Ακούσαμε την υπουργό Πολιτισμού να κατηγορεί τον Δ. Λιγνάδη ως επικίνδυνο γιατί -όπως ισχυρίστηκε- την ξεγέλασε και με υποκριτική τέχνη (το είπε δύο φορές) ο ηθοποιός ισχυριζόταν ότι ήταν αθώος των κατηγοριών που αποκάλυπταν τα θύματά του, ενώ εκείνη και «άλλοι» (η ίδια χρησιμοποίησε πληθυντικό, αλλά ποιους εννοούσε δεν είπε) τον πίεζαν να απαντήσει για την ορθότητα των συγκεκριμένων κατηγοριών.
Είπε λοιπόν σε συνέντευξή της μπροστά στην κάμερα: «Με βαθιά υποκριτική τέχνη προσπαθούσε να μας πείσει (ενν. ο Λιγνάδης) ότι δεν έχει καμία σχέση με όλα αυτά». Μετά η υπουργός έκανε μια παύση και με σοβαρό ύφος ξαναείπε: «Υποκριτική τέχνη». Μετά νέα παύση και με ύφος αποδοκιμαστικό κατέληξε: «Ο ηθοποιός!»
Ετσι τα είπε η Μενδώνη στη χώρα όπου γεννήθηκε το θέατρο και όπου η ίδια τυγχάνει να είναι υπουργός και μάλιστα Πολιτισμού. Χρησιμοποίησε τους δύο όρους, «υποκριτική τέχνη» και «ηθοποιός» ως συνώνυμα της ψευτιάς, της απατεωνιάς, της δολιότητας, της εξαπάτησης, της παραπλάνησης, της αήθειας.
Αραγε δεν ξέρει ότι άλλο η υποκριτική και άλλο η υποκρισία; Οτι άλλο ο ηθοποιός και άλλο ο πλανευτής; Τσάμπα η περίοπτη θέση όπου στρογγυλοκαθόταν στα πρώτα καθίσματα της Επιδαύρου και του Εθνικού μας Θεάτρου! Αυτό το άτομο υπηρετεί τον Πολιτισμό μας; Αλήθεια, έτσι αντιμετωπίζει το θέατρο και τον κινηματογράφο η καθ’ ύλην αρμόδια προστάτης τους; Τόσο λίγο γνωρίζει τον χώρο που ελέγχει; Ή τόσο πολύ υποτιμά τη νοημοσύνη μας;
Και όλα αυτά γιατί; Για να μας πείσει ότι δεν ήξερε; Οτι εξαπατήθηκε; Ο Λιγνάδης τουλάχιστον δεν είχε την τόλμη να μιλήσει κοιτώντας τον φακό. Μίλησε για λίγο σε ένα μικρόφωνο τηλεφώνου.
Η Μενδώνη όμως το είχε το θράσος! Στάθηκε μπροστά σε μια κάμερα και προσποιήθηκε την εξαπατημένη, την παραπλανημένη αθώα, που ξεγελάστηκε από επαγγελματία απατεώνα, σαν την κυράτσα που κατηγορεί όλους τους άλλους (βλ. όσα είπε για την Ελ. Ακρίτα), αφήνοντας υπονοούμενα ακόμα και για όσους την έβαλαν στη θέση αυτή (μήπως τον πρωθυπουργό;)!
Κάποιος-α πρέπει να της πει ότι παρά τα ανοσιουργήματα κάποιων στον χώρο του θεάματος, το θέατρο και ο κινηματογράφος ως τέχνες δεν πρόκειται να υποστούν ζημία. Οτι η σκηνή παραμένει τόπος ιερός, εστία παιδείας, θερμοκήπιο πνεύματος, όπου άνθρωποι και θεοί αναμετρώνται για το δίκαιο και την αλήθεια τους!
Και ότι οι ηθοποιοί -οι περισσότεροι των οποίων είναι σήμερα άνεργοι και όταν δουλεύουν υποαμείβονται- υπηρετούν τον πολιτισμό και τον άνθρωπο δουλεύοντας για μια τέχνη που απαιτεί συνεχείς θυσίες και ολοκληρωτική αφοσίωση για να ανθίσει.
Αντίθετα, για μια καρέκλα υπουργική απαιτούνται μόνο προσποίηση, θράσος και ικανότητα στη μετάθεση ευθυνών. Ενίοτε βέβαια τα υπουργεία μυρίζουν άσχημα… πολύ άσχημα: την αποφορά των ακατάλληλων και επικίνδυνων αρχόντων τους… κάτι σαν την μπόχα που μύριζε ο Αμλετ της Δανιμαρκίας χρόνια πριν στο βασίλειο που κυβερνούσε!
Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 01/03/2021.
