Αναζητώντας την αλήθεια και τους τύπους

«Υπάρχουν τρεις πλευρές σε κάθε ιστορία: η δική σου, η δική μου και η αλήθεια»… Αυτό ταιριάζει απόλυτα στο προχθεσινό περιστατικό μεταξύ Μουκτάρ Ντιακαμπί και Χουάν Κάλα, που οδήγησε στη διακοπή της αναμέτρησης Κάδιθ – Βαλένθια για 20 λεπτά.

Γνωρίζουμε τι λένε οι πρωταγωνιστές της ιστορίας. Ο Ντιακαμπί έγινε έξαλλος με τον Κάλα, λόγω της αντίδρασής του πήρε κίτρινη κάρτα και αποκάλυψε στον διαιτητή Μεντιέ Χιμένεθ ότι ο αντίπαλός του τον αποκάλεσε «σκατόμαυρο». Ο Γάλλος αμυντικός αποφάσισε να αποχωρήσει από τον αγωνιστικό χώρο και τον ακολούθησαν οι συμπαίκτες του (φωτ.). Αυτή είναι η πλευρά της Βαλένθια.

Υπάρχει η πλευρά του Χουάν Κάλα. Ο πρώην παίκτης της ΑΕΚ θα δώσει σήμερα συνέντευξη Τύπου. Επισήμανε στον προπονητή και τους συμπαίκτες του ότι δεν είπε κάτι τέτοιο και εκείνοι τόνισαν στις δηλώσεις τους ότι τον πιστεύουν. Ο Κάλα επίσης είπε: «Είμαι πολύ ήρεμος, δεν θα κρυφτώ. Φαίνεται ότι σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει το τεκμήριο της αθωότητας». Ηταν το σχόλιό του για τις αντιδράσεις εναντίον του.

Το θέμα είναι ότι ούτε ο διαιτητής, ούτε οι βοηθοί του άκουσαν τι ειπώθηκε μεταξύ των δύο παικτών. Και μέχρι χθες το βράδυ δεν είχε προκύψει κάποιο οπτικοακουστικό ντοκουμέντο (από τα πολλαπλά μικρόφωνα πέριξ του αγωνιστικού χώρου) που να καταγράφει τα λόγια τους.

Σύμφωνα με τον κανονισμό της Λίγκας, αν δεν υπάρχει απτή απόδειξη της ρατσιστικής συμπεριφοράς του παίκτη της Κάδιθ δεν θα τιμωρηθεί. Είναι ο λόγος του Ντιακαμπί έναντι του λόγου του Κάλα.

Εχουν προκύψει όμως και άλλα ζητήματα προς διερεύνηση. Γιατί οι παίκτες της Βαλένθια ένιωσαν αναγκασμένοι να επιστρέψουν στον αγωνιστικό χώρο για να παίξουν; Ποιος και με ποια ιδιότητα τους μετέφερε την πιθανότητα τιμωρίας τους αν δεν αγωνιστούν;

Αυτό είναι αποκλειστική αρμοδιότητα της Επιτροπής Διοργανώσεων. Και γιατί δεν υπάρχει ένα σαφές πρωτόκολλο αντίδρασης όταν προκύπτουν περιστατικά ρατσιστικής ή ξενόφοβης συμπεριφοράς στα γήπεδα; Η κίνηση των παικτών της Βαλένθια να φύγουν από το γήπεδο προς συμπαράσταση του συμπαίκτη τους ήταν αξιέπαινη.

Ομως η εικόνα του, με τα μάτια κλαμένα και το βλέμμα χαμένο, να κάθεται στην εξέδρα σαν τιμωρημένος, ενώ ο αγώνας συνεχιζόταν ύστερα από ρατσιστικό επεισόδιο του οποίου υπήρξε θύμα, ήταν απαράδεκτη…