Το σκηνικό έχει στηθεί με μόνο ζητούμενο την προετοιμασία για τη διαχείριση της δεύτερης μέσα σε δύο χρόνια ανατροπής της πολιτικής των ΗΠΑ απέναντι στο Ιράν.
Οσοι από την πλευρά των ΗΠΑ πρωταγωνίστησαν στις αρχές του 2013 στις μυστικές διαπραγματεύσεις με το Ιράν στο Ομάν κατέχουν σήμερα θέσεις-κλειδιά στην ομάδα Μπάιντεν, με πιο πρόσφατο δείγμα γραφής τον διορισμό ως επικεφαλής της CIA του Ουίλιαμ Μπερνς που ηγήθηκε της αμερικανικής διαπραγματευτικής ομάδας και πρωταγωνίστησε στη σύναψη της συμφωνίας του 2015 για τον διεθνή έλεγχο του πυρηνικού προγράμματος της Τεχεράνης.
Μια ψύχραιμη ματιά αναδεικνύει μια ευρύτατη σύμπτωση συμφερόντων των ΗΠΑ με το Ιράν από το Ιράκ και τη Συρία στη Μέση Ανατολή μέχρι το Αφγανιστάν και το Πακιστάν στη Νοτιοδυτική Ασία.
Το πρόβλημα για την Ουάσινγκτον παραμένει σχεδόν το ίδιο με αυτό που αντιμετώπισε η κυβέρνηση Ομπάμα μετά το 2015.
Πώς να διαχειριστεί τις αντιρρήσεις έως έμπρακτες εναντιώσεις του Ισραήλ, της Σαουδικής Αραβίας και των κρατών του Κόλπου στην προοπτική εξομάλυνσης των διμερών σχέσεων με την Ισλαμική Δημοκρατία.
Ο σκληρός πυρήνας της προσέγγισης ΗΠΑ-Ιράν είναι η κοινή απειλή των ζωτικών του συμφερόντων από τον σουνιτικό τζιχαντιστικό φονταμενταλισμό από το Ιράκ και τη Συρία μέχρι την Καμπούλ και το Ισλαμαμπάντ.
Αυτό που απειλεί ζωτικά περιφερειακά συμφέροντα του Ισραήλ και της Σαουδικής Αραβίας δεν είναι η φερεγγυότητα της δέσμευσης του Ιράν να μην αποκτήσει πυρηνικά όπλα όσο το αντάλλαγμα που η Ουάσινγκτον φέρεται έτοιμη να αποδεχθεί με την αναγνώριση του περιφερειακού του ρόλου στην ευρύτερη Μέση Ανατολή.
Η πρόσφατη συμφιλίωση του Ριάντ και των συμμάχων του με το Κατάρ προφανώς οφείλεται στην προεξόφληση της επιστροφής των ΗΠΑ στην πολιτική Ομπάμα.
Πώς θα διαχειριστούν το Ισραήλ και ο Νετανιάχου εν μέσω προεκλογικής εκστρατείας την αλλαγή γραμμής πλεύσης των ΗΠΑ;
Θα υπάρξει δημόσια αντιπαράθεση όπως την περίοδο 2013-16 ή παρασκηνιακή δραστηριοποίηση για την παροχή αντισταθμιστικών εγγυήσεων;
