Η χώρα των τραυμάτων

Στη χώρα των τραυμάτων έχει η ζωή πολλές πληγές να κλείσει. Εχει να σφουγγίσει ιδρώτες όξινους από βαθιές ρυτίδες, έχει να μεταγγίσει της κάθαρσης το αίμα, βάλσαμο ακριβό στα νιάτα.

Στη χώρα των τραυμάτων, η ζωή πίσω από συρματοπλέγματα γεννιέται. Σε μαύρη στέπα. Πατά το γκάζι της στο χιόνι και γεννιέται. Δαγκώνει ο υδράργυρος τον ομφάλιο λώρο, κοκάλωσε η γέννα στο μείον και ματώνει.

Στη χώρα των τραυμάτων η ζωή γεννιέται τραύμα. Κάθε νύχτα αλέθει καταπακτές με βία, ασέλγειες με δίχως ενοχές, ζυμώνει τους γκρεμούς της, όλα μονάχη της τα κάνει. Ζυγώνει και κάτι κρύες θάλασσες με τα προσφυγικά σανδάλια, που ξερνάνε από τη φρίκη πότε πόλεμο και πότε βάναυση εξουσία, και μάχεται για να τα αφαλατώσει.

Κοιτάξτε τα σκοτάδια σας, της λένε. Εμείς, της φωνάζουνε, εμείς δεν ήπιαμε από της μάνας μας το γάλα, δεν έσταξε της γλύκας το νερό στο νήπιο μας ρουθούνι, γιατί ήρθαν κάτι μαύρα πουλιά, ολόμαυρα, φίδια αρπακτικά και μας ξεπάστρεψαν ολότελα.

Στη χώρα των τραυμάτων η ζωή είναι Κέρβερος, κρατά τραπεζομάχαιρο κι αμύνεται. Κυκλώνει το βλέμμα της τριγύρω κι όλο αγναντεύει να της τρώνε τα ακριβά της αποκτήματα. Πότε κοιτάζει το ελάχιστο καρβέλι και πότε την αρπάγη του. Από εδώ τα δίκια της και τα αδιαπραγμάτευτα κι από την άλλη της αρπαγής τα νύχια και τα κλοπιμαία. Και βγάζει ήχους, και φωνή. Μα όσο κραυγάζει, η ηχώ της βρίσκει τοιχία από γρανίτη και τη φιμώνουν.

Μαύρα πουλιά αρπακτικά με μια θηλιά τεράστια στα φτερά τους, με βρόγχους από αίμα σε κάθε κομποσκοίνι. Και τη φιμώνουν τη ζωή και τη ματώνουν, να μην κουνήσει ρούπι. Με τόση αστυνόμευση δεν έχει νου, δεν έχει πόδια, μήτε και χέρια. Η ζωή ζωή δεν έχει. Μονάχα γλώσσα να δαγκάνει. Κι ύστερα την κατηγορούν για αγριότητα και για άλλα πολλά, δικάσιμα και επιλήψιμα ακραία.

Στη χώρα των τραυμάτων μικρή φωνή απόμεινε και τους φωνάζει: Αφήστε μας να ανασάνουμε, δεν τις μπορεί τις φυλακές ο νους, δεν θέλει κρότους βίας. Ασφυκτιά η νόηση, πονά το σώμα στα κατάβαθα με τόση πίεση, με τόση αστυνόμευση.

Το έγραψε, τους λέει, κι εκείνος ο Θουκυδίδης της παλιάς Δημοκρατίας, και κάπως έτσι το ‘πε: «Μια σκληρή, αστυνομοκρατούμενη πολιτεία, δημιουργεί μονάχα φόβο, ανασφάλεια, μοναξιά κι ανία. Και το κυριότερο κάτι έκνομες συμπεριφορές, τεράστιες σαν τη δικιά σας ΒΙΑ».

*φιλόλογος, συγγραφέας

Η επιστολή δημοσιεύτηκε στο φύλλο της «Εφ.Συν.» τη Δευτέρα 22/02/2021.