Πριν από λίγες ημέρες βγήκε στον αέρα έπειτα από μήνες το νέο και πολυαναμενόμενο επεισόδιο της δέκατης σεζόν της σειράς «The Walking Dead». Εχοντας κλείσει ήδη 11 χρόνια τηλεοπτικής παρουσίας, αν και έχει απολέσει μεγάλο μέρος του κοινού της σε σχέση με το παρελθόν, η σειρά του AMC εξακολουθεί να διατηρεί ακόμα μια κρίσιμη μάζα τηλεθεατών που επιτρέπει στην παραγωγή της να συνεχίζεται.
Η σειρά αποτέλεσε, με αρκετές διαφοροποιήσεις όμως, προσαρμογή του ομώνυμου κόμικς των Robert Kirkman, Tony Moore, Charlie Adlard που ξεκίνησε το 2003 και διέκοψε την κυκλοφορία του το 2019 ύστερα από 193 τεύχη. Οι λόγοι της δημοφιλίας του brand name «Walking Dead» είναι πολλοί με σημαντικότερο από αυτούς το δυστοπικό του θέμα: μια μετααποκαλυπτική κοινωνία όπου οι λιγοστοί επιζώντες πασχίζουν να οργανωθούν και να επιβιώσουν απέναντι στις ορδές αιμοδιψών ζόμπι.
Αυτή όμως είναι η «βιτρίνα» του σεναρίου. Γιατί από πίσω κρύβεται και διατυπώνεται διαρκώς ένα έμμεσο αλλά σαφές πολιτικό, κοινωνιολογικό και ανθρωπολογικό σχόλιο: ποια μπορεί να είναι η ιδανική και ποια η εφικτή «διακυβέρνηση» μιας κοινότητας, έστω και ολιγομελούς; Πώς μπορούν να οργανωθούν οι άνθρωποι για να ξαναχτίσουν ή/και να προστατέψουν τις κατακτήσεις του πολιτισμού τους;
Στον ζοφερό και εφιαλτικό κόσμο του «Walking Dead», η μεγαλύτερη απειλή ΔΕΝ είναι οι ζωντανοί-νεκροί. Είναι οι άλλοι άνθρωποι. Στη μελέτη του Tim Leong από το «Super Graphic» αυτό αποδείχθηκε και με αριθμούς: στη σειρά, πιο πολλοί είναι οι νεκροί με θύτες ανθρώπους παρά λόγω της ανθρωποφαγίας των ζόμπι. Μήπως γι’ αυτό ευθύνεται η επανάληψη της παθολογίας του ηγετοκεντρικού συστήματος «διακυβέρνησης» που επιλέγουν οι κοινότητες των επιζώντων; Μήπως, ιδιαίτερα μετά την εμπειρία της καταστροφής, η ανάθεση της εξουσίας σε έναν πεφωτισμένο ηγέτη οδηγεί στο χτίσιμο ενός κόσμου ίδιου με τον παλιό; Και επιπλέον με τα ζόμπι να καιροφυλακτούν για φρέσκια σάρκα.
Δεν είναι τυχαίο ότι ένας από τους χειρότερους «κακούς» ηγέτες της σειράς είχε το προσωνύμιο «Governor» (κυβερνήτης). Τα μεγαλύτερα εγκλήματα τα διαπράττουν οι κυβερνήτες. Οσο περισσότερο πείθονται οι κοινότητες ότι τους χρειάζονται και τους εμπιστεύονται αναθέτοντάς τους τις τύχες τους τόσο περισσότερο αυτοί μοιάζουν σε ζόμπι.
