Ως τώρα φοβόσουν να μιλήσεις

Τα τραύματα δεν επουλώνονται ποτέ κι εξαιτίας τους θεριεύουν όλα τα αυτοκαταστροφικά συναισθήματα μιας διαλυμένης ψυχής.

Μπορεί ο θύτης να είναι σε θέση ισχύος ασκώντας σου από αυτή συναισθηματικό ή πρακτικό εκβιασμό.

Ξέρεις ότι μεγάλο ποσοστό θα σε αμφισβητήσει βάζοντάς σε στη θέση να αποδεικνύεις διαρκώς ότι εσύ, το θύμα του κάθε κακοποιητή, δεν είσαι ελέφαντας.

Ξέρεις ότι πάντα θα βρίσκονται κάποιοι μισάνθρωποι να σου προσάψουν ακόμη και το ότι η ανάσα σου μπορεί να προκάλεσε τον πάσης φύσεως βιασμό σου.

Το μυαλό σου είχε απωθήσει στο υποσυνείδητό σου το τραυματικό γεγονός με αποτέλεσμα να μη θυμάσαι καν πάρα μόνο ίσως σαν όνειρο όσα βίωσες.

Σε έπνιγε και σε πνίγει το μετατραυματικό στρες και δεν είχες τη δύναμη να αντιμετωπίσεις για καιρό ούτε καν τις αναμνήσεις που θα ξυπνούσε η ομολογία σου.

Μεγάλη μερίδα του κόσμου σε αυτές τις περιπτώσεις προκαλεί αισθήματα ντροπής στο ευάλωτο κακοποιημένο άτομο αντί να τα δημιουργήσει στον κακοποιητή.

Για καιρό ένα κομμάτι σου μπορεί να κατηγορεί επίσης τον εαυτό σου, παρασυρόμενο τόσο από τα στερεότυπα όσο κι από την ανάγκη σου να νιώσεις πως κατέχεις μέρος του ελέγχου όσων σου συνέβησαν.

Απειρα ακόμη «γιατί», τα οποία είναι δικαίωμά σου και που κανείς και καμιά δεν θα μπορούσε καν να φανταστεί τον αντίκτυπό τους πάνω σου χωρίς να έχει ζήσει αυτό που έζησες.

Αμέτρητα ακόμη «γιατί», που αντί να είναι ευκόλως εννοούμενα πρέπει για πολλούς να δηλώνονται σαν απολογία εκ μέρους του ανθρώπου που υπέστη την κακοποίηση.

Και τώρα, σαν να μην έφταναν όλα τα παραπάνω, λοιπόν, θα πρέπει να φοβάσαι να μιλήσεις και για να μην πούνε ότι το έκανες για να είσαι στη μόδα!

Αντί να σβήσουμε όλους τους λόγους που θα μπορούσαν να εμποδίσουν ένα άτομο να βγει να καταγγείλει τέτοια εγκλήματα, προσθέτουμε κι άλλους; Εδώ επηρεαζόμαστε ο ένας από τον άλλον σε ανοησίες όταν μαζοποιούμαστε σαν κοπάδι και δεν μας ενοχλεί, είναι δυνατόν να αντιδρούμε έτσι στη μαζικότητα τώρα που επιτέλους η αλληλεπίδραση φαίνεται να λειτουργεί ως αλληλεγγύη κι οδηγεί σε κάτι αναγκαίο;

Το ποσοστό των -κυρίως αλλά όχι μόνον- γυναικών που έχει υποστεί κάποιου είδους βία, παρενόχληση, κακοποίηση, είναι τρομακτικό. Δεν πάει καν το μυαλό μας γιατί μέρος των κακοποιητικών συμπεριφορών το έχουμε συνηθίσει ως έκφανση της καθημερινότητάς μας. Ετσι, ακόμη κι εμείς οι ίδιες κάποιες φορές δεν μπορούμε να επικεντρωθούμε στο «γιατί» ενώ κάτι μας κάνει να αισθανόμαστε άσχημα, εντούτοις δεν μας βγαίνει να το αντιμετωπίσουμε πιο δυναμικά.

Μόνο που κάποια στιγμή το ποτήρι ξεχειλίζει κι όλα αποκτούν μορφή. Μια έκρηξη προκύπτει όταν συγκεντρώνονται τα απαραίτητα στοιχεία που την προκαλούν. Πριν από την έκρηξη ίσως κανείς να μην ήθελε να δει τα σημάδια, όμως όταν έρχεται η ώρα της δεν μένει πια τίποτε όρθιο.

Κι εμείς μαζεύουμε μέσα μας όλα τα κατάλοιπα αυτής της κοινωνίας αιώνες τώρα. Θα εκπλαγείτε από το πόσες είμαστε. Γιατί η τραγικότητα έγκειται στο ότι για πολλούς «έγινε μόδα» ακριβώς επειδή είμαστε αμέτρητες/οι όντως όσες/οι έχουμε υποστεί κάποιο από τα πολλά πρόσωπα της βίας. Αυτό πρέπει να μας απασχολεί. Το «γιατί τώρα» είναι τουλάχιστον περιττό και ο χαρακτηρισμός «μόδα» κακοπροαίρετος λόγω και μόνο της φύσης του ίδιου του προβλήματος.

Δεν χρειάζεται να δυσανασχετείτε, λοιπόν, που βγαίνουν όλες και όλοι τώρα και μιλούν δημόσια σαν να μας λέει ξαφνικά τον πόνο του ο κάθε πικραμένος αντί να πάει στην αστυνομία, όπως λέτε.

Το ότι είναι αναγνωρίσιμοι κι έχουν το βήμα να το κάνουν θέλω να πιστεύω ότι θα συμβάλει στο να ξεκινήσει αυτό το θέμα να αποκτά τη βαρύτητα που του αρμόζει, ώστε να έχουν τη δυνατότητα κι άνθρωποι άλλων κλάδων να προστατευτούν.

Ο κόσμος, όμως, χρειαζόταν πάντα κάτι να κάνει εντύπωση με έναν τρόπο που για κάποιους κυνικούς εκεί έξω θυμίζει μόδα, για να ταρακουνηθεί. Αν με ρωτάτε, δεν θα έπρεπε να χρειάζεται κάτι τέτοιο, αλλά για μένα πολλά δεν θα έπρεπε να ισχύουν στον κόσμο. Οπότε, κοιτάμε τι δεδομένα έχουμε ώστε να τα εκμεταλλευτούμε για καλό σκοπό.

Αν ακόμη και σήμερα -που για εσάς τους «αντιδραστικούς» έχει καταντήσει αηδία η μαζικότητα των καταγγελιών- υπάρχουν άτομα που κατηγορούν και χλευάζουν τα θύματα αντί για τον θύτη, φανταστείτε τι γινόταν μέχρι χθες.

Και αν δεν θεωρείτε απαραίτητο όλα αυτά να λέγονται δημόσια «εφόσον μπορούν απλώς να πάρουν τον δρόμο της Δικαιοσύνης», σκεφτείτε ότι για να πάρει θάρρος ένας άνθρωπος που δεν έχει καν τη δύναμη της αναγνωρισιμότητας ώστε να απευθυνθεί στη Δικαιοσύνη, θα πρέπει να ξέρει πως το περιβάλλον είναι φιλικό απέναντι στα βιώματά του και πως όντως θα ακουστεί και θα δικαιωθεί.

Αντιθέτως, μέχρι σήμερα τα περισσότερα θύματα όχι απλώς δεν δικαιώνονταν, αλλά βίωναν τόσο την απόρριψη όσο και τους εκβιασμούς.

Μας αρέσει δεν μας αρέσει, η γενικότερη χρήση των media, λοιπόν, αυτή είναι μία από τις περιπτώσεις που μάλλον χρησιμοποιούνται για καλό.

Στην εποχή που γυρίζουν πολλοί άνθρωποι γύρω από Μπάτσελορ, Big brother και Survivor, καλύτερα να γίνουν «μόδα» οι καταγγελίες αισχρών συμπεριφορών μπας και πάρουν σειρά κι όλοι εκείνοι οι οποίοι δεν είχαν ευκαιρία φωνής ποτέ ώς τώρα.

Εκμεταλλευτές καταστάσεων πάντα θα υπάρχουν ακόμη και στα πιο λεπτά ζητήματα. Δεν μπορεί όμως αυτό να αποτελέσει επιχείρημα ενάντια στο κύμα αποφασιστικότητας και θάρρους που έχει δημιουργηθεί απέναντι σε ένα πρόβλημα που, όπως πλέον αποδεικνύεται περίτρανα, είχε πάντα τρομακτικές διαστάσεις.

Ισχύει το ότι ορισμένοι από όσους θα βγουν να βροντοφωνάξουν τη στήριξή τους θα το κάνουν με σκοπό να ταιριάξουν στην επικαιρότητα κερδίζοντας τη συμπάθεια του κόσμου, ας μην κρυβόμαστε πίσω από το δάχτυλό μας.

Για να το πω απλά, όμως, τη δεδομένη στιγμή ίσως τελικά να μην έχει τόση σημασία αυτό, γιατί αποτελεί το δέντρο ενός τεράστιου δάσους. Αν για μία φορά αυτοί οι άνθρωποι, που πασχίζουν να γίνουν αρεστοί πηγαίνοντας κατά τη δική τους ρηχή προσέγγιση με το «ρεύμα της εποχής», συμβάλουν έστω κι έτσι σε κάτι επιτέλους καλό, θα πω στο τέλος της ημέρας «ας είναι».

Συνοψίζοντας, έχουμε φτάσει στα άκρα από τη μια πλευρά και μόνο με μια εξίσου ακραία διάθεση ξεμπροστιάσματος θα ξορκίσουμε τον ζόφο. Εφόσον τόσα χρόνια κάθε θύμα ή δυνάμει θύμα ζούσε υπό το καθεστώς του φόβου, ήρθε η ώρα πλέον να αρχίσουν να φοβούνται τη σκιά τους οι ένοχοι και οι υπαίτιοι που μέχρι χθες, ορισμένοι από αυτούς, μάλιστα, έμοιαζαν ως και θεοί στα μάτια του πλήθους.

*Aρθρογράφος, συγγραφέας