Ζωή είναι να είσαι άλλος;

Η παρούσα χρονική συγκυρία έφερε μια ετεροχρονισμένη ανάγκη για επικοινωνία. Ολοι παραπονιούνται για την έλλειψη επαφής, όμως όταν την είχαν την απαξίωναν. Και τώρα, ό,τι θεωρούσαμε δεδομένο γίνεται ζητούμενο και αντιστρόφως.

Προσπαθούμε, λοιπόν, να καλύψουμε την ανάγκη μας αυτή μέσα από διαδικτυακές «συναντήσεις» και από posts στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Να δηλώσουμε την παρουσία μας. Και αυτό έχει φυσικό επακόλουθο τις άπειρες απόψεις και τους διαπληκτισμούς πίσω από τα πληκτρολόγια. Ποιος φταίει που φτάσαμε ώς εδώ, ποιος τραγούδησε καλύτερα στην ορκωμοσία του Αμερικανού προέδρου και αν τα γεμιστά είναι καλύτερα με κιμά ή με κουκουνάρι. Αλλωστε, δεν πρέπει να ξεχνάμε ότι ως λαός έχουμε διαποτισμένη βαθιά μέσα μας την κουλτούρα του καφενείου.

Ομως, αν εξαιρέσεις τις διάφορες θεωρίες συνωμοσίας, τις ακροδεξιές παρεμβάσεις και τα χολερικά «τρολ», υπάρχουν και καλές στιγμές στο διαδίκτυο. Και ευτυχώς δεν είναι και λίγες.

Ηρθαν στην επιφάνεια κείμενα και άνθρωποι που γράφουν, οι οποίοι δεν θα έβρισκαν τρόπο να κοινοποιήσουν την «πένα» τους. Με επιδέξια γλώσσα και δομή, επιχειρήματα και άρτια ισορροπία ανάμεσα στον λόγο και στο συναίσθημα. Οι περισσότεροι κρυμμένοι πίσω από ψευδώνυμα – ίσως να έχουν στην πραγματική ζωή τελείως διαφορετικά επαγγελματικά ενδιαφέροντα.

Επίσης, είναι πολύ μεγάλη η χαρά όταν ανακαλύπτεις νέες μουσικές μέσα από τις διάφορες μουσικές πλατφόρμες ή όταν πετυχαίνεις νέες πειραματικές ταινίες ανθρώπων που μπορεί μέσα στην «κανονικότητα» να είναι εργάτες, δάσκαλοι, μητέρες ή πωλητές.

Η παρούσα συγκυρία, λοιπόν, μας έχει κάνει να κατανοήσουμε πόσο ανάγκη έχουμε την επικοινωνία από τη μία, αλλά και το ότι ο καθένας από εμάς κρύβει και έναν άλλο εαυτό που βγαίνει στην επιφάνεια αν του το επιτρέψουμε ή αν υπάρχουν οι κατάλληλες για τον καθένα μας συνθήκες. Είτε αυτές είναι η ανωνυμία, που μπορεί να προσφέρει σε κάποιον το διαδίκτυο, είτε η ίδια η μάσκα που φοράμε για να πάμε στο σούπερ μάρκετ. Σαν μια επίφαση κρυψώνας. Τους παρομοιάζω με κάποιους ποιητές του προηγούμενου αιώνα, που κρυμμένοι πίσω από ψευδώνυμα και ρόλους έγιναν γνωστοί πολύ μετά τον θάνατό τους. «Ζωή είναι να είσαι άλλος» έγραφε ο Πεσόα.

Σίγουρα, δεν είμαστε φτιαγμένοι όλοι για όλα, όμως είναι πολύ σπουδαίο να κατανοήσουμε επιτέλους την πολυπλοκότητα της ανθρώπινης ύπαρξης. Αλλάζουμε συνεχώς κι αν δεν το αποδεχτούμε θα μείνουμε απλά να κοιτάμε τη ζωή να περνάει. Ολοι μπορούμε να γίνουμε αυτό που θέλουμε. Και μπορούμε να σταματήσουμε να το θέλουμε και να καταπιαστούμε με κάτι καινούργιο.

Ισως αυτό να είναι ένα από τα καλά που έχει φέρει αυτή η διαδικτυακή ελευθερία. Αρχίζει ο καθένας να κάνει μικρά βήματα και να αποτινάσσει τις ενοχές και τις τύψεις που τον βάραιναν από μικρό παιδί. Και να μη φοβάται να αλλάξει. Εστω και κρυμμένος πίσω από ψευδώνυμα και μάσκες.

* πολιτικός επιστήμονας, τραγουδοποιός