Μελέτες για τα εθνικά και το Κυπριακό από τον Προκόπη Παυλόπουλο

Αφιερωμένο στα εθνικά θέματα και στο κυπριακό ζήτημα είναι το νέο βιβλίο του Προκόπη Παυλόπουλου με τίτλο «Μελέτες για τα Εθνικά Θέματα και το Κυπριακό Ζήτημα» που κυκλοφορεί από τις εκδόσεις «Ευρασία». Ο τέως Πρόεδρος της Δημοκρατίας και επίτιμος καθηγητής της Νομικής Σχολής του Πανεπιστημίου Αθηνών αναλύει τα θέματα αυτά μέσα από μια σύνθεση επτά μελετών, βασιζόμενος στις εγγυήσεις που προκύπτουν για την Ελλάδα και την Κύπρο από το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο.

Βασικός στόχος του συγγραφέα είναι η ανάδειξη ότι το μεν Κυπριακό είναι διεθνές και ευρωπαϊκό ζήτημα, τα δε εθνικά θέματα της Ελλάδας είναι και ευρωπαϊκά, όπως συνάγεται από το πρωτογενές ευρωπαϊκό δίκαιο, ιδίως δε από τη Συνθήκη της Ευρωπαϊκής Ενωσης και τη Συνθήκη Λειτουργίας της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Πρόκειται για έναν στόχο, τον οποίο ο κ. Παυλόπουλος υπηρέτησε σε όλη τη διάρκεια της θητείας του και ως Προέδρου της Δημοκρατίας και μάλιστα ήταν ο πρώτος ο οποίος, ήδη από τον Ιούλιο του 2015, διατύπωσε και δημοσιοποίησε, εντός και εκτός Ελλάδας, με κάθε ευκαιρία και τελικά καθιέρωσε, π.χ., τις θέσεις ότι το έδαφος, τα σύνορα και η ΑΟΖ της Ελλάδας είναι έδαφος, σύνορα και ΑΟΖ της Ευρωπαϊκής Ενωσης, όπως και ότι την κυριαρχία της Κυπριακής Δημοκρατίας εγγυάται αυτό το ευρωπαϊκό δίκαιο, ιδίως κατά το άρθρο 4 παρ. 2 και 3 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ενωσης.

Σήμερα, έπειτα από πέντε χρόνια, οι απόψεις αυτές είναι επίσημες θέσεις της Ελλάδας και της Κύπρου και πλέον δεν νοείται υποχώρηση από αυτές.

Παράλληλα, με το νέο βιβλίο του προσθέτει και μια ακόμα «μαρτυρία» για την υπεράσπιση των εθνικών θεμάτων και την επίλυση του Κυπριακού, στο πλαίσιο του πλήρους σεβασμού του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου.

Πιο αναλυτικά, στο νέο βιβλίο του ο Προκόπης Παυλόπουλος εξετάζει διαδοχικώς:

1. Το δικαίωμα αμυντικής θωράκισης των ελληνικών νησιών του Αιγαίου κατά το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο, καθώς και τις σχετικές υποχρεώσεις της Ευρωπαϊκής Ενωσης κατά το άρθρο 42 παρ. 7 της Συνθήκης της Ευρωπαϊκής Ενωσης.
2. Το νομικώς ανυπόστατο του «τουρκολιβυκού μνημονίου» και τις σχετικές νομικές συνέπειες κατά το διεθνές και το ευρωπαϊκό δίκαιο.
3. Την υποχρέωση σύμπραξης της Ευρωπαϊκής Ενωσης στην οριοθέτηση της ΑΟΖ των κρατών-μελών, επομένως και της Ελλάδας, όταν τούτο αφορά τρίτα κράτη.
4. Τις διαχρονικές παρανομίες της Τουρκίας σε βάρος των Μειονοτήτων κατά την Συνθήκη της Λωζάννης και κυρίως σε βάρος της Ελληνικής Εθνικής Μειονότητας της Κωνσταντινούπολης.
5. Την πολιτισμική βεβήλωση της Αγίας Σοφίας και της Μονής της Χώρας ως χαρακτηριστικό δείγμα ωμής παραβίασης της Σύμβασης των Παρισίων του 1972 για την UNESCO, από την πλευρά της Τουρκίας.
6. Τη νομική θεμελίωση των απαιτήσεων της Ελλάδας από τη Γερμανία για το κατοχικό δάνειο και για τις επανορθώσεις των ζημιών της ναζιστικής θηριωδίας.
7. Τις προϋποθέσεις επίλυσης του Κυπριακού σύμφωνα με τις διατάξεις του διεθνούς και του ευρωπαϊκού δικαίου.

Κατοχικό δάνειο και γερμανικές επανορθώσεις

Μια από τις μελέτες ασχολείται με τις απαιτήσεις της Ελλάδας κατά της Γερμανίας για το κατοχικό δάνειο και τις επανορθώσεις των ζημιών της ναζιστικής θηριωδίας. Η «Εφ.Συν.» δημοσιεύει σήμερα το ακόλουθο απόσπασμα:

«Από τα όσα εκτέθηκαν προκύπτει ότι οι ως άνω αξιώσεις μας, από τις οποίες ουδέποτε και καθ’ οιονδήποτε τρόπο έχουμε παραιτηθεί, είναι πάντα νομικώς ενεργές –πράγμα που σημαίνει ότι δεν τίθεται κανένα θέμα παραγραφής- και δικαστικώς επιδιώξιμες. Και ο κοινός μας Ευρωπαϊκός Νομικός Πολιτισμός, ως μέρος του εν γένει κοινού μας Ευρωπαϊκού Πολιτισμού που συντίθεται από τις διατάξεις αλλά και από τις θεμελιώδεις αρχές και τις αξίες της Ευρωπαϊκής και της Διεθνούς Νομιμότητας, επιβάλλει την σχετική απόφαση να την λάβει αρμόδιο δικαιδοτικό Forum, με βάση το σύνολο του εφαρμοζόμενου, εν προκειμένω, Διεθνούς Δικαίου.

Η θέση αυτή είναι, κυριολεκτικώς, Εθνική και, κατά συνέπεια, αδιαπραγμάτευτη. Πολλώ μάλλον όταν την θέση αυτή ενισχύει, πλέον, καταλυτικώς η πρόσφατη γνωμοδότηση (2019) της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Εμπειρογνωμόνων του Γερμανικού Κοινοβουλίου (Bundestag), η οποία αφενός αναγνωρίζει ότι δεν τίθεται ζήτημα παραίτησης ή παραγραφής των αξιώσεων αυτών και, αφετέρου, προτρέπει, “expressis verbis”, την Γερμανική πλευρά ν’ αποδεχθεί την προσφυγή Ελλάδας και Γερμανίας στο αρμόδιο Διεθνές Δικαστήριο της Χάγης. Και κατά τούτο, μόνο προβληματισμό προκαλεί η από 18.10.2019 απόρριψή της, από τον Ιούνιο του ίδιου έτους, πλήρως τεκμηριωμένης ρηματικής διακοίνωσης της Ελλάδας -αλλά και μεταγενέστερες, άμεσες ή έμμεσες, απορρίψεις-αναφορικά με την προοπτική προσφυγής σε αρμόδιο δικαιοδοτικό Forum, για την οριστική επίλυση της σχετικής διαφοράς, ως προς τις αξιώσεις της Ελλάδας αναφορικά με το κατοχικό δάνειο και τις γερμανικές αποζημιώσεις.

Η προαναφερόμενη άρνηση της Γερμανικής Κυβέρνησης, αγνοώντας όλα τα κατά τ’ ανωτέρω, πλήρως τεκμηριωμένα, νομικά επιχειρήματα, εμφανίζεται παντελώς αναιτιολόγητη, δοθέντος ότι έρχεται σε αντίθεση και προς την Ευρωπαϊκή και την Διεθνή Νομιμότητα. Η Ελλάδα δεν αποδέχεται την άρνηση αυτή, πράγμα που σημαίνει ότι θα επανέλθει εν προκειμένω, δίνοντας ακόμη μεγαλύτερη έκταση και έμφαση στα νομικά -και όχι μόνο- επιχειρήματά της».