Η φύση αρκείται στα απαραίτητα λίγα, ενώ η τρέλα επιθυμεί τα πολλά, περιττά. Μια μόνο κριτική ματιά στους χώρους που υπάρχει ο τρελός πίθηκος και ‘κεί που ρίχνει τα περίσσεια της καταναλωτικής του μαζικής ανοησίας, αρκεί για να απαντηθεί το αγχωτικό του ερώτημα, πότε θα επιστρέψει η «κανονικότητα» στην παρακμασμένη, φοβισμένη του ύπαρξη.
Και τότε σαν τηλεκατευθυνόμενο, άσκεφτο πιόνι στη σκακιέρα των οικονομικοπολιτικών κερδοσκόπων, που ο ίδιος με την κουταμάρα και την κακία του ανέθρεψε και γιγάντωσε, θα κάνει τα ίδια και χειρότερα. Με μασκαρεμένο πρόσωπο, νου και καρδιά αδυνατεί να καταλάβει πως κανείς δεν μπορεί να βοηθήσει αυτόν, που ο ίδιος δεν είναι σε θέση να βοηθήσει τον εαυτό του.
Μάταια η φύση θα του στέλνει μηνύματα για συναίνεση και αρμονία με τη δημιουργία της και θα ακολουθήσουν κι άλλοι ιοί με κορόνες και στέμματα, με τα ζοφερά τους επακόλουθα.
Τότε οι δήθεν προστάτες της υγείας, με βασικό κίνητρο το χρηματικό κέρδος, προωθούν στη δήθεν ελεύθερη αγορά, με όχημα τον φόβο και τον καταναγκασμό, λυτρωτικά δήθεν φάρμακα-φαρμάκια για όλα τα μασκαρεμένα πιθηκάκια στα κλουβιά τους.
Παρά τις δήθεν ηρωικές μάχες, με νυστέρια κι ενέσεις, οι αρρώστιες πληθαίνουν κι έρχονται με καλπασμό, ενώ το βήμα της ίασης είναι συχνά σημειωτόν.
