Σκέφτομαι τη στιγμή που ο κορονοϊός δεν θα είναι πια ενεργός, όπως η φυματίωση μετά την κατάχρηση των αντιβιοτικών. Και αυτή η θεόσταλτη στιγμή, όπου η υγεία θα είναι μια προκατάληψη, δεν θα αργήσει. Εθισμένοι πλέον στη σαλοτραπεζαρία μας, σαν τα χαμστεράκια στο κλουβί με τη ρόδα, γιατί να βγούμε έξω; Πού θα βρούμε ρόδα σαν την τηλεόραση; Εργασία σαν τη διαδικτυακή «πλατφόρμα»;
Εκπαίδευση σαν τα ερτζιανά νοήματα του Αρη Πορτοσάλτε; «Σπίτι» σαν του Μέγκα; «Δικαστήρια» σαν τα πρωινάδικα; Κουζίνα σαν του Ακη;
Παρηγορία σαν του Δερμιτζάκη; Χαβαλέ σαν του Κανάκη; Κρυπτο-τσόντα σαν το My Style Rocks; Και μάλιστα, ήσυχοι, με την ομάδα «Δίας» μπρος στην πόρτα μας; Και το ελικόπτερο της ΕΛ.ΑΣ. -σαν μουσική του Στοκχάουζεν- δώδεκα με επτά στον αττικό ουρανό; Για ελευθερίες θα μιλάμε τώρα; Και την Κεραμέως, με αντισώματα, να αγορεύει πίσω απ’ το πλεξιγκλάς της Βουλής; (Σιγά τα σταγονίδια).
