Επαιξε σε έξι ταινίες μέσα σε πέντε χρόνια (1952-1957) και έπειτα εξαφανίστηκε από τον χώρο του κινηματογράφου. Ομως, και μόνο ο «Δράκος» (1956) του Νίκου Κούνδουρου να είχε το προνόμιο να την έχει πρωταγωνίστρια, η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου θα έμενε στην Ιστορία. Μοναδική, διαφορετική, ανεπανάληπτη.
Πέθανε την Κυριακή σε ηλικία 86 χρόνων και δεν πρέπει να υπήρξε Ελληνας σινεφίλ που να μη συγκινήθηκε. Που να μην τη φέρνει μέσα του, να μην τη βλέπει και την ακούει. Ηταν αυτή που στον «Δράκο» πρωτοτραγούδησε τον «Ιλισσό» του Μάνου Χατζιδάκι με έναν τρόπο λίγο ειρωνικό («κορόιδευα όλα τα νιαουρίστικα παιξίματα», είχε πει). Ηταν το «μωρό», το πανέμορφο, αθώο, ορφανό κορίτσι που ερωτεύεται και την ερωτεύεται ο «δράκος» (Ντίνος Ηλιόπουλος), ενώ τη διεκδικεί αφεντικό του υποκόσμου (Γιάννης Αργύρης).
Δεν έπαιξε τυχαία στο αριστούργημα του Νίκου Κούνδουρου η Μαργαρίτα Παπαγεωργίου. Ο μεγάλος Ελληνας σκηνοθέτης είναι αυτός που την ανακάλυψε, την καθιέρωσε, τη σημάδεψε και έζησε μαζί της μια μεγάλη ερωτική ιστορία. Κι όμως η αποφασιστική Μαργαρίτα τον άφησε, κι αυτόν και τον κινηματογράφο. Παντρεύτηκε τον πολιτικό μηχανικό Αλέκο Τσούχλο, απέκτησε παιδί, έζησε στην επαρχία, χώρισε μετά δεκαπέντε χρόνια γάμου.
Κι αντί για σινεμά, έκανε τη διακοσμήτρια εσωτερικών χώρων για να ζήσει, ενώ κρατούσε την επαφή της με τον χώρο, αφού είχε αποκτήσει πολλούς φίλους, ήταν ένα πλάσμα που είχε την τέχνη μέσα του, δεν τα χρωστούσε όλα στον Κούνδουρο, ίσως μόνο την ευκαιρία να ανθήσει. Και, δυστυχώς, και να «σβήσει».
Η πρώτη ταινία στην οποία εμφανίστηκε ήταν το τρισχαριτωμένο «Κυριακάτικο ξύπνημα» (1954) του Μιχάλη Κακογιάννη, στο πλευρό της Λαμπέτη και του Χορν. Ηδη, όμως, ο Κούνδουρος την είχε γνωρίσει χάρη στον γείτονά της Θανάση Βέγγο, είχε αρχίσει μαζί της τα γυρίσματα για τη «Μαγική πόλη» (1954), οι δυο τους είχαν δεθεί.
Επαιξε ακόμα στις ταινίες του Ντίνου Δημόπουλου «Χαρούμενο ξεκίνημα» (1954) και «Τζο ο Τρομερός» (1955), ενώ είναι μία από τις τέσσερις ταλαίπωρες κόρες του Ορέστη Μακρή στη «Θεία από το Σικάγο» (1957) του Αλέκου Σακελλάριου, που η τετραπέρατη Γεωργία Βασιλειάδου παντρεύει εκσφενδονίζοντας κανάτια από το μπαλκόνι τους. Εκανε και λίγο θέατρο με τον θίασο Αλεξανδράκη-Γεωργούλη, αλλά, όπως είχε πει σε μια σημαντική της συνέντευξη στο «Τέταρτο» το 1986, ο Κούνδουρος δεν ήθελε να κάνει θέατρο.
Εξηγώντας την αποχώρησή της από τον κινηματογράφο, είχε παραδεχθεί: «Επρεπε να σταματήσει η σχέση μου με τον Κούνδουρο και για να γίνει αυτό εφικτό έπρεπε να σταματήσω με τον κινηματογράφο. Αν δεν έφευγα από τον Νίκο θα συνέχιζα να κάνω ταινίες. Για μένα αυτά τα δύο ήταν ένα πράγμα. Αλλά από τότε που ξεκίνησα να κάνω κινηματογράφο, κάτι άλλο με ενδιέφερε πιο πολύ. Προτιμούσα να είμαι μια πετυχημένη μητέρα, παρά μια καλή ηθοποιός. (…). Πολλά από όσα γίνονταν δεν μου άρεσαν. Δεν ήταν η νομιμοποίηση της σχέσης μας, όπως θα νομίσουν μερικοί, πως με ενδιέφερε. Από την αρχή, είχε ξεκαθαριστεί. Ο Νίκος είχε πει, «και όχι τώρα γάμους και τέτοια». Κι εγώ είπα, «μάλιστα». Ασχετα αν το πλήρωσα με μύρια όσα μετά. Δεν ήταν εύκολα τα πράγματα τότε. Να συζείς με κάποιον, να μη γυρίζεις σπίτι σου».
Το τέλος του Κούνδουρου και του κινηματογράφου για τη Μαργαρίτα Παπαγεωργίου ήρθε όταν αυτός της πρότεινε να παίξει στους «Παράνομους» κι αυτή αρνήθηκε. «Αρνήθηκα τη σχέση μου, όχι την ταινία», είχε πει στο «Τέταρτο». «Δεν με έδιωξε ο χώρος, εγώ έφυγα».
