Ενα από τα ωραιότερα μνημεία της βιομηχανικής κληρονομιάς του Πειραιά δεν υπάρχει πλέον. Ο λόγος για το συριανό υφαντουργείο Βελισσαρόπουλου, τμήμα του οποίου κατεδαφίστηκε πριν από μερικές ημέρες, αφού προηγουμένως είχε εκδηλωθεί σε αυτό για πολλοστή φορά πυρκαγιά. Τον Ιανουάριο του 2020, σε μια άλλη φωτιά που είχε ξεσπάσει στο εγκαταλελειμμένο κτίριο, ένα κοριτσάκι 3 ετών είχε χάσει τη ζωή του.
Ο επικεφαλής της δημοτικής παράταξης «Πειραιάς για όλους», Νίκος Μπελαβίλας, βρέθηκε στο σημείο την ημέρα της κατεδάφισης και δήλωσε ότι ήταν μια οδυνηρή στιγμή η λήψη της φωτογραφίας με την μπουλντόζα να ρίχνει τους τοίχους του σημαντικού νεοκλασικού, που άντεξε δύο πολέμους και έναν αιώνα, για να πέσει εξαιτίας της ανικανότητας των αρμόδιων φορέων και του «επενδυτικού» δόλου. Η ιστορία του μνημείου, όπως την αφηγείται ο Ν. Μπελαβίλας:
Το υφαντουργείο Βελισσαρόπουλου, που εγκαταστάθηκε στην οδό Τροχιοδρόμων το 1912, σηματοδοτούσε τη μεγάλη στροφή, την κυριαρχία του Πειραιά επί της Ερμούπολης. Το μνημειώδες ακίνητο μαζί με το μεγάλο οικόπεδο αγοράστηκε από μία εταιρεία real-estate το 2008, με την ελπίδα ότι κάποια στιγμή θα το ξεφορτωθεί για να χτίσει νέο πολυώροφο κτίριο. Επειδή το διατηρητέο κτίριο που αγοράστηκε εν γνώσει της δεν βολεύει και δεν αποχαρακτηρίζεται, αφήνεται να καταρρέει, να καίγεται, να απειλεί την πόλη. Το επικίνδυνο κτίριο βρίσκεται πάνω από τις γραμμές του τραμ. Η διοίκηση της «Αττικό Μετρό», αντί να διαθέσει λίγες χιλιάδες ευρώ για να το υποστυλώσει έως ότου βρεθεί λύση, επικαλείται τον κίνδυνο κατάρρευσης για να μη λειτουργήσει το τραμ.
Ακολουθεί μια διελκυστίνδα μεταξύ του υπουργείου Πολιτισμού, της «Αττικό Μετρό» και του Δήμου Πειραιά, ακόμα μία φωτιά στο κτίριο και αποφασίζεται η κατεδάφισή του. Πριν από έναν χρόνο προτάθηκε ξεκάθαρα: Να υποστυλωθεί, να περιφραχτεί και να αποδοθούν ποινικές και αστικές ευθύνες στους ιδιοκτήτες για την εγκατάλειψη. Εντέλει έγιναν τα αντίθετα. Το μνημείο εγκαταλείφθηκε, δεν υποστυλώθηκε, ξανακάηκε, γκρεμίστηκε.
«Θα συμβεί το ίδιο και με άλλα μνημεία; Με την οικία του δημάρχου Ομηρίδη Σκυλίτση στην Αλιπέδου, την οικία Πατσιάδου του Τσίλερ στην πλατεία Αλεξάνδρας, την έπαυλη Αξελού στην Καστέλα;» αναρωτιέται ο Ν. Μπελαβίλας και σχολιάζει πως «τα ιστορικά σύμβολα του Πειραιά έχουν γίνει όμηροι ιδιωτικών εταιρειών ή κρατικών φορέων και μαζί τους όμηρος είναι όλος ο Πειραιάς». Τέλος, επισημαίνει την ανάγκη να υποστυλωθεί άμεσα ό,τι έμεινε από το εργοστάσιο Βελισσαρόπουλου και να ζητηθούν οι ποινικές ευθύνες από αυτούς που ευθύνονται για τη μεγάλη καταστροφή, «μήπως και βάλουν μυαλό οι υπόλοιποι “επενδυτές” των ερειπίων».
