Για τον Γιάννη

Ανατρεπτικός, σκανταλιάρης, ευφάνταστος, διαυγής, κιμπάρης, τρυφερός, παρεξηγιάρης, σιωπηλός μα και πολυλογάς, ευθύς, συντροφικός, γλεντζές, ανήσυχος, γλυκός πατέρας, ανιδιοτελής, υπεύθυνος, θυμωσιάρης, χαλαρός μα και στοχοπροσηλωμένος, αυτοσαρκαστικός… Ο χαρακτήρας του ανθρώπου ο δαίμονάς του, που έλεγε και ο κοντοχωριανός μας από την Εφεσο. Μα ο Καλαϊτζής, καθώς έβαζε όλα ετούτα να γλεντούν αγκαλιά –το θυμικό με τη συνειδητότητα–, κατάφερνε να μετατρέπει τον δικό του δαίμονα σ’ ένα εκρηκτικό γελοιογραφικό δαιμόνιο. Εναν παιχνιδιάρη σατανάκο που δεν δίσταζε να χώνει την πένα του στο μάτι της κάθε εξουσίας, σαρκάζοντας, σατιρίζοντας, προκαλώντας αβίαστο γέλιο μα και δίνοντας αφορμές για σκέψη. Ο Γιάννης είχε φίλους. Πολλούς φίλους. Ηξερε να κερνά με απλοχεριά τις ιδέες, τη δημιουργικότητά του, να στήνει γέφυρες, να σκαρώνει καραβάκια από χαρτί. Κι έπειτα, μεθυσμένος καπετάνιος σε μια τέτοια Γαλέρα, μας καλούσε να τραβήξουμε –και καλά– κουπί, να πάμε να βρούμε τις πολιτείες τις ακυβέρνητες.

Ενα όμορφο μπέρδεμα ο Γιάννης μέσα μου. Κάτι ανάμεσα σε δάσκαλο, φίλο και πατέρα. Συχνά με καλούσε να του μάθω τα βασικά. Να μπορεί να σκανάρει, να χρωματίζει στο photoshop, να στέλνει με email τα σκίτσα του στην εφημερίδα, να μην απασχολεί κάθε τόσο τη Λουίζα. Μα ήταν ανεπίδεκτος. Οσες σημειώσεις και να του έγραφα, όσα βήματα 1, 2, 3, θα το κάνεις έτσι, θα το πατήσεις αλλιώς! Τίποτα. Κι έπειτα, με την υπόσχεση (στον εαυτό του) ότι θα τα πούμε άλλη φορά, βρισκόμασταν να πίνουμε και να μεζεδοτρώμε. Κι εκεί, από δάσκαλος χαζοκομπιουτερικής βρισκόμουν μαγεμένο μαθητούδι ν’ ακούω τον Γιάννη να μιλάει για τα ψυχρά και τα θερμά χρώματα, για το κύμα του Κασουτσίκα Χοκουσάι, για τον τρύγο και το κρασί, για τον Παπποσιληνό καβάλα στον γάιδαρο στο νόμισμα της αρχαίας Μένδης, για τον ιταλικό νεορεαλισμό, για τον Μποστ και τον Σουρή. Μου έδειχνε τα πινέλα του, αυτά τα πολύτιμα με τη φυσική τρίχα, που κάνουν τη σινική να γλιστράει μαγικά στο χαρτί, να φτιάχνει αυτά τα μικρά θαυματάκια. Μου μάθαινε ακόμα, κοιτάζοντας τον ουρανό από την Καλλιδρομίου, την αξιοπρέπεια, την ομορφιά σαν κάνεις την ουτοπία καθημερινή σου έγνοια, το βάσανο μιας τέτοιας ομορφιάς. Ακόμα αναζητώ τις απαντήσεις σου, ακόμα και τη σιωπή σου στα δικά μου δύσκολα. Μ’ ακόμα κι έτσι, είσαι εδώ. Για όλους εμάς που σε γνωρίσαμε. Για τους αναγνώστες σου που σε λάτρεψαν. Για όσους αναζητήσουν κάποτε τις αόρατες κινήσεις των χεριών σου στο αποτύπωμα των σκίτσων σου. Πρόλαβα να σου πω τα «ευχαριστώ» μου. Είναι κι αυτό μια παρηγοριά. Αχ, βρε Γιάννη.