Πόσο εύκολο είναι να βλέπεις στην πολιτεία τον επικείμενο θάνατο;
Πόσο εύκολο είναι να βλέπεις τη συμβίωση απειλή ζωής;
Πόσο εύκολο είναι να μετράς τον φόβο;
Πόσο εύκολο είναι στην απόπνοια να σου τάζουν ζωή λειψού αναπνευστήρα;
Πόσο εύκολο είναι να υπολογίζεις μέτρα άλλοτε καθημερινής διαδρομής;
Πόσο εύκολο είναι μια βιοτή ποτισμένη με συνταγές αποστείρωσης;
Πόσο εύκολο είναι σώματα παραγεμισμένα με απαγορεύσεις;
Πόσο εύκολο είναι να σε δέρνουν μακαρίως καθήμενος σε παγκάκι;
Πόσο εύκολο είναι να μετράς νύχτα το ξημέρωμα;
Πόσο εύκολο είναι να πεις «μπορεί να κάνουμε κι αλλιώς»;
Πόσο εύκολο είναι μια οικονομία ζωής στη διασωλήνωση;
Πόσο εύκολο είναι ανέστιος και πλάνης εσύ, ιοφόρος στη μεγάλη του Γένους γιορτή;
Πόσο εύκολο είναι τα βραδινά δελτία να μην σου γδέρνουνε τον λαιμό;
Πόσο εύκολο είναι ένα «όχι» σε μια πανδημία που σάρωνε των αρχόντων τα λειψά κουφάρια;
Η σελήνη, έτσι κι αλλιώς, είναι ακραία.
