Ο Τραμπ επέστρεψε στο πολιτικό προσκήνιο των ΗΠΑ και όλα δείχνουν ότι δεν θα δυσκολευτεί να ελέγξει το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και τους εκπροσώπους του στη Βουλή και τη Γερουσία.
Το ερώτημα που εύλογα τίθεται είναι σε ποιο βαθμό και με τι κόστος για τον Λευκό Οίκο οι Ρεπουμπλικανοί γερουσιαστές και βουλευτές θα ευθυγραμμιστούν με τη σκληρή αντιπολίτευση που προφανώς θα ασκήσει ο απελθών πρόεδρος, μια εξέλιξη που πολύ πιθανόν να οδηγήσει σε λειτουργικό βραχυκύκλωμα ένα θεσμικό και πολιτικό σύστημα δομημένο για να υπηρετεί τη δικομματική συναίνεση.
Σε κατάσταση πολιτικής ομηρίας από τον Τραμπ, η στήριξη του οποίου θα κρίνει σε μεγάλο -αν όχι καθοριστικό- βαθμό την επανεκλογή τους στις ενδιάμεσες εκλογές του 2022, οι Ρεπουμπλικανοί του Κογκρέσου αργά η γρήγορα θα βρεθούν απέναντι στις βασικές επιλογές του Μπάιντεν σε θέματα εξωτερικής πολιτικής: από την ανατροπή της πολιτικής Τραμπ στη Μέση Ανατολή και την επιστροφή των ΗΠΑ στη Συμφωνία για την Κλιματική Αλλαγή μέχρι την παράταση ισχύος για μια πενταετία της συμφωνίας START με την Ρωσία για την μείωση των στρατηγικών πυρηνικών όπλων.
Τα παραπάνω θα απονευρώσουν και, ακόμη χειρότερο, είναι πιθανόν να ακυρώσουν τη διεθνή αξιοπιστία και φερεγγυότητα της Ουάσινγκτον απέναντι σε συμμάχους και αντιπάλους.
Αν, όπως ο Κλίντον το 1994 και ο Ομπάμα το 2010, ο Μπάιντεν χάσει στο τέλος των δύο πρώτων χρόνων της θητείας του τον έλεγχο του Κογκρέσου, τότε το σύνδρομο της «Κουτσής Πάπιας», όπως αποκαλείται ο πρόεδρος που δεν ελέγχει το Κογκρέσο, θα σκιάσει και την εξωτερική πολιτική των ΗΠΑ.
Υπάρχει προηγούμενο: η ανατροπή που συντελέστηκε πριν από έναν αιώνα όταν, το 1920, η Γερουσία απέρριψε τη Συνθήκη των Βερσαλιών και ακύρωσε τη συμμετοχή των ΗΠΑ στην Κοινωνία των Εθνών, αποφάσεις που έφεραν τη σφραγίδα του προέδρου Ουίλσον και έτσι η χώρα επανεγκλωβίστηκε στον απομονωτισμό μέχρι την επίθεση της Ιαπωνίας στο Περλ Χάρμπορ, στις αρχές Δεκεμβρίου του 1941.
