ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ efsyn.gr , Αντα Ψαρρά
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Δεν ήταν φυσικά κεραυνός εν αιθρία η κατάθεση δέκα κομβικών τροπολογιών από τις πρώην υπουργούς της Ν.Δ. Μαριέττα Γιαννάκου και Ολγα Κεφαλογιάννη για το νομοσχέδιο της συνεπιμέλειας. Είχαν φροντίσει και οι δύο να διατυπώσουν δημόσια τις απόψεις τους που συγκλίνουν πολύ και με το παραπεταμένο από τον Κ. Τσιάρα πόρισμα της νομοπαρασκευαστικής επιτροπής Τέντε. Είχαν εγκαίρως ενημερώσει και την Κοινοβουλευτική τους Ομάδα. Ο υπουργός Δικαιοσύνης απέκρουσε χθες χωρίς κανένα επιχείρημα όλες τις προτάσεις τους και όλες τις σχετικές προτάσεις των κομμάτων της αντιπολίτευσης.

Η συνέχεια αναμένεται στην Ολομέλεια της Βουλής, όταν τεθούν σε ψηφοφορία και οι 10 τροπολογίες. Αν μη τι άλλο, οι δύο πρώην υπουργοί απέδειξαν ότι έχουν αρχές που συνάδουν με εκείνες μιας φιλελεύθερης Δεξιάς και όχι με τους νεοφιλελεύθερους του πολιτικού ρουσφετιού και συμφέροντος.

Οι ουσιαστικές αλλαγές που προτείνουν αφορούν τις πιο προβληματικές διατάξεις του νομοσχεδίου, αρχής γενομένης από την υποχρεωτικότητα οριστικής καταδικαστικής απόφασης γονέα προκειμένου να του αφαιρεθούν τα δικαιώματα. Αυτό σημαίνει ότι μέχρι τότε το παιδί θα είναι εκτεθειμένο σε έναν κακοποιητικό γονέα. Ζητούν να αρκεί απλώς μια διαπιστωμένη πράξη για ενδοοικογενειακή βία, για εγκλήματα κατά της γενετήσιας ελευθερίας και οικονομικής εκμετάλλευσης της γενετήσιας ζωής.

Σημαντική και η αναγκαία απαλοιφή του όρου «από κοινού» και «εξίσου» στη γονική μέριμνα. Αφού ακόμα κι όταν οι γονείς ζουν μαζί δεν ασκούν «εξίσου» τη γονική μέριμνα, πολύ περισσότερο αυτό είναι αδύνατο μετά τον χωρισμό. Δεν αποσαφηνίζεται επίσης το περιεχόμενο της έννοιας «εξίσου», με αποτέλεσμα να δύναται να ερμηνευτεί ποικιλοτρόπως, π.χ. ως ισόχρονη. Ζητούν να αποφασίζει ο γονέας με τον οποίο διαμένει το τέκνο.

Στις δέκα τροπολογίες περιέχονται προτάσεις για τη διάταξη της υποχρεωτικότητας στο δικαίωμα της επικοινωνίας, την ανάγκη ορθής αναφοράς του συμφώνου συμβίωσης, την αποφυγή σύγχυσης στην κατοικία ανηλίκου, την ανάγκη το συμφέρον του παιδιού να κρίνεται εξατομικευμένα, το 1/3 μοίρασμα του χρόνου διαμονής κ.λπ.