Ο έρωτας είναι πολιτική επιλογή όσο και η επιλογή της πολιτικής μου ταυτότητας.
Διαπίστωση κοινότυπη όσο και αμείλικτα αληθινή. Το ζήτημα της επιλογής βέβαια, εγείρει δυσεπίλυτα φιλοσοφικά προβλήματα στον βαθμό που παραπέμπει στην ελευθερία της βούλησης.
Επιλέγω, επειδή είμαι αυτό που είμαι, αλλά δεν επέλεξα ακριβώς να είμαι αυτό που είμαι.
Δεν επέλεξα να γεννηθώ στην Ελλάδα με την όποια κληρονομιά, ένδοξη ή βάρβαρη, αυτό συνεπάγεται. Δεν επέλεξα να γεννηθώ στην Αραουκάνια στην Χιλή, δεν επέλεξα την κληρονομιά των Μαπούτσε.
Φόρεσα κάποια συστατικά στοιχεία ταυτότητας μέσα στα οποία γεννήθηκα χωρίς να μπορώ να έχω κάνει διαφορετικά. Κάποια τα απεμπόλησα, κάποια τα έκαψα, κάποια τα επεξεργάστηκα όπως μπορούσα, κάποια τα δέχτηκα. Κάποια άλλα τα κατασκεύασα με ότι υλικό είχα στην διάθεση μου.
Και τώρα στέκομαι εδώ. Δεν μπορώ να κάνω διαφορετικά. Hier stehe Ich, Ich kann nichts anders, ανατριχιάζοντας σκεπτόμενος ότι αυτός ο ριζοσπάστης κληρικός του οποίου τα λόγια δανείστηκα για μια στιγμή, είχε εξαπολύσει τους πιο βίαιους και χυδαίους μύδρους κατά των εξεγερμένων χωρικών το1525, σπεύδοντας κιόλας να δικαιολογήσει με υπέρμετρο σαδισμό τη βίαια καταστολή που επιφύλαξαν οι πρίγκιπες για τους χωρικούς.
Εδώ στέκομαι και ερωτεύομαι. Ξανά και ξανά. Δηλαδή για πρώτη φορά. Ο έρωτας είναι η επανάληψη που δεν επαναλαμβάνεται. Ερωτεύομαι την ΚΚ, όχι το ΚΚ, αν και η πίστη μου στον έρωτα μου, δεν είναι λιγότερη απόλυτη από όσους-ες είναι ερωτευμένοι-ες με το ΚΚ. Ούτε λιγότερο πολιτική.
Ζω τον έρωτα μου με μια δυσβάσταχτη, αλλά ποτέ αβάσταχτη, οδύνη. Αυτός ο έρωτας, μου λέει αυστηρά και δεν χωράει αντίλογο, ότι πρέπει κάτι να κάνω, κάτι, έστω και το ελάχιστο, για τους ιθαγενείς Μαπούτσε στην Χιλή και για τους αποδεκατισμένους Ροχίνγκια στην Μιανμάρ. Γιατί διάλεξε αυτούς δεν το ξέρω. Θα χει τους λόγους του. Οχι πως περιμένουν εμένα και τους έρωτες μου της γης οι κολασμένοι. Αλίμονο αν ήταν έτσι.
Πάντως εγώ πρέπει κάτι να κάνω. Μου ψιθύρισε εξίσου αυστηρά, επιτακτικά, ότι μετά από την Χιλή και την Μιανμάρ, αν είμαι ακόμα ερωτευμένος, δηλαδή ζωντανός, θα πρέπει να πάρω τα μπογαλάκια μου και να πάω στην Υεμένη. Δεν υπάρχει ξεκούραση από τον έρωτα. Δεν υπάρχει στιγμή ανάπαυσης. Με καταλαμβάνει δέος.
Τι μπορώ να κάνω για να υπερασπιστώ τους Μαπούτσε ενάντια στις δολοφονικές ορέξεις των εταιρειών εξόρυξης λιθίου, ενάντια στις δολοφονικές πρακτικές του Tadmataw όπως είναι γνωστές οι ένοπλες δυνάμεις της Μιανμάρ, ενάντια στην Σαουδική Αραβία που με οπλικά συστήματα που αγοράζουν από την Μ.Βρετανία, Γαλλία, Αυστραλία και άλλες δημοκρατικές χώρες, καταδικάζουν καθημερινά εκατομμύρια ανθρώπους σε λιμοκτονία στη Υεμένη (δεν ξεχνώ το Ιράν που υποστηρίζει τους Χούθι). Κι όμως ο έρωτας επιτάσσει, δεν συζητάει.
Ισως θα μπορούσα να παραμείνω στην Ελλάδα, να ερωτευτώ το ΚΚ και να ενταχθώ στη πάλη των τάξεων; Οχι, δεν έχω αυτή την επιλογή. Ευτυχώς, γιατί όπως έλεγε και η Αλίκη στην χώρα των θαυμάτων, Πόσο χαίρομαι που δεν μ’ αρέσει το λάχανο, γιατί αν μου άρεσε, θα έπρεπε να το τρώω. Δεν είναι μόνο το ΚΚ βέβαια. Θα μπορούσα να ερωτευτώ τον Ευκλείδη ας πούμε, να διαβάζω τα ημερολόγια του τα βράδια πίνοντας ουισκάκι και να ονειρεύομαι μια δίκαιη, ή τέλος πάντων Νεο-Κεϋνσιανή κοινωνία. Αυτό αδυνατώ να το κάνω, από σεβασμό στην μνήμη του Τόνι Μπεν. Άλλες επιλογές φαίνεται να με φέρνουν κοντά σε εξωκοινοβουλευτικά κινήματα και συλλογικότητες, αλλά για λόγους προσωπικούς που δεν αφορούν κανέναν δεν θα το συζητήσω περαιτέρω εδώ.
Και μιας και αναφέρθηκα σε προσωπικούς λόγους, η ιερή κατάρα αυτού που φαντάζει ως προσωπική ζωή, είναι ότι δεν μπορεί να υπάρχει τίποτα το προσωπικό σ’ αυτήν, όσο η ζωή δολοφονείται. Τίποτα. Ετσι ο έρωτας δεν είναι τίποτα άλλο από μια απελπισμένη χειρονομία αλληλεγγύης.
Εδώ, ο ιερός τόπος του έρωτα όπου αγγίζουμε της γης τους κολασμένους.
-320x213.jpg)
