Τότε τους απέλυαν. Τώρα δεν θα τους προσλαμβάνουν. Τότε κλαίγανε οι άνθρωποι που τους απέλυαν. Τώρα θα κλαίνε που δεν θα τους προσλαμβάνουν, αν και θα έχουν πετύχει στους διαγωνισμούς επιλογής. Υπάρχουν κι άλλου είδους επιλογές, μη διαγωνιστικές… Αλλιώς, τι τις θέλουνε τις αλλαγές στο νόμο για το ΑΣΕΠ (Ανώτατο Συμβούλιο Επιλογής Προσωπικού); Τι τον θέ’νε δικό τους τον πρόεδρο; Για να γίνουν τα καθαρά, πιο καθαρά και η αξιοκρατία, πιο αξιοκρατία;
Ετσι κι αλλιώς η θέση κλαυθμού παραμένει σταθερή κι ας πέρασαν από τότε χρόνια και ζαμάνια. Για την Ιστορία, προ του 1909, όποια κυβέρνηση ερχόταν στα πράγματα, έφερνε τους δικούς της κι έπαυε τους προηγούμενους, που τους είχε φέρει η προηγούμενη κυβέρνηση. Τους παυμένους, με ένα έως τραγικό λογοπαίγνιο, ο σπουδαίος Δημήτριος Καμπούρογλου, σε χρονογράφημά του στην «Εστία» (1878), τους είχε βαφτίσει «Παυσανίες», το δε μέρος κλαυθμού, «Κήπο Κλαυθμώνος»· την πλατεία (είχε και κάποια δεντράκια) που ήταν τότε το αρμόδιο υπουργείο παύσεων και… αναπαύσεων, το Εσωτερικών.
Ω της εξωφρενικής συμπτώσεως, εκεί είναι και τώρα· όχι ίδιο σημείο, αλλά ίδιο… καρέ. Εκεί που κλαίγανε οι «Παυσανίες» επί απολύσει, τώρα θα κλαίνε επί μη προσλήψει, καθόσον θα έχουν κατισχύσει οι «αριστείς» μιας «αριστοκρατίας» αναστημένης εκ βρικολάκων, ενάντια στην (όποια) δημοκρατία του ΑΣΕΠ. Αυτήν είχαμε –τη μόνη δημοκρατία στην εξαρτημένη δημοσιοϋπαλληλία– από τότε που γίναμε κράτος. Ενα ΑΣΕΠ εδέησε να φτιάξουμε όλο κι όλο διακόσια χρόνια («Νόμος Πεπονή», 2190/1994). Ερχονται τώρα οι Μητσοτακο-Βορίδηδες να κατεδαφίσουν και αυτό.
ΥΓ. Εννιά έχει ο μήνας… (σήμερα). Φράση, ενδεικτική καλοπέρασης και ζαμανφουτισμού, προερχόμενη από τη… δημοσιοϋπαλληλία, τότε που δημόσιοι υπάλληλοι εμισθοδοτούντο εκάστην ενάτην του μηνός. Σήμερα, μεταφορικά μπορεί να σημαίνει και μια κυβέρνηση. Λέμε, φέρ’ ειπείν: «Γι’ αυτούς; Εννιά έχει ο μήνας!».
