Ο οσφυοκάμπτης

Καμιά πολιτική που παραβιάζει τα ανθρώπινα δικαιώματα και καταλύει τις δημοκρατικές ελευθερίες δεν μπορεί να υπάρξει χωρίς αυτόν. Αυτή η πάστα ζώου μουλωχτού, σαν του παστού του χοιρινού το ξίγκι, με μυαλό κουκούτσι, όπως αναφέρει και ο Μαγιακόφσκι, αποτελεί τα πήλινα πόδια της εξουσίας που επιθυμεί έναν κόσμο χωρίς ανθρώπους. Αυτός ο καυχησιάρης και κουραδόμαγκας (κατά Βλαδίμηρο) προσβάλλει, εξευτελίζει, μειώνει υλικά και συμβολικά τον συνάνθρωπό του και μπορεί να φτάσει μέχρι και να προκαλέσει άμεσα ή έμμεσα την απώλεια μιας ανθρώπινης ζωής.

Ο τυπολάτρης γλείφτης αυτός, δεν το κάνει λόγω κάποιων εγγενών χαρακτηριστικών της προσωπικότητάς του ή ψυχικών ανωμαλιών. Ενας άνθρωπος σαν και εμάς είναι, απλά όταν η εξουσία δημοσίευσε μια προκήρυξη θέσεων εργασίας για όργανα μεταβίβασης αντιδημοκρατικών και καταπιεστικών πολιτικών, αυτός δήλωσε αμέσως συμμετοχή, φωνάζοντας «είμαι έτοιμος να αναλάβω τις ευθύνες μου».

Σήμερα κορνιζάρει υπουργικές αποφάσεις και εσωτερικές εγκυκλίους, τις οποίες και βάζει στον τοίχο πίσω από το γραφείο του (το εικονοστάσι της νομιμότητας το αποκαλεί) και κάθε μέρα αναιρεί ένα-ένα τα κερδισμένα με αγώνες πολλών ετών ανθρώπινα δικαιώματα, οδηγώντας τους υφισταμένους του (όπως τους θεωρεί) στην απόλυτη εξαθλίωση. Επιτέλους, το απρόσωπο σύστημα βρήκε το πρόσωπό του.

Αυτούς τους οσφυοκάμπτες τούς συναντάς στο σχολείο, στο πανεπιστήμιο, στο σύστημα καταστολής και δικαιοσύνης, στο Δημόσιο και ευρύτερο δημόσιο τομέα, στον χώρο δουλειάς σου. Τους συναντάς, όταν επικαλούνται τη «νομιμοποίηση» από τα πάνω, από την «αρχή», και απαξιούν τις συλλογικές αποφάσεις από τα κάτω.

Οταν αρθρογραφούν ενάντια σε κάθε μορφή διαλεκτικής σχέσης με την κοινωνία, όταν ο ελιτισμός τους πηγάζει από την πίστη τους στον ηγεμόνα, είτε αυτό είναι ένα πρόσωπο είτε ένας θεσμός, όταν αρνούνται να δεχτούν την ιστορική σταθερά, την κοινωνική αλλαγή. Οταν σε κάθε εκλογική αναμέτρηση, από το χωριό τους μέχρι την κυβέρνηση περιφέρουν το σαρκίο τους στον μεγαλύτερο πλειοδότη, τον οποίο και υπηρετούν γλείφοντας για όλη τη θητεία.

Στημένος στη μικρή οθόνη περιμένει τα δελτία των 8 για να πάρει γραμμή (-αχ, μην αλλάξει γιατί τον μπερδεύει), για να αναλάβει δράση αμέσως μετά σε δίκτυα κοινωνικής δικτύωσης, στον χώρο εργασίας και στην οικογενειακή μάζωξη, ως άλλος αδέκαστος δικαστής της Ιεράς Εξέτασης που κατακεραυνώνει κάθε τι που απειλεί την ηρεμία του κύριου και αφεντικού του. Δούλος και δουλοπρεπής, υπήκοος και υποτελής, δεν αντέχει την ιστορία που έβαλε ταφόπλακα στη νεκρική σιγή εποχών που δεν ήξεραν την ισότητα και τη δικαιοσύνη και για αυτό στηρίζει και τους αναθεωρητές της.

Αχ καημένε, οσφυοκάμπτη, ένα φοβισμένο ανθρωπάκι είσαι, που εύχεσαι το τώρα να μείνει αιώνια. Γιατί αλλιώς θα σε φάει η μαρμάγκα της λήθης. Οπως και θα γίνει.

* καθηγητής Πανεπιστημίου Αιγαίου, περιφερειακός σύμβουλος Β. Αιγαίου