Συνάντησα στο Μοναστήρι Καισαριανής -ό,τι είχε έρθει, με το μηχανάκι του- τον εξαίρετο κύριο που ταΐζει τις γάτες του Μοναστηριού. Καλημεριστήκαμε «Κρύο, τώρα το πρωί!» είπε γελώντας, τρίβοντας τα χέρια του. «Κρύο; Τσούζει!» απάντησα. Λίγο μετά τον ξανασυνάντησα παρακάτω, στο Πυροφυλάκιο Καραμολέγκος. άλλη ομάδα από γάτες. Από κάπου περιμένουν κι αυτές. Κατά τις Γραφές, όπως φαίνεται, ο Κύριος φροντίζει για τα πετεινά του ουρανού, για τα ταπεινά αδέσποτα επί γης αφήνει τη φροντίδα σε άλλους κυρίους (με κάπα μικρό αυτοί).
Δεν είναι καλό να ξεχνάμε. Είναι δε πολύ κακό, κακούργημα, να ξεχνάμε ανθρώπους που τίμησαν την ιδιότητα του ανθρώπου. Το Πυροφυλάκιο Καραμολέγκος, λιτό, καλαίσθητο, από κορμούς δέντρων, αριστερά στην είσοδο προς Υμηττό από Κατεχάκη, είναι αφιερωμένο στη μνήμη του 20χρονου εθελοντή δασοπυροσβέστη Δημήτρη Καραμολέγκου. Χάθηκε στη μεγάλη πυρκαγιά του Καρέα, 22 Ιουλίου 1998, μαζί με τους επαγγελματίες πυροσβέστες Αλέξανδρο Διαβολή, Δημήτρη Μαλούκο και Θεμιστοκλή Μαυραειδή!
«Τι να κάνουμε; Εχουμε και τις γάτες!», είπε, πάλι γελώντας, ο καλός άνθρωπος. «Πολύ καλά κάνεις. Σε βλέπω και σε χαίρομαι! Αν οδηγούσα, θα έκανα το ίδιο!..». «Εγώ, πρωί – απόγευμα. Τακτικός!». Σκεφτόμουν τον εθελοντή Δημήτρη που κάηκε για το δάσος. Εβλεπα τον εθελοντή (ανώνυμο) που φλέγεται για τα αδέσποτα πλάσματα. Ειλικρινά, δεν βρήκα διαφορά. Αλληλέγγυοι είναι και οι δυο. Δεν τους ξεχωρίζεις. Ιδια πάστα.
Δεν είναι αποκλειστικότητα του ανθρώπου προς άνθρωπο η αλληλεγγύη. Ο,τι ζει και αναπνέει, που είναι μόνο και έχει ανάγκες, αξίζει να είναι δέκτης της αλληλεγγύης μας. Λέμε και λέμε για τη βία ανθρώπων απέναντι σε ζώα. Και την καταδικάζουμε. Και καλά κάνουμε. Εχουμε και τη συνείδησή μας καθαρή! Φανταστείτε όμως έναν κόσμο -τον κόσμο μας- χωρίς γάτες και σκύλους! Υπάρχει κανείς που να θέλει να ζήσει σε τέτοιον κόσμο;
