Στο ξεχασμένο Αφγανιστάν

Το ’χει η μοίρα των τραγικών χωρών, απάνω που πας να τις ξεχάσεις, να σου θυμίζουν ότι υπάρχουν μέσα από μία τραγωδία. Τότε συγκεντρώνονται πάνω τους οι προβολείς δημοσιότητας και ενημέρωσης, φωτίζονται με αίμα ή τυπώνονται με κόκκινο μελάνι και, μετά, πέφτει το μαύρο στην οθόνη και το λευκό αναμονής της επόμενης είδησης στο χαρτί. Η χώρα επιστρέφει στην αφάνεια, μέχρι την επόμενη τραγωδία.

Ποτέ αυτές οι χώρες δεν εμφανίζονται στο προσκήνιο από ένα επιστημονικό επίτευγμα, μια διάκριση στις Τέχνες, τα Γράμματα ή τον Αθλητισμό, έναν έστω ποδοσφαιριστή που τον αγόρασε ομάδα του μεγάλου ποδοσφαιρικού κλαμπ. Μόνον ο θάνατος, η ειδεχθής βία, το αποτρόπαιο, παραμερίζουν το παραπέτασμα σιωπής. Η χώρα βγαίνει για λίγο στη σκηνή –ένα «πέρασμα» όπως λένε στο θέατρο– και μετά αποτραβιέται στο παρασκήνιο, «όχι μ’ έναν κρότο, μα μ’ έναν λυγμό», όπως στην «Ερημη Χώρα» του Ελιοτ, μέχρι το επόμενο φονικό.

Απ’ αυτά τα «τυφλά» φονικά, τα ομαδικά και –αλίμονο– «στρατευμένα», προμελετημένα, που εκτελούν λογής φανατικοί, «σωτήρες», «ζηλωτές», της μοναδικής αλήθειας, της δικής τους. Σε μια αποθέωση βίας που καταλήγει σκοπός, βία για τη βία. Γιατί είναι μαζί ενέργεια (φονικό/βία) και θέαμα, επίδειξη προς γνώση και συμμόρφωση (σκοπός), ταυτισμένα και τα δυο, αξεχώριστα.

Οπότε, δεν έχει πλέον την παραμικρή σημασία, ποια οργάνωση ανέλαβε ή δεν ανέλαβε την ευθύνη για το μεγάλο φονικό, μπροστά στο Λύκειο Θηλέων της Καμπούλ, με ανατίναξη ναρκοθετημένου αυτοκινήτου, το περασμένο Σάββατο, ακριβώς τη στιγμή που σχολούσαν οι μαθήτριες. Αν ήταν οι Ταλιμπάν, ο Ισλαμικός Στρατός, οι Τζιχαντιστές, όποιοι άλλοι «αποκλειστικοί αντιπρόσωποι» του «δικαίου» και της «αλήθειας» θυσίασαν στον «σκοπό» τους τόσο κόσμο, τόσα κορίτσια (είπαν για 50 νεκρούς και πάνω από 100 τραυματίες!) και ξανάφεραν το Αφγανιστάν στην «επικαιρότητα» για ένα… Σαββατοκύριακο!