Βασικό εργαλείο για τη διακίνηση και πώληση των κόμικς, την παρουσίασή τους στο κοινό, την επαφή μεταξύ εκδοτών, δημιουργών και άλλων εμπλεκομένων στην παραγωγή με τους αναγνώστες είναι τα μεγάλα και συνήθως ολιγοήμερα συνέδρια-φεστιβάλ (Con) που συγκεντρώνουν σε ορισμένες περιπτώσεις δεκάδες χιλιάδες επισκέπτες και διοργανώνονται σε όλες τις μεγάλες πόλεις του κόσμου. Πότε και πού, όμως, εγκαινιάστηκε αυτός ο «θεσμός» που σήμερα θεωρείται δεδομένος για τα κόμικς;
Η Ιστορία έχει καταγράψει ως πρώτο «φεστιβάλ» κόμικς το «New York Comicon» που έλαβε χώρα στις 24 Ιουλίου του 1964 στη Νέα Υόρκη. Διοργανωτές του πρωτόλειου Con ήταν δύο δεκαεξάχρονοι που καλώντας καλλιτέχνες, εκδότες και κοινό σε ένα δημόσιο κτίριο, ουσιαστικά ένα μεγάλο δωμάτιο, και καταστρώνοντας ένα γεμάτο πρόγραμμα με παρουσιάσεις, ομιλίες και πωλήσεις βιβλίων έβαλαν τα θεμέλια για ό,τι θα επακολουθούσε τα επόμενα χρόνια. Οι επισκέπτες σύμφωνα με μια πηγή ήταν περίπου 56, ενώ σύμφωνα με άλλες ήταν λίγο περισσότεροι αλλά σίγουρα λιγότεροι από 100.
Το πιο ενδιαφέρον όμως είναι ότι το μικρό αλλά φιλόδοξο αυτό Con είχε και κατάλογο 36 σελίδων που διανεμόταν δωρεάν σε συμμετέχοντες και επισκέπτες με κόμικς, βιογραφικά, παρουσιάσεις των εκδοτών και των πωλητών κ.ά. Για τον κατάλογο αυτό οι δύο πιτσιρικάδες διοργανωτές έκαναν ό,τι καλύτερο μπορούσαν με δεδομένα τα πενιχρά μέσα τους. Και κυρίως φρόντισαν να έχει ωραίες εικόνες από σπουδαίους δημιουργούς. Ντροπαλά και με λίγες πιθανότητες επιτυχίας προσέγγισαν μεγάλους δημιουργούς και αυτοί ανταποκρίθηκαν!
Ετσι στο εξώφυλλο του καταλόγου φιγουράρει ένας πρωτότυπος Σπάιντερμαν του Steve Ditko, ο οποίος όχι μόνο πρόσφερε αφιλοκερδώς το έργο του αλλά επισκέφθηκε κιόλας τη διοργάνωση. Στις εσωτερικές σελίδες υπάρχει μια ακόμα εικόνα του Ditko με τον Ντόκτορ Στρέιντζ, ένας Θωρ του Jack Kirby, ακόμα και ένας Σούπερμαν του Κερτ Σουάν. Ολα τους έργα φτιαγμένα για να υποστηρίξουν το πρώτο Con της Ιστορίας. Από τότε ώς σήμερα τα Cons αυξήθηκαν και γιγαντώθηκαν. Και τώρα ελέω κορονοπανικού καταργούνται, πληγώνοντας την τέχνη, καταστρέφοντας εκδότες και καλλιτέχνες και κλείνοντας ακόμα πιο βαθιά τους αναγνώστες στην αυταπάτη της ασφάλειας μιας αέναης καραντίνας. Μήπως να το ξανασκεφτούμε;
Συμπλήρωση: Στη στήλη της προηγούμενης εβδομάδας παραλείψαμε να αναφέρουμε ότι μέλη της εκδοτικής ομάδας της «Βαβέλ» στα πρώτα χρόνια της ήταν μαζί με τη Νίκη Τζούδα και οι Γιώργος Μπαζίνας και Σταύρος Τσελεμέγκος, που έπαιξαν και αυτοί σημαντικό ρόλο στα πρώτα βήματα ενός περιοδικού που έγραψε Ιστορία.
