Δέκα χρόνια χωρίς τον Μαντ

Αντιγράφω από προσωπικό ημερολόγιο: «Κυριακή, 20 Δεκεμβρίου 2020. Ημέρα πένθους. Κυριαρχεί σήμερα στη μνήμη μου ο θάνατος του Μαντ. Δέκα χρόνια! Γεννήθηκε Μάιο του ’94, στις 26, στη Σαλαμίνα. Τον έφερε στο σπίτι ο γιος μας Ιούλιο, βαφτισμένο, με τα αρχικά με τα οποία υπέγραφε σχόλια: Μαντ· τα είχα χρησιμοποιήσει κι εγώ, πρωτύτερα, δεκαετία του ’80.

»Τον βρήκαμε με τη γυναίκα μου στο σπίτι… φάντη μπαστούνι επιστρέφοντας από τον Λαύκο (ακόμα δεν είχαμε πάρει το σπίτι). Και τον είχαμε συντροφιά, μέχρι σαν σήμερα τέτοια μέρα: 20 Δεκεμβρίου 2010. Τον κατευοδώσαμε με ευθανασία. Κλαίγαμε μετά. Δεν άντεχε άλλο ο καημένος. Από το καλοκαίρι του ’10, με το… μνημόνιο, παρέπαιε ο δόλιος. Ζούσε για μας, για να μη μας στενοχωρήσει!

»Του οφείλω τα πάντα, κυρίως από τον Υμηττό και το περπάτημα. Μέχρι που ήρθε στο σπίτι -δυο μηνών κούταβος- περπατούσα μόνο τα Σάββατα των ρεπό· ένα στον Υμηττό, ένα στην Αθήνα, εναλλάξ. Τους μεγάλους περιπάτους στον Υμηττό (πότε πότε και στην Αθήνα. Μέχρι την Ακρόπολη και την Κυψέλη είχε φτάσει η χάρη του!) τους ξεκίνησα, καθημερινούς πλέον, με τον Μαντ. Λίγο μετά, στον Υμηττό προστέθηκε και το Πήλιο. Περπατήσαμε παρεούλα 16 χρόνια κάνοντας -με μέσους υπολογισμούς- περί τα δυόμισι χιλιάδες χιλιόμετρα τον χρόνο. Νούμερο ουδόλως εντυπωσιακό για όσους γνωρίζουν από σκύλους και από περπάτημα. Ο Μαντ ήταν και ένας από τους λόγους που πήραμε το σπίτι στον Λαύκο.

»Είχα βέβαια την ευκαιρία -τις ευκαιρίες- να τον μνημονεύω και ζωντανό, τότε, από τη στήλη μου στην Ελευθεροτυπία, ώστε να μην του κάνω τώρα… δακρύβρεχτα από τύψεις μνημόσυνα εξιλέωσης! Μια χαρά περάσαμε! Αντί άλλου μνημόσυνου, οι εγγονοί μου έχουν μια πανέμορφη σκύλα που, εις ανάμνησιν του Μαντ, τη βάφτισαν… Μάντυ!».