Οι στίχοι της Λένας Κιτσοπούλου «μπερδεύονται» με το κείμενο του Σπυρίδωνος Περεσιάδη, η Λυδία Φωτοπούλου ερμηνεύει «με δύναμη και δέος, σύγκορμη, τολμηρά» (όπως γράφει ο Στάθης Τσαγκαρουσιάνος στο editorial της «Lifo» τον Μάρτιο του 2013) και η «Γκόλφω» του Νίκου Καραθάνου γράφει τη δική της ιστορία στο θέατρο.

«Είν’ η αγάπη φονικό που ζωντανό σ’ αφήνει.

Είν’ η αγάπη ξενιτιά που παίρνει το παιδί σου

και κάθε μέρα καρτερείς μη και γυρίσει πίσω.

Ειν’ η αγάπη όνειρο που θέλεις για να τρέξεις

μα από τη γη τα πόδια σου δε λες να ξεκολλήσεις.

Είν’ η αγάπη χείμαρρος, χιμάει και σε συντρίβει.

Αρρώστια είναι ν’ αγαπάς, αρρώστια που σε λιώνει

μα δε γυρεύεις γιατρικό, δε θέλεις να μερώσεις.

Αγάπη είναι ν’ αγαπάς όποια πληγή σού ανοίγει.

Αγάπη είναι η μοναξιά που πρέπει στον καθένα.

Αγάπη είναι να κοιτάς την πόρτα ολοένα.

Αγάπη είναι να μιλάς στα φύλλα και στα δέντρα,

στις πέτρες, στα τριαντάφυλλα, στους τοίχους, στα ταβάνια…».  

Το editorial, στο οποίο αναφέρθηκα παραπάνω, ο Τσαγκαρουσιάνος το είχε τιτλοφορήσει «Τραγούδι αγάπης». Για την περίπτωση που κάποιοι μπορεί να σκέφτηκαν ότι αυτό που επέλεξα ν’ ακούσουμε σήμερα για τη γιορτή των ερωτευμένων δεν είναι τραγούδι…