Ζούμε σε μια πρωτόγνωρη συνθήκη. Εγκλειστοι στα σπίτια μας, κυκλοφορούμε ελάχιστα, στέλνουμε νούμερα με μηνύματα στο υπερπέραν για να λάβουμε την άδεια μετακίνησης, ενώ η μάσκα έγινε αναπόσπαστο εξάρτημα του προσώπου μας.
Περπατάμε στον δρόμο και αντικρίζουμε μόνο τα φοβισμένα μάτια των περαστικών που λοξοδρομούν βιαστικά, για να μη διασταυρωθούν μαζί μας. Η πανδημία παρ’ όλα αυτά επελαύνει ακάθεκτη, αφού εγκληματικές παραλείψεις, απίστευτες αστοχίες, ανεύθυνες και επικίνδυνες πολιτικές, άφησαν απροστάτευτη την κοινωνία που πληρώνει με τη ζωή της τα τραγικά λάθη, την ανικανότητα και την ολιγωρία των κυβερνώντων. Αυτών που ανερυθρίαστα επαίρονται με κομπορρημοσύνη για την υποδειγματική δήθεν διακυβέρνηση της χώρας δίχως αιδώ, δίχως ίχνος αυτοκριτικής!
Ζούμε μέσα στο πλασματικό σκηνικό των τηλεοπτικών παραθύρων, που διαστρεβλώνουν την πραγματικότητα ανάγοντας τα fake news σε θεσμό μιας, κατά τα άλλα, «υπεύθυνης» δημοσιογραφικής ενημέρωσης.
Οι πολίτες (ή όσοι τουλάχιστον παρακολουθούν τηλεόραση) πέφτουν θύματα της απροκάλυπτης κυβερνητικής προπαγάνδας, αφού τους πλασάρεται ως αληθινή μια παραλλαγμένη εικόνα. Εικόνα η οποία πολύ απέχει από την καθημερινότητα όπως τη βιώνουμε όλοι μας, κυρίως όμως οι γιατροί και το νοσηλευτικό προσωπικό που παλεύουν, στα όρια της κατάρρευσης, να αντιμετωπίσουν το θεριό με ελάχιστα μέσα και κυρίως με «προσωπική ευθύνη» και αυταπάρνηση.
Ομως αυτό που αποδεικνύεται ακόμα πιο επικίνδυνο για τη ζωή μας είναι το γεγονός ότι σ’ αυτές ακριβώς τις συνθήκες πάνω από την πόλη απλώνεται και μια εφιαλτική σκοτεινιά. Ο,τι πιο μαύρο, αντιδραστικό, απάνθρωπο, βάρβαρο βγήκε στην επιφάνεια και προσπαθεί να επιβάλει μέσω της καταστολής τον φόβο, τη φίμωση κάθε αντίθετης φωνής. Θαρρείς και η πόλη έχει μετατραπεί σ’ ένα τεράστιο προαύλιο φυλακής και εμείς βγαίνουμε έξω από τα αποπνικτικά κελιά μας, πού και πού, για να πάρουμε μια ανάσα. Και τι αντικρίζουμε;
Παντού γύρω μας τα βλοσυρά βλέμματα των αστυνομικών, τις στρατιωτικές στολές, τα κράνη και τις ασπίδες που έχουν απλωθεί παντού σαν μια άλλη, ακόμα χειρότερη, πανδημία. Σε κάθε γωνιά, σε κάθε στενό νιώθεις την παρουσία των στολών, λες και στην πόλη επιβλήθηκε αίφνης κάποιος στρατιωτικός νόμος. Μηχανές και λευκά κράνη τρέχουν με ταχύτητα δεξιά και αριστερά τρομοκρατώντας τους περαστικούς. Ανεβαίνουν με αυθάδεια σε πεζόδρομους, κινούνται αντίθετα στο ρεύμα των δρόμων, περνούν με ταχύτητα δίπλα σου, δίχως να δίνουν λογαριασμό σε κανέναν και εσύ πρέπει να τραβηχτείς γρήγορα στο πλάι, για να περάσει η πομπή των ένστολων μηχανοκίνητων οργάνων της «τάξης και της ασφάλειάς» μας.
Εχεις την εντύπωση ώρες ώρες ότι βρίσκεσαι σε δεύτερη μοίρα, ότι δεν υπάρχεις, ότι είσαι αόρατος. Η πόλη έχει καταληφθεί από την αυθαιρεσία, την ακροδεξιά σκοτεινιά που προσπαθεί να πάρει τη ρεβάνς(;) μετά την ιστορική δικαστική απόφαση καταδίκης της Χ.Α. και τη μεγαλειώδη διαδήλωση στη λεωφόρο Αλεξάνδρας.
Περπατάς στον δρόμο και οι αστυνομικοί σε αντιμετωπίζουν σαν ύποπτο, καταζητούμενο, μισητό εχθρό και όχι ως πολίτη δημοκρατικής χώρας που οφείλουν πάνω απ’ όλα να σέβονται. Φέρνω στον νου μου τα φοιτητικά μου χρόνια και ώρες ώρες έχω την αίσθηση ότι τίποτε δεν έχει αλλάξει από τότε, κι ας πέρασαν τόσες δεκαετίες, κι ας έδωσαν τη ζωή τους για την εδραίωση της δημοκρατίας τόσοι πολλοί, άντρες και γυναίκες. Από τη μια ο κορονοϊός και από την άλλη ο ιός της καταστολής. Σαν τη Σκύλλα με τη Χάρυβδη.
Οι γειτονιές στο κέντρο βρίσκονται σε ασφυκτικό κλοιό. Οι πολίτες, ιδίως τα νέα παιδιά, αυτά με τα χαμογελαστά πρόσωπα και την εφηβική αισιοδοξία στα μάτια τους, κάθε τόσο προπηλακίζονται, σέρνονται δίχως αιτία στα κρατητήρια, τους αποδίδονται ανυπόστατες κατηγορίες σε μια άνευ προηγουμένου κατάχρηση εξουσίας και κατάφωρη παραβίαση κάθε έννοιας δικαίου. Στο όνομα της νομιμότητας βιάζουν τελικά κάθε έννοια νομιμότητας.
Τέτοια ωμή καταστολή είχαμε να ζήσουμε -εμείς οι μεγαλύτεροι- από τα χρόνια της χούντας. Το Σύνταγμα της αστικής δημοκρατίας μας, τις προηγούμενες μέρες, κατάντησε κουρελόχαρτο στα χέρια των εκπροσώπων της τάξης, οι οποίοι με απύθμενο κυνισμό και θράσος σκορπούσανε τα άρθρα του εδώ κι εκεί, όπως τα λουλούδια της ανθοδέσμης στη μνήμη του Αλέξανδρου Γρηγορόπουλου.
Η πόλη γίνεται ανοίκεια, εχθρική, αβίωτη. Νιώθεις ότι σιγά σιγά αποξενώνεσαι από τον δημόσιο χώρο κι αυτό είναι το πιο ανησυχητικό. Θέλουν πειθήνιους, απολιτικούς, ναρκωμένους και άβουλους πολίτες που σκύβουν το κεφάλι, που δεν ονειρεύονται, που δεν αγωνίζονται, που δεν διεκδικούν καλύτερες μέρες, μια δικαιότερη κοινωνία.
Απέναντί τους στοιχίζουν όλους όσοι πορεύονται κόντρα στο ρεύμα των καιρών προσπαθώντας να κάνουν την ουτοπία πραγματικότητα. Δεν συναισθάνονται όμως τη δική τους τεράστια «ατομική ευθύνη», ότι έτσι διαμορφώνουν ένα εξαιρετικά τοξικό κλίμα εθνικού διχασμού, ότι δημιουργούν εμφυλιοπολεμικές συνθήκες που θυμίζουν άλλες μαύρες εποχές; Ή μην τυχόν αυτό είναι κάτι που συνειδητά επιδιώκεται;
Εχεις την αίσθηση ότι κάποιοι εδώ και καιρό έχουν κατά νου να μας γυρίσουν χρόνια πίσω, να βάλουν τη χώρα στον γύψο, να καταπατήσουν κάθε συνταγματικό δικαίωμα και βρήκαν την τέλεια ευκαιρία να το πραγματοποιήσουν με πρόσχημα την πανδημία του κορονοϊού.
Ομως όλοι αυτοί που επιβουλεύονται τη δημοκρατία και τις ελευθερίες των πολιτών, που αναφέρονται με ειρωνεία και χλευάζουν τις «ευαισθησίες» τους, φαίνεται πως δεν έχουν διδαχτεί τίποτα από την Ιστορία. Δεν έχουν μάθει ότι η βία και το άδικο της τυραννικής εξουσίας ποτέ δεν έχουν μείνει αναπάντητα, ιδίως από τη νέα γενιά που αργά ή γρήγορα θα τους σύρει «Επί ασπαλάθων»!
-320x213.jpg)
