Ακόμη κι αν το ερέθισμά μας για επικοινωνία είχε περισσότερο συναισθηματική παρά αμιγώς αγωνιστική χροιά, ήμασταν έτοιμοι για τις γνωστές, συχνότερα χρονοβόρες διατυπώσεις όταν επικοινωνήσαμε με το επαγγελματικό περιβάλλον του Φρανκ Ριμπερί… Αναζητήσαμε την «εξήγηση της αγωνιστικής μακροζωίας» του.
Ο Γάλλος της Φιορεντίνα είναι ένας από τους (ας μην πείτε «παππούδες», δεν είναι έτσι τα ποδοσφαιρικά γηρατειά) ώριμους λοιπόν, όλοι παίκτες που προσεγγίζουν τα 40 τους, που έχουν αφήσει έκπληκτη ακόμη και ποδοσφαιρική κοινωνία με υψηλές απαιτήσεις όπως η ιταλική. Τις τελευταίες δύο εβδομάδες τα μέσα ενημέρωσης της γειτονικής χώρας αναδεικνύουν κυρίως τους Ρονάλντο, Ιμπραΐμοβιτς, Κιελίνι, Χαντάνοβιτς, Πάντεφ και βεβαίως τον Ριμπερί, επειδή ηγούνται στις ομάδες τους με εφηβική ενέργεια.
Κακώς φοβηθήκαμε τις… διατυπώσεις. Η πιεστική πραγματικότητα της εποχής, εκτός από τον εξαγνισμό συμπεριφορών, τείνει να προσδώσει συνοπτική μορφή, δηλαδή να αναδεικνύει την ουσία και όχι τον τύπο στην άλλοτε δύσκαμπτη επικοινωνία. Τα ρεπορτάζ του τελευταίου χρόνου, περιόδου τού μέχρι προσφάτως «άγνωστου, εχθρού»-κορονοϊού βεβαιώνουν γι’ αυτό.
Ο Ριμπερί, ίσως και ως Γάλλος που… σέβεται την καταγωγή του, άρα και την πατροπαράδοτη ευγένεια που τη συνοδεύει, απάντησε «υπάρχουν τα σύγχρονα μέσα προπόνησης, υπάρχει η προσωπική διάθεση να συνεχίσω να παίζω καλά, δηλαδή να είμαι αυτός που πρέπει όταν κάνω αυτό που αγαπώ. Αλλά και κάτι πιο σημαντικό. Εγώ, και σας βεβαιώνω όχι μόνο εγώ αλλά και πολλοί άλλοι, συμπαίκτες και αντίπαλοι, ανεξάρτητα από την ηλικία μας, νιώθουμε πως έχουμε μια πρόσθετη υποχρέωση σε καιρό που υπάρχει τέτοια πίεση στον κόσμο. Νιώθουμε λοιπόν πως οφείλουμε αυτή την ακμή μας σε ανθρώπους που δοκιμάζονται-αγωνιούν ή έχουν πάθει από τον ιό. Οφείλουμε τι; Να λέμε, με την απόδοσή μας, “μη σταματάς, μπορείς κι εσύ”, και όταν νικάμε, ιδιαίτερα στους οπαδούς μας, να λέμε “χαμογέλασε”. Πρόβλημα δεν λύνουμε αλλά, ας το πούμε έτσι, στέλνουμε θάρρος… Οπως κι εμείς με τις οικογένειές μας παίρνουμε θάρρος από τους οπαδούς και τα μηνύματά τους».
Εν ολίγοις, στέλεχος του τομέα επικοινωνίας της Φιορεντίνα μάς είπε για την «εξάρτηση της απόδοσής της» από τον Ριμπερί, «αντέχει και εμπνέει και τους μικρότερους παίκτες επειδή, ακόμη κι αν δεν το παραδέχεται, επίσημα είναι Γάλλος αλλά έγινε… πολύ Γερμανός, δυναμικός-ατσάλινος δηλαδή, μετά από τόσα χρόνια στο Μόναχο».
Ισως αναπόφευκτα επειδή στη Βαυαρία ως παίκτης της Μπάγερν Μονάχου έζησε 12(!) χρόνια (2007-2019). Η Μόντσα, με διοικητικό αφεντικό τον πολύ Σίλβιο Μπερλουσκόνι, αν τελικά ανέβει από τη δεύτερη κατηγορία στην πρώτη του ιταλικού ποδοσφαίρου, ήδη έχει προαναγγείλει την «προσπάθεια απόκτησης του Ριμπερί από τη Φιορεντίνα». Κανείς δεν τόλμησε να εκφράσει ένσταση με επιχείρημα την ηλικία του Γάλλου, η απόδοσή του θα τον διέψευδε.
Ενισχυτική της ίδιας αίσθησης είναι η ευτυχής συγκυρία της γόνιμης περιόδου και για άλλους που προσεγγίζουν τη συμπλήρωση τεσσάρων δεκαετιών ζωής: Την προηγούμενη αγωνιστική ο Ρονάλντο στα 36 του πέτυχε το ένα γκολ, δημιούργησε το άλλο στη νίκη της Γιουβέντους (2-0) απέναντι στη Ρόμα. Ο συνομήλικος κεντρικός αμυντικός της Κιελίνι ανάγκασε τον τηλεσχολιαστή να αναφωνήσει «δεν ξέρω τι να πω για την επιβλητική παρουσία του». Την ίδια ώρα στο Μιλάνο ο Ζλάταν Ιμπραΐμοβιτς (στις 3 Οκτωβρίου κλείνει τα 40) πέτυχε δύο από τα τέσσερα γκολ της Μίλαν απέναντι στην Κροτόνε (4-0). Στη δεύτερη της βαθμολογίας Ιντερ κάτω από τα δοκάρια βρίσκεται ο 36χρονος Σλοβάκος Σαμίρ Χαντάνοβιτς. Την Τρίτη στον επαναληπτικό Κυπέλλου με τη Γιουβέντους στο Τορίνο (0-0), ο Χαντάνοβιτς έλεγε συνέχεια «όχι» στον Ρονάλντο με σωτήριες επεμβάσεις, αμφότεροι φώναξαν με την απόδοσή τους πως η ηλικία τους είναι το ανούσιο προφανές. Στο «Ντιέγκο Μαραντόνα» της Νάπολι, ο 38χρονος Γκόραν Πάντεφ πέτυχε και τα δύο γκολ των γηπεδούχων κατά της Τζένοα (2-0).
Αηδίες όπως «τόπο στα περήφανα γηρατειά» συνηθίζονται και διαμορφώνουν λανθασμένες πεποιθήσεις στη χώρα μας, εκεί εξυφαίνεται σοβαρή, εμπεριστατωμένη προσέγγιση…
