συμμετοχής», στο ιδιαίτερο αυτό πολιτικό σχήμα, μεγάλου αριθμού, ετερόκλητων δυνάμεων. Πρόκειται για επτά κόμματα, τα οποία, συνήθως, κονταροχτυπιούνται για να κερδίσουν την ψήφο των αναποφάσιστων.

Τώρα, συνυπάρχουν μέσα στην ίδια κυβερνητική συμμαχία, με έναν κύριο στόχο: να μπορέσουν να επηρεάσουν την αξιοποίηση των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης. Κάτι που είναι ιδιαίτερα εμφανές στην περίπτωση του γραμματέα της Λέγκα, Ματέο Σαλβίνι. Με τον τρόπο αυτό, ελπίζει να διατηρήσει την υποστήριξη των επιχειρηματιών του ιταλικού Βορρά, και να μη βρεθεί στο περιθώριο των εξελίξεων. Αλλά οι υπόγειες και δημόσιες προστριβές, είναι σχεδόν καθημερινές.

Η Λέγκα δεν θέλει, σε καμία περίπτωση, να εγκριθεί νέα ευρωπαϊκή επιχείρηση διάσωσης μεταναστών στη Μεσόγειο και ζητά, αντιθέτως, να περιφρουρηθούν τα θαλάσσια σύνορα «σε μια στιγμή ιδιαίτερα κρίσιμη για τη χώρα, μετά την κατάσταση έκτακτης ανάγκης, λόγω κορονοϊού».

Ο Μάριο Ντράγκι προσπαθεί να ακροβατήσει σε τεντωμένο σκοινί: από τη μία, υπόσχεται ότι «στα ιταλικά χωρικά ύδατα δεν πρόκειται να χάσει τη ζωή του ούτε ένας άνθρωπος». Και, από την άλλη, επιμένει ότι η Ιταλία δεν μπορεί να σηκώσει όλο το βάρος του μεταναστευτικού και του προσφυγικού στην κεντρική Μεσόγειο, και ζητά να ξεκινήσει μια πραγματική ανακατανομή των αφιχθέντων, σε όλες τις χώρες της Eνωσης.

Το ίδιο συμβαίνει και με τα έκτακτα μέτρα προστασίας, λόγω Covid-19. Ολα δείχνουν ότι μέχρι τις 14 Ιουνίου, σε όλη τη χώρα θα έχει καταργηθεί η νυχτερινή απαγόρευση κυκλοφορίας και ότι το μόνο υποχρεωτικό μέτρο θα είναι η τήρηση αποστάσεων ασφαλείας και η χρήση μάσκας. Αλλά έως τώρα, ο Ντράγκι υπέστη την καθημερινή πίεση του Σαλβίνι, ο οποίος δεν έπαψε να ζητά «ταχύτερους ρυθμούς για να βγει, η χώρα από την κρίση, με λιγότερους περιορισμούς και προβλήματα». Hθελε, δηλαδή, να στείλει το μήνυμα ότι μόνο εκείνος, ενδιαφέρεται για τα καθημερινά προβλήματα των πολιτών.

Το νέο, μεγάλο πολιτικό παιχνίδι, αφορά την εκλογή του επόμενου προέδρου της Δημοκρατίας. Στις αρχές του επόμενου έτους, λήγει η επταετής θητεία του προέδρου Σέρτζιο Ματαρέλα. Προς το παρόν, έκανε γνωστό ότι δεν τον ενδιαφέρει να επανεκλεγεί, αλλά στο παιχνίδι αυτό, τίποτα δεν είναι βέβαιο, μέχρι την τελευταία στιγμή.

Ο Σαλβίνι, φυσικά, άρχισε να ασκεί και πάλι πίεση. Δήλωσε δημόσια ότι για το ύπατο αξίωμα του δημοκρατικού πολιτεύματος, ο καταλληλότερος διάδοχος του Ματαρέλα θεωρεί πως είναι ο Μάριο Ντράγκι. Με προφανή στόχο να διαλυθεί η κυβέρνηση λόγω αποχώρησης του πρωθυπουργού, να προκηρυχθούν βουλευτικές εκλογές και να αλλάξουν, ενδεχομένως, οι πολιτικοί συσχετισμοί. Ο απευθείας ενδιαφερόμενος, όμως, προς το παρόν, δεν ανταποκρίνεται στο κάλεσμα και παραμένει απλός θεατής των εξελίξεων.