ΕΝΤΥΠΗ ΕΚΔΟΣΗ Γιώργος Καπόπουλος
Ανακαλύψτε περισσότερα άρθρα στα αποτελέσματα αναζήτησης
Προσθήκη του efsyn.gr στην Google

Σχεδόν έναν χρόνο μετά την κοινή αρχική πρόταση Μέρκελ-Μακρόν για το Ταμείο Ανάκαμψης, όλα βρίσκονται στον αέρα μέχρι να αποφανθεί το Συνταγματικό Δικαστήριο της Καρλσρούης για το αν ο κοινός δανεισμός, έστω και ως οριοθετημένο χρονικά μέτρο ειδικού σκοπού για την αντιμετώπιση των παρενεργειών της πανδημίας, είναι συμβατός με το γερμανικό Σύνταγμα και τις Συνθήκες της Ε.Ε.

Ολα τα παραπάνω την ώρα που Μακρόν και Ντράγκι θέτουν θέμα αύξησης των κεφαλαίων του Ταμείου για να υπάρχει η στοιχειώδης αξιοπιστία στο αφήγημα που εγγυάται την επιστροφή στην ανάπτυξη την επόμενη μέρα της πανδημίας.

Τι θα γίνει στην αδιανόητη περίπτωση που οι Γερμανοί δικαστές κηρύξουν τον κοινό δανεισμό παράνομο;

Ανεξάρτητα από τη νομική πτυχή ο κίνδυνος για μια ακύρωση της συμμετοχής της Γερμανίας στο Ταμείο Ανάκαμψης είναι πολιτικός.

Να εκτιμήσουν δηλαδή οι δικαστές της Καρλσρούης ότι παρά τις διαβεβαιώσεις για επιστροφή στην προ της πανδημίας δημοσιονομική κανονικότητα μαζί με τον τερματισμό του κοινού δανεισμού και της μεταφοράς πόρων, οι μέχρι τώρα κόκκινες γραμμές που για μια δεκαετία υπερασπίζεται το Βερολίνο θα έχουν σβήσει οριστικά και αμετάκλητα.

Το Μπούνκερ της περιχαράκωσης στη Γερμανία δεν εξαντλείται στο Συνταγματικό Δικαστήριο.

Περιλαμβάνει την Μπούντεσμπανκ αλλά και την ενισχυμένη πλειοψηφία που απαιτείται για την κατάργηση του «κόφτη» χρέους που κατοχυρώνει ως διάταξη του Συντάγματος τη μόνιμη περιοριστική δημοσιονομική πολιτική.

Το τι θα συμβεί αν βραχυκυκλωθεί η λειτουργία του Ταμείου Ανάκαμψης είναι και αυτό αδιανόητο.

Για τρίτη φορά μετά την ενοποίηση του 1990 η Γερμανία θέτει σε κίνδυνο την ευρωπαϊκή ολοκλήρωση.

Τον Ιούνιο του 1991 οι Κολ-Γκένσερ συνέδεσαν την αποδοχή των όσων επρόκειτο να συμφωνηθούν στο Μάαστριχτ στα τέλη της ίδιας χρονιάς με την αναγνώριση της διάλυσης της Γιουγκοσλαβίας.

Οταν τον Σεπτέμβριο του 2008 ξέσπασε η παγκόσμια χρηματοπιστωτική κρίση, το Βερολίνο εμπόδισε την εμβάθυνση της ευρωπαϊκής ολοκλήρωσης με αποτέλεσμα την κοινωνική και πολιτική αποσταθεροποίηση πολλών κρατών-μελών αλλά και τη διεύρυνση των περιφερειακών αποκλίσεων ανάμεσα στον Βορρά και τον Νότο της ευρωζώνης.