«Το πρωί το χτίζανε, το βράδυ το γκρεμίζανε», ακούγεται περιπαιχτικά από πολλά στόματα και σε αυτήν τη φράση συνοψίζεται η στάση εκατοντάδων ανθρώπων του κινήματος απέναντι στην έκδηλη εμμονή της κυβέρνησης με το σφράγισμα του ελεύθερου αυτοδιαχειριζόμενου χώρου «Εμπρός».
Ο κόσμος απαντάει στους τσιμεντόλιθους και τις σιδερόβεργες με ταμπούρλα, ντέφια, βιολιά και αμανέδες και έτσι, στον ρυθμό παραδοσιακών τραγουδιών απ’ όλο τον κόσμο, γίνεται ξεκάθαρο ότι το αυτοδιαχειριζόμενο θέατρο δεν αποκόπτεται από τους ανθρώπους του.
Από νωρίς χθες το μεσημέρι, μετά τη δεύτερη προσπάθεια της κυβέρνησης να φράξει την είσοδο, ο δρόμος της Ρήγα Παλαμήδου σφύζει από ζωή παρά τη διόλου διακριτική παρουσία της Αστυνομίας στα γύρω στενά. Και το απόγευμα, όταν η ομάδα ΔΡΑΣΗ απομακρύνεται, όλοι ξεσπούν σε επευφημίες. Είναι άλλη μία νίκη που σηματοδοτεί την έναρξη της δεύτερης εβδομάδας δράσεων υπεράσπισης του χώρου.
Η Χριστίνα περιγράφει στην «Εφ.Συν.» την τραγελαφική προσπάθεια σφραγίσματος του θεάτρου: «Οι εργαζόμενοι δεν ήξεραν τι να κάνουν. Οι ίδιοι οι αστυνομικοί ήρθαν και τους είπαν πως πρέπει να σταματήσουν γιατί αυτό που κάνουν είναι παράνομο, ότι θα τους πάνε στο Αυτόφωρο και ο εργολάβος απάντησε “μα καλά, εσείς μας καλέσατε”». Η Μαρία είναι φοιτήτρια δραματικής σχολής: «Ερχομαι τη μισή μου ζωή στο “Εμπρός”, από τα 9 μου χρόνια, έχω λάβει ερεθίσματα, έχω κάνει καλλιτεχνικές δράσεις μέσα και έξω. Για μένα είναι αυτονόητο ότι θα έρθουμε όλοι να υπερασπιστούμε τον χώρο μας, ο κόσμος είχε ανάγκη κινηματικής δράσης».
Η παιδαγωγική ομάδα «Το Σκασιαρχείο» πραγματοποιεί καθημερινά εργαστήρια για παιδιά στον αύλειο χώρο του κτιρίου: «Εχουμε μια διαρκή σχέση με τον χώρο τα τελευταία χρόνια. Εχουμε κάνει προβολές, δράσεις, συνεργασίες αδιάλειπτες», μας λέει ο παιδαγωγός Μπάμπης Μπαλτάς. Ολη τη βδομάδα θα πραγματοποιούνται εργαστήρια ποίησης χαϊκού, εφημερίδας τοίχου, αλλά και ραδιοφωνικές εκπομπές μαζί με άλλες παιδαγωγικές ομάδες.
«Είμαστε σε μια περίοδο συνολικής οργής, ειδικά ανάμεσα στον κόσμο της τέχνης και της νεολαίας», λέει η Αλεξάνδρα και συνεχίζει: «Η εκκένωση ήταν η σταγόνα που ξεχείλισε το ποτήρι και δείχνει το μένος της κυβέρνησης για τον τρόπο που προσεγγίζουμε την τέχνη. Ομως τα σίδερα όσο εύκολα μπαίνουν τόσο εύκολα φεύγουν».
Εχει πια νυχτώσει όταν αποχωρούμε από το «Εμπρός» και τα χείλη όλων σιγοτραγουδούν τους στίχους που μέχρι πριν από λίγο ξεσήκωναν το συγκεντρωμένο πλήθος: «Με μουσική σάς πολεμάμε / νταρλαντιρλάντατα / με θέατρο σας ξεγελάμε / νταρλαντιρλάντατα / δικός μας ο πολιτισμός / νταρλαντιρλάντατα / έλα να μπούμε στο “Εμπρός”».
