Οδυσσέας Τζιρίτας: Δεν μου κρατάει το ενδιαφέρον η ομοιογένεια στη μουσική

Από την πρώτη του «εξόρμηση» με το “Butterflies” έως το “Gonzo Bliss” που κυκλοφόρησε πριν μερικές ημέρες έχουν περάσει σκάρτα δύο χρόνια, κι όμως ο Οδυσσέας Τζιρίτας έχει καταφέρει να απασχολήσει κοινό και κριτικούς με τις συνθέσεις και το μουσικό του ταλέντο.

Στην πρώτη μας συνάντηση με αφορμή την κυκλοφορία μπορέσαμε να πάρουμε μια εικόνα από τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβάνεται την καλλιτεχνική δημιουργία, τον όρο «καριέρα στην Ελλάδα» και την αποστολή της τέχνης ένα φρεσκότατο πρόσωπο στην ελληνική μουσική σκηνή.

Ακούστε το “Gonzo Bliss” ΕΔΩ

Κυκλοφορία δίσκου εν μέσω πανδημίας και lockdown.  Πώς πήρες την απόφαση να κάνεις αυτό το βήμα σε μια τόσο δύσκολη περίοδο;  Έχει αφήσει η πανδημία το αποτύπωμά της στις συνθέσεις σου;

Ξεκινήσαμε με τον Αχιλλέα (Χαρμπίλα, 2 Βy Bukowski) το pre-production του δίσκου τον Οκτώβριο του 2019 και αποφασίσαμε να το ηχογραφήσουμε με τον Νίκο (Τριανταφύλλου) στο Sonic Playground στα μέσα Ιανουαρίου του 2020. Οπότε, πρακτικά, μέχρι και το τέλος των ηχογραφήσεων, δεν είχαμε ιδέα για την πανδημία, αφού μόλις είχε αρχίσει να ακούγεται. Θυμάμαι χαρακτηριστικά να είμαστε με τον Ηρακλή (Βλαχάκη) και τον Νίκο κατά την διάρκεια της μίξης, η οποία έγινε λίγο μετά τις ηχογραφήσεις, και να το συζητάμε σε πολύ χαλαρό τόνο, με νέα τα οποία ερχόντουσαν από την άλλη πλευρά του πλανήτη και φάνταζαν πολύ μακρινά. Όταν μπήκαμε σε καραντίνα, δεν ήμασταν σίγουροι για το πότε θα καταφέρουμε να βγάλουμε τον δίσκο, ο οποίος ήταν έτοιμος από τα μέσα της άνοιξης. Τελικά, κυκλοφόρησε τώρα, Δεκέμβριο του 2020, αφού θεώρησα πως δεν υπήρχε λόγος να περιμένουμε παραπάνω, με δεδομένο πως τα live θα αργήσουν να έρθουν στην προκειμένη φάση.

Μέσα σε σκάρτα δύο χρόνια πέρασες από το δωμάτιο του σπιτιού σου σε στούντιο με συνεργάτες, παραγωγή και άλλο επίπεδο επαγγελματισμού. Η διαφορά είναι εμφανής και στην ωριμότητα και στα τραγούδια. Μίλησέ μας λίγο για αυτό το ταξίδι.

Δεν θεωρώ το νέο υλικό πιο ώριμο. Αυτή τη φορά είχα όμως πιο καθαρή στο μυαλό μου την συνολική κατεύθυνση του δίσκου. Κάποια κομμάτια γράφτηκαν λίγο μετά το Butterflies, κάποια ακριβώς πριν το pre-production, κάποια ενδιάμεσα. Το υλικό λοιπόν ήταν διασκορπισμένο αυτή τη φορά, σε αντίθεση με το Butterflies, που ολοκληρώθηκε μέσα σε 2 μήνες. Ο Αχιλλέας βοήθησε αρκετά στο στάδιο των demo, ώστε να υπάρξει μία ηχητική συνοχή. Με συγκράτησε αρκετές φορές, πράγμα που εκείνη τη στιγμή μου φαινόταν παράλογο, αλλά ακούγοντας το Gonzo Bliss τώρα, καταλαβαίνω. Με την σειρά τους ο Νίκος (Τριανταφύλλου) και ο Ηρακλής (Βλαχάκης) στο στούντιο και στις μίξεις έκαναν φανταστικά την δουλειά τους.

Στο Gonzo Bliss ακούμε από Bowie, Beatles και jazz, μέχρι καθαρή pop, Seattle έως και Arctic Monkeys. Κατ’ αρχάς πότε πρόλαβες; Δεύτερον, αυτή η πολυπλοκότητα σου βγαίνει φυσικά ή είναι κάτι που το επιδιώκεις μέσα στις συνθέσεις σου;

Δεν είμαι σε θέση να γράψω ένα ομοιογενές σύνολο κομματιών, δεν μου κρατάει το ενδιαφέρον. Δεν λειτουργώ έτσι και ως ακροατής, πολλοί από τους αγαπημένους μου δίσκους είναι ακριβώς το αντίθετο από αυτό που λέμε, πχ το Siamese Dream των Smashing Pumpkins ή το Darklands των Jesus and Mary Chain. Οι διαφορετικές επιρροές βγαίνουν ασυνείδητα πάνω στα κομμάτια και συνήθως τις καταλαβαίνω αρκετό καιρό μετά, σε κάποια τυχαία ακρόαση του υλικού.

Θα ήταν κάπως περίεργο και άγαρμπο να προσχεδιάζω ποιες δύο ή τρεις διαφορετικές μπάντες-καλλιτέχνες θα συνδυάσω προκειμένου να γράψω το επόμενο κομμάτι μου.

Πρόσεξα ότι υπάρχει μια κλιμακωτή αλλαγή «διάθεσης» στο δεύτερο μισό του δίσκου. Σαν να επρόκειτο για μια δεύτερη πλευρά βινυλίου. Είναι κάτι που έγινε επίτηδες; Χωρίζεται, δηλαδή κατά κάποιον τρόπο συναισθηματικά και μουσικά το υλικό;

Υπήρξαν πολλές διαφορετικές ιδέες για την σειρά των τραγουδιών στον δίσκο. Η αρχική σειρά ήταν κάπως σαν ζιγκ-ζαγκ, πηγαίνοντας από ένα ήρεμο track σε ένα πιο δυνατό και αντίστροφα. Προφανώς αυτό δημιούργησε πρόβλημα στα νεύρα όσων το ακούγαμε δοκιμαστικά, αφού χάνεσαι ως ακροατής και τελικά ως δημιουργός χάνεις την όποια δυναμική μπορείς να δώσεις στον δίσκο. Η τελική σειρά του Gonzo Bliss προτάθηκε από τον Νίκο, και ενώ στην αρχή δεν μου έβγαζε νόημα αφού προσπαθούσα να βρω άκρη με την ζιγκ-ζαγκ λογική, τελικά μου λειτούργησε, βλέποντας πως τονίζονται τα σωστά σημεία στον δίσκο και δεν χάνονται tracks.

Ποια είναι τελικά για σένα η πιο προσωπική στιγμή του δίσκου; Μπορείς να διαλέξεις;

Οι δύο πιο προσωπικές στιγμές στον δίσκο είναι το Takes one to know one και το Lethargy. Το πρώτο περιέχει μία μεγάλη δόση αυτοσαρκασμού, πράγμα που λατρεύω να κάνω. Σε αυτό τον αυτοσαρκασμό κρύβεται μία κριτική προς τον εαυτό μου, οπότε θεωρώ το όλο κομμάτι μία αρκετά προσωπική στιγμή του δίσκου. Το Lethargy μιλάει για την οικογένεια μου . Για αυτό και επιλέχθηκε ως τελευταίο τρακ στο Gonzo Bliss. Εκτός από το μουσικό του κομμάτι, το οποίο ταιριάζει σε ένα κλείσιμο δίσκου, πρόκειται και για την πιο προσωπική (ίσως και συναισθηματική) στιχουργική στιγμή.

Έχεις κυκλοφορήσει ήδη δύο EP και, πλέον, δύο δίσκους, όμως παραμένεις ένα από τα νέα, φρέσκα πρόσωπα στην ελληνική σκηνή. Πώς αντιμετωπίζει ένας άνθρωπος στην ηλικία σου το ενδεχόμενο της προσπάθειας για μουσική καριέρα στην Ελλάδα;

Ο καλύτερος τρόπος να αντιμετωπίσεις αυτό το ενδεχόμενο είναι απλά να συνεχίζεις να κάνεις αυτό που κάνεις, κάνοντας το καλύτερο που μπορείς. Μία φίλη έχει πει κάτι που το συνοψίζει τέλεια: Να παίρνεις σοβαρά την δουλειά σου, όχι τον εαυτό σου.

Οι συνομήλικοί σου; Η μουσική σου είναι δοσμένη με σύγχρονη ματιά και έχει προσωπικό στίγμα, όμως αντλεί και μπόλικα στοιχεία από είδη όχι απαραίτητα δημοφιλή σε ανθρώπους της ηλικίας σου. Υπάρχει απήχηση;

Δεν είμαι σίγουρος σε τι κοινό απευθύνεται η μουσική μου. Έχω δει διάφορες ηλικίες σε live μου και θα μου στείλουν/πουν κάτι για ένα καινούργιο κομμάτι/δίσκο άνθρωποι που μπορεί να είναι συνομήλικοι ή μεγαλύτεροι ή πολύ μεγαλύτεροι. Με ενδιαφέρει να ακούνε οι άνθρωποι την μουσική μου, σίγουρα δεν με ενδιαφέρει η ηλικία τους όμως.

Σχέδια κάνεις για το μέλλον με αφορμή την κυκλοφορία; Πώς θα φανταζόσουν το πρώτο live σου μετά την πανδημία;

Έχουν αρχίσει οι πρόβες με την μπάντα για το καινούργιο υλικό και περιμένουμε με ανυπομονησία το release show, όποτε και αν είναι αυτό. Υπάρχει παράλληλα και το σχέδιο του live streaming, αν η κατάσταση με τις συναυλίες αργήσει αρκετά να αποκατασταθεί, έστω και μέχρι έναν βαθμό. Όπως και να έχει, είμαστε σε περίοδο προετοιμασίας.