Οι δαίμονες του Αρέτσο

Το Αρέτσο είναι στην περιοχή της Τοσκάνης και μία από τις παλαιότερες ιταλικές πόλεις. Οι «δαίμονες του Αρέτσο» τώρα είναι κρυμμένοι δαίμονες που έχει βάλει τεχνηέντως ο σπουδαίος ζωγράφος της Αναγέννησης Τζιότο ντι Μποτόνε σε κάποιες νωπογραφίες του (που δείχνουν την εκδίωξη των δαιμόνων από το Αρέτσο κ.α.) και τους οποίους οι μελετητές ψάχνουν πώς και πώς ν’ αποκαλύψουν.

Η μελέτη αυτών των έργων συνεχίζεται αμείωτη ακόμη έως σήμερα, ακριβώς εξαιτίας των πολυποίκιλων συμβόλων που χρησιμοποιεί ο καλλιτέχνης μέσω αυτών και μέσα από αυτά. Μάλιστα, πριν από μόλις δύο χρόνια ανακαλύφθηκε και ένας τρίτος τέτοιος δαίμονας σε έργο του Τζιότο με τον Αγιο Φραγκίσκο.

Η Αλέκα Πλακονούρη, νομικός αλλά και θεατρολόγος, υιοθέτησε τον τίτλο «Οι δαίμονες του Αρέτσο», κάπως και τον συμβολισμό πίσω από αυτόν, για να δημιουργήσει τη δική της σειρά διηγημάτων, που με τον ομώνυμο τίτλο κυκλοφόρησε μόλις από τις εκδόσεις Κέδρος. Τα διηγήματα αυτά αφορούν αυτό που στην ιστοριογραφία ονομάζεται μικροϊστορία, μέσω της οποίας αναδεικνύεται η μεγάλη Ιστορία!

Το «ταξίδι» της η συγγραφέας το ξεκινά από το λιμάνι της Πάτρας το 1911, απ’ όπου το υπερωκεάνιο «Πατρίς» εκκινά με προορισμό την Αμερική. Αργότερα η ίδια «ταξιδεύει» σε μια κωμόπολη της Πελοποννήσου, όπου σε ένα σωματείο αχθοφόρων συναντά την κομμουνιστική αρχή «από τον καθένα ανάλογα με τις δυνατότητές του, στον καθένα σύμφωνα με τις ανάγκες του». Αργότερα «βρίσκεται» στη Χαλκίδα, σε ένα καφενείο με τον Γιάννη Σκαρίμπα. Ή την πλατεία Συντάγματος, όπου αντικρίζει απογυμνωμένο έναν θωρακισμένο ματατζή… Δεκαπέντε διηγήματα, με τον δικό του «δαίμονα» το καθένα…