Η κατάσταση όσον αφορά τις κοινωνικές και οικονομικές ανισότητες στη Λατινική Αμερική «δεν είναι πια βιώσιμη» σύμφωνα με έκθεση του ΟΗΕ, εξαιτίας και της πανδημίας του κορονοϊού. Η υγειονομική κρίση εκτόξευσε τη φτώχεια και την ακραία φτώχεια στη Λατινική Αμερική στα υψηλότερα επίπεδα της τελευταίας 12ετίας και 20ετίας αντίστοιχα, αναφέρει.
Ειδικότερα, βάσει των στοιχείω της έκθεσης υπό τον τίτλο «Κοινωνικό Πανόραμα της Λατινικής Αμερικής 2020», στη Λατινική Αμερική 22 εκατομμύρια άνθρωποι βούλιαξαν στη φτώχεια, που πλέον πλήττει πάνω από το ένα τρίτο των περίπου 650 εκατομμυρίων κατοίκων της περιφέρειας.
Η φτώχεια, δηλαδή η κατάσταση που σύμφωνα με τον ορισμό του ΟΗΕ να ζει κανείς με εισόδημα που δεν ξεπερνά τα 5,5 δολάρια την ημέρα, και η ακραία φτώχεια, που αφορά εισόδημα μικρότερο από 1,90 δολάριο την ημέρα, έφθασαν σε επίπεδα που είχαν να καταγραφούν αντίστοιχα 12 και 20 χρόνια, αναφέρει η έκθεση της Οικονομικής Επιτροπής για τη Λατινική Αμερική και την Καραϊβική (ΟΕΛΑΚ), που έχει έδρα το Σαντιάγο, την πρωτεύουσα της Χιλής.
Λόγω της οξύτατης οικονομικής ύφεσης στην περιφέρεια (–7,7% του ΑΕΠ), το ποσοστό της φτώχειας πλέον φθάνει το 33,7% του πληθυσμού (209 εκατ. άνθρωποι), ενώ το ποσοστό της ακραίας φτώχειας ανέρχεται στο 12,5% (78 εκατ. άνθρωποι, +9 εκατ. σε σχέση με το 2019).
Η ΟΕΛΑΚ διευκρινίζει ότι η φτώχεια είναι περισσότερο εκτεταμένη στις αγροτικές περιοχές, μεταξύ των παιδιών, των εφήβων, των αυτοχθόνων, των απογόνων Αφρικανών, καθώς και στις τάξεις του πληθυσμού με χαμηλό επίπεδο εκπαίδευσης.
Επίσης, αυξήθηκε κατά 2,6% το ποσοστό της ανεργίας σε όλη την περιφέρεια, φτάνοντας τα τέλη του 2020 το 10,7%.
Η έκθεση εκτιμά ότι τα επίπεδα της φτώχειας και της ακραίας φτώχειας θα αυξηθούν ακόμη περισσότερο εάν δεν εφαρμοστούν από τις κυβερνήσεις μέτρα για να προσφερθεί βοήθεια στα νοικοκυριά.
Όπως επισημαίνει η Αλίσια Μπάρσενα, εκτελεστική γραμματέας της περιφερειακής Επιτροπής του ΟΗΕ, «η πανδημία επέτεινε βασικά διαρθρωτικά χάσματα της περιοχής και βρισκόμαστε σε περίοδο αυξημένης αβεβαιότητας, κατά την οποία δεν γνωρίζουμε ακόμη ούτε με ποιον τρόπο θα υπάρξει έξοδος από την κρίση, ούτε ποια θα είναι η ταχύτητα της διαδικασίας αυτής».
«Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία ότι τα κόστη της ανισότητας έχουν γίνει μη βιώσιμα» και «είναι απαραίτητο» να «δημιουργηθεί αληθινό κράτος πρόνοιας, στόχος που αναβάλλεται εδώ και πάρα πολύ καιρό στην περιφέρεια», τονίζει.
Η ΟΕΛΑΚ κάλεσε τα κράτη της Λατινικής Αμερικής να κατευθυνθούν προς τη δημιουργία ελάχιστου επιπέδου εισοδήματος, δίνοντας την προτεραιότητα στις οικογένειες με παιδιά μικρής ηλικίας ή στην εφηβεία, και να δημιουργήσουν συστήματα πρόνοιας οικουμενικής εμβέλειας. Επίσης, τάσσεται υπέρ ενός «νέου κοινωνικού συμβολαίου» στην περιφέρεια, σημειώνοντας ότι είναι πιο επίκαιρο «παρά ποτέ»: «η πανδημία αποτελεί κρίσιμη στιγμή που επαναπροσδιορίζει τι είναι εφικτό κι ανοίγει ένα παράθυρο ευκαιρίας για να αφήσουμε πίσω την κουλτούρα των προνομίων», τόνισε η Αλίσια Μπάρσενα.
Επίσης η έκθεση προτείνει στις κυβερνήσεις να συνεχίσουν τα έκτακτα μέτρα οικονομικής στήριξης των οικογενειών βραχυπρόθεσμα και πιο μακροπρόθεσμα να δώσουν έμφαση στη στήριξη των γυναικών και στη δημιουργία βιώσιμων μοντέλων ανάπτυξης.
