Πριν από ακριβώς 25 χρόνια, τον Μάρτιο του 1996, κυκλοφόρησε το 75ο και τελευταίο τεύχος του μοναδικού «Sandman» του Neil Gaiman. Η σειρά είχε ξεκινήσει το 1989 πάνω σε μια ιδέα του Αγγλου σεναριογράφου και συγγραφέα που συνεργάστηκε με πλειάδα καλλιτεχνών, ικανών να υλοποιήσουν εικονογραφικά το μακρόπνοο όραμά του και να αποτυπώσουν στο χαρτί τους ονειρικούς (κι εφιαλτικούς) κόσμους της αστείρευτης φαντασίας του. Ορισμένοι από αυτούς ήταν οι Sam Kieth, Mike Dringenberg, Jill Thompson, Shawn McManus, Marc Hemel, Bryan Talbot, Michael Zulli, ενώ τα απίστευτης ομορφιάς εξώφυλλα δημιουργούσε πάντα ο Dave McKean.

Οπως περιγράφει ο Αβραάμ Κάουα στο βιβλίο του «Εικονικά Βλέμματα – Μεταμοντέρνα αφήγηση στα κόμικς, τον κινηματογράφο και τη λογοτεχνία» (εκδόσεις Futura, 2002), «Το εξώφυλλο κάθε τεύχους, σχεδιασμένο από τον Dave McKean, είναι ένα συνονθύλευμα από υφές και multimedia, μια ανάμιξη σχεδίου, ζωγραφικής, γλυπτικής, graphic design και αντικειμένων τοποθετημένων και φωτογραφημένων επάνω στην εικόνα. Από τη μία πλευρά, η τέχνη του McKean αντικατοπτρίζει τη ρευστή και ανοιχτή σε κάθε καλλιτεχνική ερμηνεία φύση του Μορφέα, ο οποίος στη σειρά απεικονίζεται από πολλούς σχεδιαστές με διαμετρικά αντίθετα στιλ. Από την άλλη, είναι μια υπαινικτική αντανάκλαση της σειράς ως κολάζ γενικότερα. Μέσα στις σελίδες της παρελαύνουν μυθολογικές φιγούρες, όπως ο Εωσφόρος και ο Ορφέας, κόμικς χαρακτήρες, όπως οι Κλαρκ Κεντ και Μπάτμαν, καθώς και ιστορικά πρόσωπα, όπως οι Καίσαρ Αύγουστος, Μάρκο Πόλο, Ουίλιαμ Σέξπιρ και Τζον Μπελούτσι. Θεοί, διασημότητες και κοινοί θνητοί έχουν ίσους ρόλους επί σκηνής: πιστός στις αρχές του κόμικ σύμπαντος, ο κειμενογράφος της σειράς Νιλ Γκέιμαν ενδιαφέρεται γι’ αυτούς ως προ-δημιουργημένα πρόσωπα και αρχέτυπα για τον νέο του μετα-μύθο, ανοιχτά σε νέες ερμηνείες και πεπρωμένα, όχι κυρίαρχα ούτε μονολιθικά δοσμένα. Ακόμα και οι πιο παντοδύναμες οντότητες, συμπεριλαμβανομένου και του ίδιου του Μορφέα, παρουσιάζονται ως “ανθρωπομορφικές προσωποποιήσεις”, που εξαρτώνται από την πίστη της ανθρωπότητας στις ιστορίες τους για να επιζήσουν και να εξελιχθούν».

Αυτό το τελευταίο είναι και το πιο σημαντικό. Η «πίστη της ανθρωπότητας» τους δίνει αξία. Για τις «παντοδύναμες οντότητες» του σήμερα (πρωθυπουργούς, προέδρους, οικονομικούς μεγιστάνες, σκοτεινούς υπερεθνικούς οργανισμούς κ.ά.) αρκεί να χάσουμε την τυφλή πίστη μας και θα εξαφανιστούν μεμιάς.

Μια εικόνα, 343 λέξεις